Μ. Τριανταφυλλίδου από την ταινία “Η δουλειά της”

 

Η ταινία είναι υπέροχη χάρη στην πρωταγωνίστρια, Μ. Τριανταφυλλίδου, και στην επιλογή του σκηνοθέτη να κάνει συχνά κοντινά πλάνα που μας δείχνουν κάθε έκφραση χαράς και θλίψης στο πρόσωπό της.

TIFF 2018 Review

Zhou Meiyan, από την ταινία “Μεϊλί”

Δύο γυναίκες, δύο παράλληλες ιστορίες

Στο φετεινό 59ο Δ.Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε τις δύο κατά τη γνώμη μας σημαντικότερες γυναικείες ερμηνείες. Οι πρωταγωνίστριες του “Η Δουλειά της” του Ν. Λαμπώ και το “Μει-Λι” του Ζού Ζού, δηλαδή η Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου και η Τσί Γούν, κυριολεκτικά μαγνήτισαν το βλέμμα μας και μας μετέδωσαν με μοναδικό τρόπο τα δραματικά συμβάντα στον βαθιά καταπιεσμένων από του περίγυρους τους αλλά και από την ευρύτερη κοινωνική συνθήκη που βρίσκονται, ζουν και εξελίσσονται οι χαρακτήρες τους.
Δύο γυναίκες της εργατικής τάξης λοιπόν η μία στην Κίνα και η άλλη στην Ελλάδα, υπάρχουν και επικοινωνούν εξωκειμενικά μεταξύ τους προτείνοντάς μας δύο πορτραίτα με εξαιρετικό βάθος δραματουργικά αλλά και ταυτόχρονα δύο εξαιρετικά ψυχογραφήματα.
Η Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου στο ρόλο της 37χρονης Παναγιώτας (για τον οποίο μάλιστα τιμήθηκε με το βραβείο ερμηνείας του 59 Δ.Φ.Κ.Θ) ερμηνεύει υποδειγματικά μία σχεδόν αναλφάβητη γυναίκα, που έχει έρθει μαζί με τον σύζυγο της από την επαρχία, έχει δημιουργήσει οικογένεια με δύο παιδιά ένα αγόρι και ένα κορίτσι, και δοκιμάζεται σκληρά όχι μόνον από την οικονομική κρίση που έχει χτυπήσει σκληρά το οικονομικό στάτους του σπιτιού της, αλλά και από την καταπιεστική πατριαρχική σχέση στην οποία την υποβάλλει ο άντρας της, δίπλα στην βαθιά υποτιμητική ματιά που της επιφυλάσσει η κακομαθημένη κόρη της. Η Τριανταφυλλίδου χτίζει το ρόλο της μέσα από στιγμές όπου έχουμε την ευκαιρία να την δούμε να μεταμορφώνεται από μια νοικοκυρά στα πρόθυρα κατάθλιψης σε ένα πλάσμα το οποίο σιγά-σιγά αρχίζει να επενδύει σε κάποιο μέλλον που θα προέρχεται πλέον αποκλειστικά από εκείνη. Φυσικά η κοινωνική συνθήκη σύντομα βρίσκεται ύπουλα να δημιουργεί έναν κλοιό εκμετάλλευσης όπου η καλοπροαίρετη Παναγιώτα, θα βρεθεί κάποια στιγμή να αντιμετωπίζει τις συνέπειες της όλο και περισσότερο στην καθημερινότητα την δική της και των άλλων. Ο ρόλος της Παναγιώτας, πέρα από το ότι ανοικτά προβάλει τα πολλαπλά επίπεδα της εκμετάλλευσης μιας σύγχρονης εργάτριας στην  Ελλάδα και όχι όπως έχουμε συνηθίσει σε διάφορες άλλες παραγωγές, μιάς εργαζόμενης σε γραφείο της μεσαίας τάξης, είναι ταυτόχρονα και ένας ρόλος ενδοσκοπικός, με την ηρωίδα, εσωστρεφή αλλά  και ευαίσθητη, να επιδιώκει σιωπηλά τις ρήξεις και τις τομές που όλη η πραγματικότητα μόνον ως φαίνεσθαι έμοιαζε, έως την στιγμή της πρόσληψής της έστω ως καθαρίστριας σε ένα Mall, να της υπόσχεται. Η Τριανταφυλλίδου επιτυγχάνει μιά σπάνια εξισορρόπηση οικονομίας και υπόγειας έντασης στον ρόλο της ως Παναγιώτας, διατηρώντας ταυτόχρονα την διαρκώς υποβόσκουσα όχι μόνον προσωπική και υπαρξιακή αλλά και πολιτική διάσταση που αυτός ο χαρακτήρας-σύμβολο εκπέμπει και αποπνέει. 
H Τσί Γούν από την άλλη πλευρά, κατά τη γνώμη μας η δεύτερη και εξίσου σημαντική γυναικεία ερμηνεία στο 59 Δ.Φ.Κ.Θ, στο πρόσωπο μιάς νεαρής όμορφης εργαζόμενης σε μιά πόλη της Κίνας, μας δίνει το συγκλονιστικό πορτραίτο μιάς πληγωμένης ήδη από την παιδική της ηλικία νέας γυναίκας, που βρίσκεται να την “βάζουν στην γωνία” και να την εκμεταλλεύονται τόσο η αδερφή και ο κουνιάδος της (τους γονείς της τους είχε χάσει από μικρή) όσο και τα περισσότερα πρόσωπα πλήν ελαχίστων εξαιρέσεων – συμπεριλαμβανομένης και της ερωμένης της. Στο πρόσωπο ενός κοριτσιού που απλώς αποζητά λίγη αγάπη και που η οργή από την αγριότητα της εκμετάλλευσης και της πίεσης που δέχεται λειτουργεί σωρευτικά, η μούσα του έργου του, όπως μας την χαρακτήρισε σε προσωπική συνέντευξη που μας έδωσε ο σκηνοθέτης Ζού Ζού, προσφέρει  μια ερμηνεία ζωής ακολουθώντας την δομή και την συγκρότηση μιας κλασσικής τραγωδίας! Μια προσωπικότητα σε  καθοδική δίνη, από κάποια στιγμή και μετά συνεχώς στα όρια, γεμάτη πόνο, ένταση και θλίψη σε μιά αγάπη η οποία δεν έρχεται ποτέ ενώ η σκιά της συνεχούς προδοσίας σκεπάζει το όμορφο πρόσωπο της, σαν τα δάκρυα και τους θλιμμένους στίχους του τραγουδιού που ερμηνεύει καραόκε σε μία από τις κεντρικότερες σκηνές της ταινίας. Το πάθος, η δύναμη, αλλά και η ευγένεια που δεν εγκαταλείπει ποτέ στο βάθος του αυτόν τον τραγικό χαρακτήρα μεταδίδονται λεπτό στο λεπτό  μέσα από τις λέξεις, τα ξεσπάσματα, τις κινήσεις και τις συσπάσεις του σώματος και του προσώπου της Τσί Γούν, και δεν μας αφήνουν σε ησυχία ούτε για μιά στιγμή μέχρι το αναπόφευκτο φινάλε.

 

 

  • 22/11-05/12
  • Τριανόν, Κοδριγκτώνος 21 & Πατησίων 101 (Μετρό Βικτώρια)
  • Τιμή εισητηρίου: 5 ευρώ ανά προβολή

 


Η Γυναίκα στον Ελληνικό Κινηματογράφο

Στο πλαίσιο των παράλληλων εκδηλώσεων του 31ου Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου πραγματοποιείται στο Βιβλιοπωλείο Ιανός την Παρασκευή 23 Νοεμβρίου στις 12:00 Ανοιχτή Συζήτηση με θέμα “Η Γυναίκα στον Ελληνικό Κινηματογράφο”. 


Ειδική Προβολή “Τα παιδιά της Χελιδόνας” στη μνήμη του Κώστα Βρεττάκου


Το πάθος της Ζαν ντ’Αρκ, το αριστούργημα του βωβού κινηματογράφου στις 25/11 στο Τριανόν


Εικαστική Έκθεση 
«7» 

Ευδοκία της Δέσποινας Τσακνή

Στο πλαίσιο του 31ου Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου παρουσιάζεται η εικαστική έκθεση “7” με έργα καλλιτέχνιδων που εμπνέονται από τις επτά ταινίες του αφιερώματος στις γυναίκες. Την επιμέλεια της έκθεσης έχει αναλάβει ο καλλιτέχνης και ομότιμος καθηγητής της Σχολής Καλών Τεχνών Γιάννης Ψυχοπαίδης

 

ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ 2018:

Το ξύπνημα Της Ωραίας Κοίμωμένης

Αφιερωμένο στη Γυναίκα, το 31ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου έρχεται στην Αθήνα από τις 22 Νοεμβρίου ως τις 5 Δεκεμβρίου. 

Το φεστιβάλ επαναφέρει τους ποικίλους ρόλους της γυναίκας μέσα από τον κινηματογράφο, όχι μόνο τον πρόσφατο, αλλά και τον παλιότερο. Αν το μέλλον είναι γυναίκα, όπως έλεγε πριν από 34 χρόνια ο Μάρκο Φερέρι, σήμερα, το μέλλον αυτό είναι κιόλας εδώ, γι’ αυτό και το 31ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου αποφάσισε να δώσει, στο φετινό του πρόγραμμα, τον πρώτο ρόλο στη γυναίκα.

Το διαγωνιστικό Τμήμα περιλαμβάνει 14 ταινίες, πρόκειται για πρόσφατες ευρωπαϊκές παραγωγές που διεκδικούν το βραβείο του Πανοράματος. Τα φετινά βραβεία θα απονείμουν οι επιτροπές της Διεθνούς Ομοσπονδίας Κριτικών Κινηματογράφου (FIPRESCI), της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου (Π.Ε.Κ.Κ) και την επιτροπή σκηνοθετών του Πανοράματος, ενώ το βραβείο κοινού θα απονείμει επιτροπή αναγνωστών του περιοδικού «Αθηνόραμα». 

 

Ξεκίνησαν οι προβολές των ταινιών του διαγωνιστικού.

8 ταινίες σε πανελλήνια πρεμιέρα και 3 σε αθηναϊκή απαρτίζουν το πρόγραμμα του διαγωνιστικού τμήματος του 31ου Πανοράματος. 

Δείτε όλες τις λεπτομέρειες για το διαγωνιστικό και τις ταινίες εδώ.

 

Αίθουσες και Εισιτήρια

ΤΡΙΑΝΟΝ

Κοδριγκτώνος 21 & Πατησίων 101 (Μετρό Βικτώρια)

Tηλ.: 210-8215469

 

Τιμή εισιτηρίου (ανά προβολή): 5€

Κάρτα Διαρκείας 5 προβολών: 15€ 

Κάρτα Διαρκείας 10 προβολών: 30€ 

 

Δωρεάν εισιτήρια για ανέργους και ΑμεΑ

Όπως κάθε χρόνο, το 31ο Πανόραμα προσφέρει για κάθε προβολή, 10 δωρεάν εισιτήρια, τα οποία οι ενδιαφερόμενοι θα προμηθεύονται από τα ταμεία των κινηματογράφων, 45 λεπτά πριν την έναρξη της προβολής, με σειρά προσέλευσης, μέχρι και εξαντλήσεώς τους. Για την ελεύθερη είσοδο, είναι απαραίτητη η φυσική παρουσία του ενδιαφερομένου (και όχι δι’ αντιπροσώπου), η επίδειξη της επικυρωμένης και σε ισχύ κάρτα ανεργίας ή ΑμεΑ, καθώς και η αστυνομική ταυτότητά του.

Τα δωρεάν εισιτήρια ανέργων/ΑΜΕΑ δεν ισχύουν για τις προβολές Προ-Έναρξης, Έναρξης και Λήξης.

 

Αφιέρωμα: 7 Γυναίκες, 7 ταινίες

der blaue engel1
Ο Γαλάζιος Άγγελος

Οι γυναίκες έχουν την τιμητική τους στο 31ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού κινηματογράφου.

Έτσι, ανάμεσα στα άλλα αφιερώματα θα παρακολουθήσουμε και το αφιέρωμα “7 Γυναίκες, 7 ταινίες”, όπου παρουσιάζονται επτά ταινίες – ορόσημα ως προς την γυναικεία παρουσία στον κινηματογράφο.

Orlando1
Orlando

Από την ελληνική “¨Η Χρυσομαλλούσα” του Τώνη Λυκουρέση που μας περγιγράφει πώς η χήρα ενός μετανάστη στη Γερμανία συναντά έναν προοδευτικό δάσκαλο ενός χωριού ως τον/την ανδρόγυνο/η Ορλάντο ή την Βερόνικα και την Βερονίκ, τον Γαλάζιο Άγγελο, τη Νανά του Γκοντάρ ή την Περσόνα, οι γυναίκες δεσπόζουν με όλες τις μορφές τους στην έβδομη τέχνη. Στο Πανόραμα θα παρακολουθήσουμε σπάνια αλλά και κλασικά αριστουργήματα που στην καρδιά τους βρίσκεται η Γυναίκα. 

 

Περισσότερα

 

 

 

 

 

 

  • 07/12/18
  • 20:30
  • AN Club, Σολωμού 13-15, Εξάρχεια
  • Τιμή εισητηρίου: 8 ευρώ 
  • Προπώληση: Ρυθμοί του Δρόμου

10 χρόνια Ρυθμοί Του Δρόμου, 10 χρόνια ζωής με ενα επετειακό live

 

Μια επετειακή βραδιά για τα δέκα χρόνια των Ρυθμών του Δρόμου στο AN Club την Παρασκευή 7 Δεκεμβρίου. 

 

Live επί σκηνής θα ειναι: 
SADOMAS / Monimos Katoikos / ΣΚΙΑΧΤΡΟ
Ραμμένος Άσσος / Poetic & RADICAL
AFEZZ aka Άνθρωπος Φανκ Είμαι / X SAIKO / Lyrical Punishment
ΠΑΡΑΝΟΙΚΟΣ & RAP COMANDANTE / ΥΠΑΙΤΙΟΣ
-OPENING ACT/ Λογομαχία / INCOGNITO DA BOOMBREAKAH
-ON DECKS: TWO ROCKS-PONTE

 

 

 

 

O Steve Wynn έρχεται στην Αθήνα για δύο live εμφανίσεις μαζί με τον Chris Cacavas στο Tiki στις 19 και 20 Νοεμβρίου, Με την ευκαρία αυτή τον αναζητήσαμε και συζητήσαμε μαζί του. Συνέντευξη στον Γ. Ραουζαίο.

Γ.Ρ. Πώς αισθάνεστε όταν αναπολείτε τις μέρες του paisley underground; Κατά πόσο σας καθόρισε η περίοδος αυτή ως άτομο και ως καλλιτέχνη;

S.W. Η αίσθηση της κοινότητας είναι σημαντική για εμένα. Είμαι μοναχοπαίδι και πέρασα πολλά από τα παιδικά μου χρόνια κλεισμένος στη “φούσκα” μου. Ήταν καλό για εμένα. Όμως με ενέπνευσε το γεγονός πως γνώρισα άλλους μουσικούς, καινούριους φιλους που τους άρεσε η ίδια μουσική με εμένα. Και στη σκηνή ήταν πιο εύκολο να καταλάβουν οι άνθρωποι τι έκαναν όλες αυτές οι μπάντες στο Λος Άντζελες, ακόμη κι αν τότε το είδος της μουσικής που κάναμε δεν ήταν καθολου της μόδας. 

Γ.Ρ. Επισκέπτεστε συνεχώς την Ελλάδα για περισσότερα από τριάντα χρόνια. Πώς θα περιγράφατε αυτή την ιδιαίτερη σχέση με το ελληνικό κοινό;

S.W. Πώς την περιγράφω; Ευτυχή. Είμαι πολύ τυχερός. Αγαπώ την Ελλάδακαι πιστεύω πως στην πρώτη συναυλία το 1986 δημιουργήσαμε έναν κοινό δεσμό. Χάλασε τότε ο ήχος και έστρεψα τα ηχεία μας προς το κοινό ώστε να μπορούν να ακούνε την μουσική μας ακόμη κι αν αυτό σήμαινε πως εμείς δεν θα μπορούσαμε να ακούμε! Ήταν απλά ένα ένστικτο, αλλά σηματοδότησε μια αληθηνή και ειλικρινή σχέση που ακόμη ως τώρα προσπαθώ να χτίσω.

Γ.Ρ. Ποιες ήταν οι βασικές επιρροές που σε έκαναν να δημιουργήσεις τους Dream Syndicate?

S.W. Ήθελα απλώς να κάνω μουσική που δεν ακουγόταν στην σκηνή της εποχής, μουσική που αγαπούσα. Τώρα δεν είναι εύκολο να το φανταστεί κανείς, αλλά μπάντες όπως οι Velvet Underground και οι Big Star, οι the Modern Lovers και οι Gun Club που τώρα είναι γνωστές ήταν τότε ένα καλά κρυμένο μυστικό. Άνθρωποι όπως εγώ και ο Peter Buck και ο Paul Westerburg είμασταν από εδώ κι από κει σε όλες τις ΗΠΑ και όλοι θέλαμε να το ακούσουμε, να το κάνουμε και τελικά γίναμε το soundrack του εαυτού μας. 

 

 

 

Γ.Ρ. Ποια ήταν η βασική ιδέα πίσω από την δημιουργία του τελευταίου σας δίσκου με τους Dream Syndicate; Η περσυνή συναυλία στην Αθήνα ήταν καταπληκτική.

S.W. Ευχαριστώ. Ήταν μια σπουδαία νύχτα, δεν ήταν; Ήταν το τελευταίο βράδυ της περιοδίας μας και δεν θα μπορούσα να φανταστώ ένα καλύτερο φινάλε για την περιπέτειά μας. Κάναμε εμφανίσεις επανένωσης για κάποια χρόνια και περνουσαμε καλά, συνδεθήκαμε με παλιούς και νέους φανς και είχα την αίσθηση πως ήταν πια καιρός να δούμε αν θα μπορούσαμε να κάνουμε νέα τραγούδια που να ταιριάζουν με τα παλιά. Το αλμπουμ ξεπέρασε τις προσδοκίες μας και είναι ωραίο που και το κοινό μας συμφωνεί με αυτήν την εκτίμιση. 

Γ.Ρ. Πόσο πιο εύκολο ή πιο δύσκολο είναι να δουλεύεις μόνος σου σε μια σόλο συναυλία;

S.W. Δεν είναι τόσο διαφορετικό όσο νομίζεις. Ακόμα και στην σόλο μπάντα μου είμαι μέρος μιας ομάδας. Η βασική διαφορά είναι πως δουλεύοντας σόλο μπορώ να αλλάξω αυτήν την ομάδα από δίσκο σε δίσκο και μετά να δω τους νέους συνδυασμούς να καθορίζουν σε ποιο γκρουπ θα είμαι τον επόμενο μήνα ή χρόνο. Οι Dream Syndicate ήμασταν εγώ και ο Μαρκ και ο Ντέννις για 35 χρόνια και επίσης ο Τζέισον τα τελευταία επτά χρόνια. Αυτό είναι η μπάντα. Είναι αυτό που είμαστε. 

Γ.Ρ. Όταν παλιότερα όλοι ασχολούνταν με την πανκ, την ποστ-πανκ και το new wave εσύ αποτελούσες μια από τις βασικές μορφές μαζί με μπάντες σαν τους Rain Parade και τους Green on Red που δίνατε μια τελείως διαφορετική προσέγγιση βασισμένη σε ένα ρομαντικό come back των ψυχεδελικών αρχών των “καθαρών” 60s. Πώς αισθάνεσαι για την τρίτη επαν-ανακάλυψη του ήχου των 60s που συμβαίνει στην εποχή μας και για μπάντες ΄πως οι Black ή οι Wooden Shios Angels;

S.W. Είναι ωραίο να βλέπεις τόσες πολλές και καλές νέες ψυχεδελικές και γκαράζ μπάντες. Ίσως κάποιες να επηρεάστηκαν από εμάς. Συνάντησα κάποιους που μου είπαν πως όντως έτσι συνέβη. Και άλλοι επιλέγουν στοιχεία που μας άρεσαν και προσθέτουν νέες τάσεις και ιδέες. Μου αρέσουν ιδιαίτερα οι  Thee Oh Sees και Tame Impala και Ty Segall, υπάρχουν όμως και τόσες άλλες μπάντες εκεί έξω. Τα παιδιά είναι εντάξει!

Γ.Ρ. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’60 όλο το μουσικό κίνημα συνδέθηκε με μια συγκεκριμένη ριζοσπαστική και πολύ προοδευτική αντικουλτούρα. Πόσο πιο δύσκολο ήταν να προωθηθεί ένα τόσο μη κανονιστικό και ρομαντικό πνεύμα εξερεύνησης του εαυτού και ελεύθερου τρόπου ζωής στο συντηριτικό πλαίσιο της δεκαετίας του ’80;

S.W. Ήταν δύσκολο. Η δεκαετία του ’80 ήταν η χειρότερη περίοδος για να είναι μια μπάντα δημιουργική. Λυπάμαι που το λέω αλλά είναι αλήθεια, Ο παραγωγός είχε γίνει σταρ και οι μπάντες έβλεπαν να αντικαθίστανται τα μέλη τους ενώ έγραφαν δίσκο ή έβλεπαν άλλους μουσικούς να έρχονται και να τους αντικαθιστούν. Και το χειρότερο είναι πως οι εταιρίες ήθελαν να βγάζουν δίσκο οι μπάντες το πολύ κάθε δύο χρόνια, με ατελείωτα ντέμο ανάμεσα και διορθώσεις. Εγώ μεγάλωσα σε μια εποχή που οι μπάντες εβγαζαν τρεις δίσκους κάθε χρόνο και πιστεύω πως κάνεις καλύτερη μουσική όταν κάνεις περισσότερη μουσική. Ευτυχώς καταφέραμε να είμαστε “εκτός ραντάρ” και να κάνουμε δίσκους που μας άρεσαν με την πρώτη. Μακάρι να είχαμε κάνει περισσότερους. Και τώρα; Είναι υπέροχο! Στις μέρες μας μπορείς να κάνεις νέο δίσκο κάθε εβδομάδα αν θέλεις. Για αυτόν τον λόγο οι Dream Syndicate συνεχίζουν να δουλεύουν και να κάνουν καινούρια πράγματα στις μέρες μας. Επειδή μπορούμε!  



 

Γ.Ρ. Πώς θα περιέγραφες την προσωπική και την καλλιτεχνική σχεση σου με τον Chris Cacavas?

S.W. Έχουμε μεγάλη ιστορία. Από τότε που ξεκίνησα την εταιρία μου, από τα μεθυσμένα μπάρμπεκιου τα σαββατοκύριακα ως τους σόλο δίσκους μου, μεταξύ των οποίων και κάποιους αγαπημένους μου όπως το Here Come the Miracles και  Static Transmission, ως τότε που έκανα την παραγωγή δύο δίσκων του ή τότε που έγινε πλήρες μέλος των Dream Syndicate του 21ου αιώνα και μας ακολούθησε σε τόσες περιοδίες ως και την τωρινή. Ειναι μεγάλη ιστορία. Δεν χρειάζεται βέβαια να πω ότι ξέρουμε πώς να δουλεύουμε, να παίζουμε και να περνάμε καλά μαζί. 

Γ.Ρ. Τι να περιμένεουμε από αυτήν την ιδιαίτερη συνεργασία στις μελοντικές σου εμφανίσεις στο Tiki Bar; Είναι ένα μέρος όπου έκανες πολύ σημαντικές sold out εμφανίσεις τα προηγο΄μενα χρόνια. 

S.W. Στόχος μας είναι να μην επαναλάβουμε ούτε ένα τραγύδι από τη μία βραδιά στην άλλη. Θα πάιξουμε κάποια κομμάτια μόνοι μας και κάποια άλλα μαζί, θα είναι όμως δύο μοναδικές, διαφορετικές εμφανίσεις. Α, και θα κάνουμε και DJ μετά τις εμφανίσεις! Αυτή ίσως να είναι και η μόνη φορά που θα τσακωθούμε στην περιοδία: θέλουμε και οι δύο να είμαστε όλη νύχτα πίσω από τα deck!

Γ.Ρ. Τι πιστεύεις για την αγάπη; Πώς σε καθοδηγεί αυτό το ιδιαίτερο συναίσθημα;

S.W. Η αγάπη ηγεμονεύει τα πάντα, Η ανάγκη της, ο πόνος όταν την χάνουμε και τελικά, αν είμαστε τυχεροί, να την κρατάμε και να την θρέφουμε αν έχουμε βρει το σωστό άτομο. Όμως μαζί με την αγάπη, ο χρόνος είναι ο μεγαλύτερος και πιο φευγαλαίος θησαυρός. Και ανυπομονώ να ξοδέψω 72 ώρες από αυτόν στην Αθηνα και την Θεσσαλονίκη! 

 

 

 

 

 

  • 2018
  • 107′
  • Δραματική
  • Σκηνοθεσία: Χάιμε Ροζάλες
  • Με τους: Μπάρμπαρα Λένι, Άλεξ Μπρεντεμιλ, Μαρίζα Παρέδες
 

Το μυστικό της Πέτρα

Η Πέτρα, μετά τον θάνατο της μητέρας της, αποφασίζει να αναζητήσει τον πατέρας της που ως τότε της ήταν άγνωστος. Για τον λόγο αυτό απευθύνεται στον Χάουμε, έναν γνωστό καλλιτέχνη που η ίδια πιστεύει πως θα μπορέσει να την οδηγήσει στα ίχνη του πατέρα της. 

 

 

 

 

Φεστιβάλ Γυναικείου Κινηματογράφου

«Γυναίκες & Πολιτική»

Ο Δήμος Αθηναίων διοργανώνει διήμερο Φεστιβάλ Γυναικείου Κινηματογράφου με θέμα «Γυναίκες & Πολιτική» στις 2 & 3 Νοεμβρίου 2018 στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος.

 

Τέσσερις ταινίες μυθοπλασίας και τέσσερα ντοκιμαντέρ από την Ελλάδα, την Ισπανία, το Βέλγιο, τη Γαλλία, τις ΗΠΑ και τον Καναδά και συζητήσεις μετά από κάθε προβολή, συγκροτούν το πρόγραμμα της εκδήλωσης που επικεντρώνεται κυρίως σε θέματα πολιτικής δράσης των γυναικών. Οι περισσότερες ταινίες προβάλλονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα με ελεύθερη είσοδο.


Στο διήμερο περιλαμβάνεται και ειδική προβολή του καναδικού ντοκιμαντέρ «Mικαέλ Ζαν – Μια αφοσιωμένη γυναίκα» του Ζαν-Ντανιέλ Λαφόντ, ευγενική προσφορά της Πρεσβείας του Καναδά.

 

Από την ταινία “Τα κορίτσια της βροχής”, ελληνικό ντοκιμαντέρ της Αλίντας Δημητρίου. 

 

Από την ταινία “Ladies First” (Προηγούνται οι κυρίες), ντοκιμαντέρ της Μόνα Αλ Ναγκάρ. 

Οι ταινίες του φεστιβάλ:

 

*Εγώ αποφασίζω– το τρένο της ελευθερίας (Ισπανία, 2014)

Συλλογικό ντοκιμαντέρ μίας ομάδας 80 Ισπανίδων σκηνοθετριών.

Ένα νέο νομοσχέδιο κατά του δικαιώματος της άμβλωσης προτάθηκε από την Ισπανική κυβέρνηση το 2014, και πυροδότησε μια  τεράστια κινητοποίηση που στέφθηκε από επιτυχία: το νομοσχέδιο δεν υπερψηφίστηκε και ο υπουργός δικαιοσύνης που το παρουσίασε αναγκάστηκε να παραιτηθεί.

* Σύνορα (Καναδάς, 2016),  Κλόη Ρομπισώ,  ταινία μυθοπλασίας

Στο Μπέσκο, ένα νησί με πλούσιο υπέδαφος, μια  ιδεαλίστρια  νεαρή πολιτικός, η Φελίξ, έρχεται να διαπραγματευτεί  τα δικαιώματα εξόρυξης για τον  Καναδά. Τρεις γυναίκες, κάτω από πίεση, ασκούν πολιτική και παράλληλα προσπαθούν να βρουν μια ισορροπία μεταξύ της προσωπικής και επαγγελματικής τους ζωής.

* Τα κορίτσια της βροχής (Ελλάδα, 2012),  Αλίντα Δημητρίου, ντοκιμαντέρ

Το τρίτο μέρος της τριλογίας της σκηνοθέτριας με θέμα τη συμβολή των γυναικών στους πολιτικούς αγώνες του εικοστού αιώνα. Η ταινία ασχολείται με γυναίκες που φυλακίστηκαν και βασανίστηκαν κατά τη δικτατορία των Συνταγματαρχών της περιόδου 1967-1974. Πενήντα γυναίκες καταθέτουν τις μαρτυρίες τους. Όλες μοιράζονται το ήθος των γυναικών που πήραν μέρος στην Εθνική Αντίσταση.

* Μια ελληνική τραγωδία (Βέλγιο, 1985), Νικόλ Βαν Γκέτεμ, ταινία κινούμενων σχεδίων

Τρεις μισόγυμνες γυναικείες φιγούρες αγωνίζονται να συγκρατήσουν τα καταρρέοντα ερείπια ενός αρχαίου Ελληνικού ναού. Μέχρι να έρθει το πλήρωμα του χρόνου. Αλλά τι θα γίνουν οι καρυάτιδες που απελευθερώνονται από το βάρος τους;  Η ταινία απέσπασε όσκαρ το 1986.

* Ελιαν Βογκελ Πόλσκυ  (Βέλγιο, 2018) Χάλε Τσίνικαρ & Ανιές Ουμπέρ,  ντοκιμαντέρ

Η Eliane Vogel Polsky ήταν μια γυναίκα ιδιαιτέρων ικανοτήτων . Εξαιρετική βελγίδα δικηγόρος και σπουδαία Ευρωπαία, συνεισέφερε  στην βελτίωση της θέσης της γυναίκας στην Ευρώπη. Μέσα από αρχεία και σπάνιες μαρτυρίες, αυτή η ταινία αποτυπώνει τους αγώνες και τις επιτυχίες της.

* Προηγούνται οι κυρίες (ΗΠΑ, 2016), Μόνα Αλ Ναγκάρ, ντοκιμαντέρ  

Το 2016, η Σαουδική Αραβία χορήγησε στις γυναίκες το δικαίωμα συμμετοχής στις τοπικές εκλογές, τόσο με την ψήφο τους όσο και με την υποψηφιότητα τους. Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας. Πώς βίωσαν οι γυναίκες στην Σαουδική Αραβία αυτό  το νέο τους δικαίωμα;

* Μιλήστε μου για την βροχή (Γαλλία, 2008),  Aνιές Ζαουι, ταινία μυθοπλασίας

Η Agathe Villanova έκανε τα πάντα για να φύγει από τη Νότια Γαλλία, όπου μεγάλωσε. Όταν όμως το κόμμα της την στέλνει  αναγκαστικά πίσω στην γενέτειρα  της, για λόγους ισότητας των φύλων μεταξύ των υποψηφίων, δεν έχει άλλη επιλογή. Θα είναι μια ευκαιρία να επιστρέψει στο πατρικό της,  όπου η αδελφή της περιμένει να τακτοποιήσει τις υποθέσεις της αποθανούσας μητέρας τους…

*Mικαέλ Ζαν – Μια αφοσιωμένη γυναίκα  (Καναδάς, 2015), Ζαν-Ντανιέλ Λαφόντ, ντοκιμαντέρ

Στις 27 Σεπτεμβρίου του 2005, η Μικαέλ Ζαν έγραψε ιστορία όταν έγινε η πρώτη γυναίκα και μαύρη πολίτις που ανέλαβε χρέη Γενικής Κυβερνήτριας του Καναδά. Ένα εμπεριστατωμένο πορτρέτο μιας αφοσιωμένης δημοσιογράφου που αφιέρωσε τη θητεία της στους νέους, στις γυναίκες, στους αυτόχθονες πληθυσμούς και στον πολιτισμό.