ΤΡΙΑΝΟΝ 9-14 Οκτωβρίου στις 21:00

Έξι επιπλέον παραστάσεις της σκηνικής πράξης “Με τις μέλισσες ή με τους λύκους” θα πραγματοποιηθούν στον Κινηματογράφο Τριανόν λόγω εξάντλησης των εισιτηρίων  και αυξημένου ενδιαφέροντος.

Παρασκευή 9, Σάββατο 10, Κυριακή 11, Δευτέρα 12, Τρίτη 13 & Τετάρτη 14 Οκτωβρίου

Η σκηνική πράξη «Με τις μέλισσες ή με τους λύκους», συνιστά μία καλλιτεχνική προσπάθεια απόδοσης της αγόρευσης του Θανάση Καμπαγιάννη, στην πολυσυζητημένη δίκη της Χρυσής Αυγής.

Ο Θανάσης Καμπαγιάννης, όπως και οι συντελεστές του έργου, δεν προσπαθεί μόνο να τεκμηριώσει την ενοχή της εθνικοσοσιαλιστικής οργάνωσης, και να πείσει το δικαστήριο για την παράνομη δράση της, αλλά και να φωτίσει την ύπαρξη δύο κόσμων: Από τη μία ο κόσμος της ακραίας βίας των ισχυρών, του ρατσισμού, του μίσους και από την άλλη ο κόσμος της αλληλεγγύης, του αγώνα και της συντροφικότητας.

Παράλληλα με την εξέλιξη της υπόθεσης στην πραγματική αίθουσα του δικαστηρίου, το έργο «Με τις μέλισσες ή με τους λύκους» παρουσιάζεται ως μία σκηνική ανάγνωση, με τον ήχο οργανωμένο σε μουσική, και το λόγο του Θανάση Καμπαγιάννη, μέσα από την ερμηνεία του ηθοποιού Γεράσιμου Γεννατά, να αποκαλύπτει τις φρικαλεότητες που διέπραξε η οργάνωση από την ίδρυσή της μέχρι σήμερα.

Επιπλέον δύο μουσικοί επί σκηνής, συνδιαλέγονται με τον ηθοποιό συνθέτοντας το παζλ της αφήγησης.

Το κοινό, όπως και οι δικαστές της εν εξελίξει υπόθεσης, καλούνται να διαλέξουν, με ποιους είναι; Με τις μέλισσες ή με τους λύκους; 

Η αγόρευση του Θανάση Καμπαγιάννη εκδόθηκε τον Φεβρουάριου του 2020 και κυκλοφορεί με τον τίτλο “Με τις Μέλισσες ή με τους Λύκους” από τις εκδόσεις Αντίποδες.

Συντελεστές:

  • Ερμηνεία: Γεράσιμος Γεννατάς
  • Μουσική: Παύλος Κατσιβέλης, Γιώργος Χανός
  • Σκηνοθετική επιμέλεια: Δανάη Λιοδάκη
  • Σκηνογραφική επιμέλεια: Νικόλας Κανάβαρης
  • Δραματουργική επεξεργασία: Λυδία Λιοδάκη, Δανάη Λιοδάκη
  • Φωτογραφίες: Μαριάννα Στεφανίτση
  • Διεύθυνση παραγωγής: Φοίβος Πετρόπουλος
  • Σχεδίαση αφίσας: Πέτρος Βούλγαρης

Εισιτήριο 5€

Προπώληση στα ταμεία του Τριανόν και στο viva.gr

Link προπώλησης: https://www.viva.gr/tickets/theater/trianon/me-tis-melisses-h-me-tous-lykous/

FB Event: https://fb.me/e/1xVzsjSp0

Ο κινηματογράφος Τριανόν λειτουργεί ως θερινός με αυτόματη ανοιγοκλειόμενη οροφή εξασφαλίζοντας τη διεξαγωγή της εκδήλωσης ανεξαρτήτως καιρικών συνθηκών.

Τώρα που μένουμε μέσα έχουμε την ευκαιρία να ξεκινήσουμε κάποια καινούρια σειρά ή να δούμε τα υπόλοιπα επεισόδια της σειράς που βλέπαμε. Από τις πολλές επιλογές σειρών που υπάρχουν ξεχωρίσαμε δύο: το Τσερνόμπιλ και το Χαλιφάτο. Είναι και οι δύο σύντομες σειρές που καταπιάνονται με δύσκολα θέματα, στην πρώτη περίπτωση με το πυρηνικό ατύχημα στο Τσερνόμπιλ το 1986 και στη δεύτερη με την “οικειοθελή” μετακίνηση γυναικών από τις δυτικές χώρες στα εδάφη του Χαλιφάτου.

Τσερνόμπιλ

Το Τσερόμπιλ είναι μια μίνι-σειρά παραγωγής HBO και Sky-UK. Παρουσιάζει σε πέντε επεισόδια δραματοποιημένα τα γεγονότα που προηγήθηκαν του πυρηνικού ατυχήματος αλλά κυρίως τις προσπάθειες αντιμετώπισής του. Δίνει βάρος στις ατομικές ιστορίες των πρωταγωνιστών αλλά και στις προσπάθειες και τη θυσία ανώνυμων ανθρώπων που κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν μια αδιανόητη απειλή πολύ συχνά χωρίς καν να το γνωρίζουν. Ακόμη κι αν ήταν μια σειρά επιστημονικής φαντασίας κι αν το Τσερνόμπιλ δεν ήταν αληθινό, η σειρά θα καθήλωνε με την ατμόσφαιρά της και τον λιτό ρυθμό της. Πρόκειται όμως δυστυχώς για μια πολύ πραγματική τραγωδία, γεγονός που μας έκανε να παρακολουθήσουμε τη σειρά με κομμένη την ανάσα. Ειδικά σε συνθήκες πανδημίας και καραντίνας, το Τσενόμπιλ μας επιτρέπει να δούμε τα πράγματα ακόμη πιο συνολικά, να αναλογιστούμε πόσο αλληλοσυνδεδεμένοι είμαστε αλλά και πόσο εύθραυστοι.

Χαλιφάτο

Το Χαλιφάτο διηγείται μια άλλη πολύ υπαρκτή ιστορία: αυτή των γυναικών, συνήθως μικρών κοριτσιών, που φεύγουν από χώρες της Δύσης με υποσχέσεις για μια ονειρεμένη ζωή και προσγειώνονται στη σκληρή πραγματικότητα της σύγχρονης Συρίας. Η σειρά, που είναι διαθέσιμη στο Netflix, παρακολουθεί ταυτόχρονα μια παρέα νεαρών κοριτσιών από μουσουλμανικές οικογένειες στη Στοκχόλμη και μια νεαρή, την Περβίν, που έφυγε από τη Σουηδία για να πάει στη Ράκα. Ακολουθώντας αντίστροφες πορείες, οι νεαρές θα προσπαθήσουν να πάνε στο Χαλιφάτο ενώ η Περβίν προσπαθεί απεγνωσμένα να φύγει από αυτό. Συνδετικός κρίκος ανάμεσα στις παράλληλες ιστορίες είναι ο ανώνυμος “Ταξιδιώτης”, ένας πράκτορας του Ισλαμικού Κράτους στη Σουηδία, αλλά και μια Σουηδή αστυνομικός που προσπαθεί να βοηθήσει τα κορίτσια.

 

SAMA

 

 

Η SAMA, η πρώτη Παλαιστήνια Techno DJ και μουσική παραγωγός θα εμφανιστεί σε λίγες μέρες στο Winter Plisskën Festival. 

Με αφορμή την επικείμενη εμφάνισή της στην Αθήνα, απάντησε στις ερωτήσεις του Γιάννη Ραουζαίου για τη μουσική της και το όραμά της. 

Η  SAMA ξεκίνησε να μιξάρει το 2006 στη Ραμάλα. Tο 2010 άρχισε να κάνει τη δική της μουσική και να ασχολείται με την ηλεκτρονική μουσική σύνθεση και συγκεκριμένα με είδη όπως η techno, η house και άλλα πιο σκοτεινά υποείδη. 

Το 2011 μετακόμισε στο Λονδίνο και σπούδασε Ηχοληψία και Μουσική Παραγωγή. Στις αρχές του 2013 υπέγραψε συμβόλαιο με την εταιρεία Itchycoo Record.

Η SAMA έχει παίξει ως DJ σε πολλές εκδηλώσεις στην Ευρώπη  Παρίσι, Μπορντώ, Μασαλία, Ρώμη Λονδίνο, Ουαλία) και την Μέση Ανατολή ( Κάιρο, Αμμάν, Ραμάλα, Χάιφα). 

Συνέντευξη με τη SAMA

του Γιάννη Ραουζαίου


Θα ήθελες να μας περιγράψεις το καλλιτεχνικό περιβάλλον στη Ραμάλα; Είναι δύσκολο να κάνεις τέτοια μουσική στη Mέση Aνατολή?

Είναι λίγο δύσκολο γιατί, όπως φαντάζεσαι, δεν είναι μουσική που ακούγεται τόσο πολύ και δεν είναι τόσο γνωστή, αλλά αυτό μοιάζει σιγά-σιγά να αλλάζει.

Ποιες είναι οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει μια καλλιτέχνις από τη χώρα σου στη δουλειά της;

Προβλήματα σχετικά με τα ταξίδια, την επικοινωνία με άλλους καλλιτέχνες, το να μαθαίνεις νέα πράγματα κ.α.

Έχεις δουλέψει με σκηνοθέτες ως μουσική παραγωγός και sound designer σε ταινίες τα τελευταία χρόνια. Ποια ήταν η γενική αίσθηση που σου άφησε η συμμετοχή σου στην κινηματογραφική βιομηχανία;

Λατρεύω τις ταινίες και λατρεύω και το sound design, μοιάζει με τη διαδικασία της παραγωγής αλλά με πραγματικούς ήχους. Η έμπνευση για αυτό που κάνω προέρχεται κυρίως από το sound design. Ειδικά αν δουλεύεις στο animation, εκεί είναι που ο ήχος εξερευνεί νέα όρια.

 

Τι σε έκανε να αλλάξεις το όνομά σου από “Skywalker” σε “SAMA'”; Υποδηλώνει κάποια αλλαγή στην καλλιτεχνική σου δουλειά και παραγωγή;

Όχι δεν νομίζω, πιστεύω πως απλώς ωριμάζω. Δεν στέκομαι στο ψευδώνυμο, επιστρέφω στο πραγματικό μου όνομα. Επιπλέον, δεν ξέρω τίποτα για το Star Wars και αυτό δημιουργούσε προβλήματα (γέλια)!

Πώς θα χαρακτήριζες γενικά τη μουσική παραγωγή και τις σύγχρονος μορφές διανομής; Πάει καιρός από τις “αναλογικές” μέρες, έτσι;

Συμφωνώ (γέλια)! Αλλά επίσης πιστεύω ότι τα ψηφιακά μέσα ανοίγουν νέα σύνορα και δημιουργούν νέα όρια. Πράγματι, η κατάσταση γίνεται ευκολότερη για ανθρώπους που δεν ξέρουν τι κάνουν, αλλά για αυτούς που ξέρουν, η κατάσταση πηγαίνει πλέον σε άλλο επίπεδο.

 

Πόσο έχει ριζοσπαστικοποιήσει τη σύγχρονη καλλιτεχνική παραγωγή η ανάπτυξη της τεχνολογίας; Μοιάζει σαν οι Kraftwerk να είχαν τόσο δίκιο!

Όπως είπα και παραπάνω, την έκανε πολύ πιο εύκολη, αλλά διεύρυνε περισσότερο τους ορίζοντες.

Πώς ήταν για σένα να δουλεύεις στην Cité Internationale des Arts; Νιώθεις δικαιωμένη από τις εως τώρα καλλιτεχνικές επιλογές σου;

Ναι, φυσικά. Πέρασα εκεί έναν υπέροχο χρόνο, γνώρισα τόσους καλλιτέχνες, έκανα τόση πολλή μουσική και μεγάλη πρόοδο στη δουλειά μου. Είναι φοβερό τι μπορεί να επιτύχει κάνεις αν σταθεί λίγο και αφιερωθεί σε αυτό που θέλει πραγματικά να κάνει.

Ποια είναι τα σχέδιά σου για το μέλλον; Θα σκεφτόσουν ποτέ για παράδειγμα να επενδύσεις μουσικά κάποια θεατρική performance;

Φυσικά και θα το σκεφτόμουν. Μόλις ξεκινήσαμε μια κολεκτίβα στην Παλαιστίνη που λέγεται Union. Απαρτίζεται από διάφορους DJ’s και σχεδιάζουμε ένα φεστιβάλ, ελπίζω σύντομα. Επίσης, ακόμα περιοδεύω και κάνω παραγωγές με το project  Sodassi. Συνεχίζει και το project  Electrosteen , και η  Awyav  (η εταιρεία μου) είναι ακόμα ζωντανή. Θα δούμε τι άλλο θα έρθει με τον νέο χρόνο!

Σ’ ευχαριστώ για τον χρόνο σου και ελπίζω να έχεις μια υπέροχη βραδιά παίζοντας στην Ελλάδα για εμάς!

Ευχαριστώ πολύ! Ανυπομονώ!

 

The Cure

EJECT FESTIVAL 2019

Τετάρτη 17 Ιουλίου

Πλατεία Νερού

Το 2019, το EJEKT Festival συμπληρώνει 15 χρόνια πορείας και το γιορτάζει με ένα επετειακό line-up. Το πρώτο όνομα που ανακοινώνεται είναι οι περίφημοι The Cure, ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα της σύγχρονης μουσικής!

Οι The Cure θα επιστρέψουν στην Ελλάδα μετά από πάνω από μια δεκαετία, στα πλαίσια της πολυαναμενόμενης Ευρωπαϊκής περιοδείας τους που γιορτάζει τα 40 χρόνια παρουσίας του συγκροτήματος.

Οι επιτυχίες των The Cure είναι τόσο πολλές, ώστε σχεδόν κάθε ακροατής να έχει συνδέσει – συνειδητά ή μη – κάποια στιγμή της ζωής του με κάποιο τραγούδι τους. Δεν υπάρχει καλλιτέχνης ή συγκρότημα που δεν θα ήθελε να έχει γράψει ένα τραγούδι όπως τα “Friday I’m In Love”, “Just Like Heaven”, “Pictures of you”, “A Letter To Elise”, “Boys Don’t Cry”, “Lovesong”, “Never Enough”, “High”, “Lullaby”, “Killing An Arab”, “Fascination Street”, “In Between Days”, “Close To Me”, “Fire In Cairo”, “A Strange Day”, “A Night Like This”, “Burn”, “To Wish Impossible Things”, “Close To Me” και πολλά άλλα.

Η μουσική των The Cure ήταν αυτό το μοναδικό κράμα goth-rock-pop που κατόρθωσε να αποτυπώσει τόσο τέλεια το τι ακριβώς ήταν τα 80ς και τα 90ς. Η τόσο χαρακτηριστική περσόνα του Robert Smith (με αυτό το κούρεμα, το μεικ-απ, το κόκκινο κραγιόν, τα μαύρα ρούχα), οι στίχοι που ανατέμνουν την πολυπλοκότητα της εποχής (από την ειρωνεία ως το angst αλλά και τα ξεσπάσματα χαράς) και η σαγηνευτικά βρετανική φωνή του, έγιναν ένα σημείο αναφοράς όχι μόνο για τη γεννιά τους, αλλά και για τις επόμενες.

Στις 17 Ιουλίου 2019 οι The Cure θα ανέβουν στη σκηνή του EJEKT Festival, στην Πλατεία Νερού στο Φάληρο – τον πιο όμορφο συναυλιακό χώρο της καλοκαιρινής Αθήνας, ακριβώς δίπλα στη θάλασσα, για μια εμφάνιση που θα έχει διάρκεια πάνω από 2 ώρες και θα συνοψίσει την τεράστια καριέρα τους.

 

 

ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ

Αρένα
Early bird: 45 Ευρώ
Α΄ φάση προπώλησης: 50 Ευρώ
Β’ φάση προπώλησης: 55 Ευρώ

VIP 
Early bird: 100 Ευρώ
Α’ φάση προπώλησης: 130 Ευρώ

Η προπώληση των εισιτηρίων γίνεται στα www.viva.grwww.public.gr, Public, SevenSpots, Reload, Ευρυπίδης.

Οι μεταπωλητές των εισιτηρίων χρεώνουν έξοδα διαχείρισης ανάλογα με το τιμολόγιό τους.

Πληροφορίες: www.ejekt.gr

 

Ο ένοχος

3 out of 5 stars (3 / 5)

 

  • Θρίλερ
  • 2018
  • 85′
  • Σκηνοθεσία  Γκούσταβ Μέλερ.  Με τους:  Γιάκομπ Σέντεργκρεν 

Ο  Άσγκερ (Γιάκομπ Σέντεργκρεν) είναι αστυνομικός που απασχολείται στο τηλεφωνικό κέντρο της Άμεσης Δράσης. Όταν λαμβάνει την κλήση μιας γυναίκας που έχει πέσει θύμα απαγωγής ξεκινάει έναν μοναχικό αγώνα για τον εντοπισμό της. 

 

Δείτε εδώ το τρέιλερ της ταινίας:

 

 

 

 

 

Tο ξέρουν όλοι

4 out of 5 stars (4 / 5)

 

  • Δραματική
  • 2018
  • 132′
  • Σκηνοθεσία  Ασγκάρ Φαραντί  με τους:  Πενέλοπε Κρουζ ,  Χαβιέ Μπαρδέμ ,  Ρικάρντο Νταρίν ,  Μπάρμπαρα Λένι 

Η κόρη της Λάουρα εξαφανίζεται μετά από μια απροσδόκητη διακοπή ρεύματος στον γάμο της αδελφής της. Το συμβάν αυτό θα πυροδοτήσει εξελίξεις και θα φέρει στην επιφάνεια καλά κρυμένα μυστικά.

Κριτική από τον Γιάννη Ραουζαίο

Σύνθετη δουλειά και συνάμμα ένα πολύπλοκο στις συνδηλώσεις του δράμα στο οποίο υπόρρητα αναμιγνύονται τρεις διαφορετικές γενιές. Στον προδομένο έρωτα δεκαετίες πριν του Χαβιέ Μπαρδέμ προς την Πενέλοπε Κρουζ αντιπαρατίθεται ένα παρόν που κρύβει παρά αποκαλύπτει. Ένα μυστυριώδες και τραγικό ταυτόχρονα συμβάν θα φέρει στην επιφάνεια σε όλη τους την ένταση τα κρυμμένα μυστικά αυτού του παρελθόντος και θα πυροδοτήσει μια διαδικασία. Θα είναι μια διαδικασία λύτρωσης ή μήπως θα είναι απλώς άλλη μια στιγμή στις συγκαλύψεις και την έντονη σύγκρουση, τόσο προσωπική όσο και ταξική, αυτου του παρελθόντος; Ο Φαραντί υπογράφει μια ταινία στο γνώριμο ύφους του, αυτό ακριβώς που μας έκανε να αγαπήσουμε το σινεμά του. Το περιβάλλον της αγροτικής Ισπανίας με όλες τις περίπλοκες σχέσης που αναπτύσονται ανάμεσα στους ανθρωπους τίθεται ως το ιδανικό ντεκόρ για το ξεδίπλωμα όχι απλώς ενός προσωπικού δράματος που βγήκε ξαφικά στην επιφάνεια αλλά και της υποκρισίας που ολόκληρες ομάδες αλλά και μεμονωμένοι χαρακτήρες εμμένουν στο να έχουν ως κύρια έκφραση. Υπάρχει τελικά διέξοδος, έστω για κάποιους από αυτούς ή το παιχνίδι που τόσο εύστοχα υποκρύπτεται όλον αυτόν τον καιρό θα εμφανιστεί ξανά σε ένα ανώτερο επίπεδο κλείνοντας πιεστικά στη διαδικασία του τις τελευταίες ελπίδες για λύτρωση και εξιλέωση; 

 

 

 

 

 
 
 Παρουσίαση – Κριτική από τη Νεφέλη Χατζηδιάκου

 

 

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, χαμογελάει, γένι και υπαίθριες δραστηριότητες

Ο Adrien Candiard γεννήθηκε το 1982. Είναι Δομινικανός μοναχός, απόφοιτος της École normale supérièure και του Ινστιτούτου Πολιτικών Επιστημών του Παρισιού. Ζει στο Κάιρο και είναι μέλος του Δομινικανού Ινστιτούτου Ανατολικών Σπουδών του Καΐρου.

 

Το βιβλίο «Κατανοώντας το Ισλάμ ή μάλλον γιατί δεν το καταλαβαίνουμε καθόλου» κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πόλις σε μετάφραση Κατερίνας Λαμπρινού και με την επιστημονική θεώρηση του Γιάννη Μπαλαμπανίδη.

«Κατανοώντας το Ισλάμ ή μάλλον γιατί δεν το καταλαβαίνουμε καθόλου»

Το βιβλίο του Αντριέν Καντιάρ με τον παιγνιώδη τίτλο «Κατανοώντας το Ισλάμ ή μάλλον γιατί δεν το καταλαβαίνουμε καθόλου» επιχειρεί να δώσει σύντομες και μεστές απαντήσεις στα βασικά ερωτήματα που θέτει το δυτικό υποκείμενο για το Ισλάμ: αν πρέπει να το φοβόμαστε, αν απειλεί τον δυτικό τρόπο ζωής και την ειρήνη στον κόσμο. Ένας δομινικανός μοναχός έρχεται να βάλει τα πράγματα στη θέση τους και εκπλήσει με την απλότητα και την αμεσότητα μιας γραφής που ωστόσο δεν διστάζει να κάνει βαθιές και καίριες τομές και συγκρίσεις.

Αναμφίβολα η αμεσότητα και η καθαρότητα του λόγου είναι το πρώτο χαρακτηριστικό που παρατηρεί κανείς στο βιβλίο του Καντιάρ. Ωστόσο η συγγραφική του δεινότητα δεν περιορίζεται σε αυτά τα χαρακτηριστικά. Έχει χυθεί πολύ μελάνι, ιδιαιτέρως στην Γαλλία, για να περιγραφεί, να αναλυθεί και να εξηγηθεί το Ισλάμ και συχνά μια απλή εξήγηση δεν ικανοποιεί ως προς το βάθος της ανάλυσης που απαιτείται για να προσεγγισθεί ένα τόσο πολύπλοκο ζήτημα. Στην περίπτωση του Καντιαρ, ο συγγραφέας γνωρίζει πως το αντικείμενο με το οποίο καταπιάνεται δεν μπορεί να εξαντληθεί σε ένα μικρό βιβλίο που προέκυψε από μία διάλεξη και εκ προοιμίου εξηγεί στον αναγνώστη πως θα καταπιαστεί με ένα βασικό θέμα: να εξηγήσει ακριβώς γιατί το ζήτημα του Ισλάμ είναι περίπλοκο. Περιορίζοντας έτσι το θέμα του καταφέρνει τελικά να μας κάνει να καταλάβουμε πολύ περισσότερα για το Ισλάμ από όσα φανταζόμασταν πριν αρχίσουμε την ανάγνωση. 

Καταρχάς καταπιάνεται με τον τρόπο με τον οποίο αναλύουμε στη Δύση την “κρίση του Ισλάμ” και εντοπίζει το εξής παράδοξο: άλλοι ουσιοποιούν το Ισλάμ θεωρώντας το αυτό καθαυτό τη “ρίζα του κακού” ενώ άλλοι το εξαλείφουν τελείως και αναζητούν αποκλειστικά σε άλλους παράγοντες (κοινωνικούς, ιστορικούς, πολιτισμικούς κλπ) την αιτία της βίας που ασκείται στο όνομα του Ισλάμ.

Ο συγγραφέας ισχυρίζεται πως στην πρώτη περίπτωση η ουσιοποίηση του Ισλάμ αγνοεί την πολιτισμική ποικιλομορφία των ανά τον κόσμο μουσουλμάνων και αποσιωπά το γεγονός πως η “τζιχάντ” ή ο ιερός πόλεμος έχει χρησιμοποιηθεί είτε ως προσωπικό κέλευσμα για τον κολασμό των απίστων, είτε ως συλλογική υποχρέωση που θα πρέπει να εκπληρωθεί από τη νόμιμη πολιτική αρχή είτε ως εσυτερικό κάλεσμα για πόλεμο ενάντια στα κατώτερα πάθη μας και για ασκητισμό. Εξηγεί πως το Κοράνι είναι ένα αρχαίο κείμενο εξαιρετικά δυσνόητο και αντιφατικό, γραμμένο σε μια γλώσσα που ήδη κατά τον Μεσαίωνα δεν ήταν απολύτως κατανοητή. Το Ισλαμ, εξηγεί ο συγγραφέας, έχει κατά καιρούς υιοθετήσει διαφορετικές ερμηνείες του Κορανίου και οι ερμηνείες αυτές δεν είναι ούτε υποχρεωτικά βίαιες ούτε υποχρεωτικά μη βίαιες. Επίσης το Κοράνι συνοδεύεται από πλήθος απολογητικών κειμένων, τις Χαντίθ, και το σώμα της Ισλαμικής νομολογίας, τη Σαρία. Όλα αυτά συνυπήρξαν κατά καιρούς με διάφορα άλλα δικαιϊκά συστήματα. Ως εκ τούτου, ισχυρίζεται ο συγγραφέας, δεν μπορούμε να μιλάμε για ένα Ισλάμ αλλά για πολλά διαφορετικά Ισλάμ που καθορίζονται από την επιλογή στην ερμηνεία του ιερού λόγου, την ιστορική συγκυρια και το κατά καιρούς κοινωνικό και πολιτισμικό συμφραζόμενο. 

Στο σημείο αυτό όμως ο Καντιαρ μας προειδοποιεί πως δεν θα ήταν σωστό να φτάσουμε την ανάλυσή μας στο άλλο άκρο και εξαιτίας της πολυπλοκότητας του Ισλαμ να το εξαλείψουμε μια και καλή από την εξίσωση και να θεωρήσουμε πως δεν παίζει κανένα ρόλο στο δράμα που παρακολουθούμε. Το Ισλάμ δεν είναι ούτε η μοναδική αιτία αλλά ούτε και ένα ανούσιο σύμπτωμα κάποιου άλλου πράγματος. Αναζητώντας λοιπόν “τη ρίζα του κακού” αυτή τη φορά μέσα στο Ισλάμ εξηγεί την σημασία που έχει για τους μουσουλμάνους η θρησκευτική κοινότητα και πώς παρά τον κατακερματισμό τους αποβλέπουν σε ένα κοινό φαντασιακό της επιστροφής στην πρωταρχική κοινότητα, ένα φαντασιακό που αντανακλά το Χαλιφάτο του Ισλαμικού κράτους. Σύμφωνα με αυτήν την συλλογιστική, η “κρίση του Ισλάμ” είναι πρωτίστως εσωτερική και έχει να κάνει με τον ορισμό της ορθοδοξίας. Το χαλιφάτο βρήκε πρόσφορο έδαφος και εξάγει στον δυτικό κόσμο ένα μέρος της εσωτερικής διαμάχης του Ισλάμ ανάμεσα σε δύο ρεύματα που αντιλαμβάνονται με τελείως διαφορετικό τρόπο το “ανήκειν” στο Ισλαμ και το βίωμα της συγκεκριμένης θρησκείας. 

Στη συνέχεια ο συγγραφέας καταπιάνεται με την διένεξη σουνιτών και σιιτών, πώς οι σιίτες κατάφεραν από πολύ μικρή ομάδα να ηγηθούν ολόκληρων κρατών, όπως του Ιραν, και πώς η άνοδος των σιιτών έφερε την “απάντηση” των σουνιτών με την οργάνωση Τζιχαντ υποκινούμενης από τη Σαουδική Αραβία εναντίον των σοβιετικών στο Αφγανιστάν. Προχωρώντας ακόμη παραπέρα, ο συγγραφέας μας αναλύει τη σημασία διαφόρων αιρέσεων στο εσωτερικό των σουνιτών και ειδικά των σαλαφιστών από τους οποίους τελικά θα ξεπηδήσει το ISIS και το Ισλαμικό Κράτος. 

Ειδικά η αναφορά στον σαλαφισμό, που είναι αρκετά εκτενής, ρίχνει φως στα ιστορικά και κοινωνικά αίτια ανόδου μιας κατά τ’άλλα περιθωριακής αίρεσης η οποία στις μέρες μας αναμετράται με το παραδοσιακό Ισλάμ με ολέθριες συνέπειες μεταξύ άλλων και για τη Δύση. Ο σαλαφισμός, εξηγεί ο συγγραφέας, γεννήθηκε ως κίνημα μεταρρύθμισης ενάντια στο παραδοσιακό Ισλάμ που γνώρισε την ήττα από την αναμέτρησή του με τη Δύση. Το παραδοσιάκο Ισλάμ κατηγορήθηκε πως ήταν η ρίζα της παρακμής του αραβικού κόσμου και απέναντί του ορθόθηκαν δύο πολύ διαφορετικά κινήματα: τα εκσυγχρονιστικά και εκκοσμικευτικά (όπως οι νεότουρκοι) και ο σαλαφισμός που κοιτούσε προς την κατεύθυνση της παράδοσης και της επιστροφής στα πρώτα χρόνια του χαλιφάτου. Ο σαλαφισμός βλέπει το απώτατο παρελθόν ως πηγή ανανέωσης και αναφέρεται σε ένα “αυθεντικό” Ισλάμ, πρόκειται για ένα νεωτερικό ωστόσο κίνημα που αντιμάχεται το παραδοσιακό Ισλάμ και αντλεί έμπνευση από μια εποχή για την οποία ελάχιστα είναι γνωστά δημιουργώντας ένα φαντασιακό που ποτέ δεν έχει δοκιμαστεί ως κοινωνική πραγματικότητα. 

Ο Καντιάρ καταφέρνει σε ελάχιστες σελίδες να μας δώσει μια πολύ σαφή εικόνα της “κρίσης του σύγχρονου Ισλάμ” και των όσων διακυβεύονται εντός ενός πεδίου εξαιρετικά δαιδαλώδους και πολύπλοκου. Με ζωντανό και εύληπτο λόγο, αναλύει τα βασικά ρεύματα του σύγχονου Ισλάμ και αποπειράται να δώσει απαντήσεις σε εύλογα και καίρια ερωτήματα. Είναι σίγουρα ένα ανάγνωσμα που φωτίζει σημαντικές πτυχές ενός ζητήματος που δυστυχώς θα συνεχίσουμε να συζητάμε στις μέρες και στα χρόνια που έρχονται. 

Mortal Engines

3.5 out of 5 stars (3.5 / 5)

 

  • Φαντασίας
  • 2018
  • 128′
  • Σκηνοθεσία: Κρίστιαν Ρίβερς. Με τους: Χιούγκο Γουίβινγκ, Χέρα Χίλμαρ, Ρόμπερτ Σίχαν, Τζιχάε

 

Η ζωή του 20χρονου φοιτητή από το Λονδίνο,  Τομ Νατσγουόρθι (Ρόμπερτ Σίχαν) που δεν έχει ζήσει ποτέ έξω από τα σύνορα της κινούμενης πόλης του θα αλλάξει δραματικά όταν θα βρεθεί στο δρόμο του η Έστερ Σο (Χέρα Χίλμαν), μια μοναχική και ατρόμητη κοπέλα που θα βρεθεί στο Λονδίνο. Η Έστερ έχει μοναδικό σκοπό ζωής να δολοφονήσει τον Θάντεους Βαλεντάιν (Χιούγκο Γουίβινγκ), τον δήμαρχο της πόλης, ο οποίος ευθύνεται για τον θάνατο της μητέρας της. Η Έστερ είναι ένα ελεύθερο πλάσμα με πάθος για εκδίκηση και τρυφερή καρδιά. Ο Τομ είναι έγκλειστος στον δικό του κόσμο, αφελής και καλόπιστος, αλλά με σπάνια γενναιότητα και αφοσίωση. Αυτή η ιστορία εκδίκησης θα φέρει τους δυο ήρωες κοντά, σαν δυο εξόριστους στην ίδια πόλη, όμως τα πράγματα θα εξελιχθούν σε κάτι πολύ μεγαλύτερο και οι αποκαλύψεις θα είναι πιο συγκλονιστικές απ’ ότι θα μπορούσαν να φανταστούν.

 

Πώς θα ήταν ο κόσμος μας αν οι πόλεις κινούνταν πάνω σε τροχούς; Πώς θα είχε διαμορφωθεί ο πλανήτης, αν οι μεγάλες πόλεις διαρκώς ταξίδευαν και προσπαθούσαν να καταβροχθίσουν η μια την άλλη; Αυτός ο δυστοπικός και αφιλόξενος κόσμος κυριαρχεί στην ταινία «Mortal Engines» που θα απολαύσουμε στους κινηματογράφους από τις 6 Δεκεμβρίου. Με τη δράση τοποθετημένη χρονολογικά 1.700 χρόνια μετά την εποχή μας, ο κόσμος έχει πια καταστραφεί οικολογικά και τεχνολογικά, εξαιτίας του λεγόμενου «Εξηντάλεπτου Πολέμου», στον οποίο χρησιμοποιήθηκαν πυρηνικά όπλα και βιολογικές βόμβες που αφάνισαν ολόκληρες χώρες.

 

Η ταινία βασίζεται στο πρώτο μυθιστόρημα του Άγγλου συγγραφέα Φίλιπ Ριβ, το οποίο πυροδότησε τη φαντασία του σκηνοθέτη και παραγωγού Πίτερ Τζάκσον, με σχεδόν ανάλογο τρόπο που τον είχε εμπνεύσει η γραφή του Τόλκιν και τον έκανε να δημιουργήσει τη θρυλική τριλογία του «Άρχοντα Των Δαχτυλιδιών». Χρειάστηκαν επτά χρόνια για τον Ριβ, να ολοκληρώσει το πρώτο του young-adult βιβλίο, που τελικά κυκλοφόρησε το 2001.

 

 

 

Μ. Τριανταφυλλίδου από την ταινία “Η δουλειά της”

 

Η ταινία είναι υπέροχη χάρη στην πρωταγωνίστρια, Μ. Τριανταφυλλίδου, και στην επιλογή του σκηνοθέτη να κάνει συχνά κοντινά πλάνα που μας δείχνουν κάθε έκφραση χαράς και θλίψης στο πρόσωπό της.

TIFF 2018 Review

Zhou Meiyan, από την ταινία “Μεϊλί”

Δύο γυναίκες, δύο παράλληλες ιστορίες

Στο φετεινό 59ο Δ.Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε τις δύο κατά τη γνώμη μας σημαντικότερες γυναικείες ερμηνείες. Οι πρωταγωνίστριες του “Η Δουλειά της” του Ν. Λαμπώ και το “Μει-Λι” του Ζού Ζού, δηλαδή η Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου και η Τσί Γούν, κυριολεκτικά μαγνήτισαν το βλέμμα μας και μας μετέδωσαν με μοναδικό τρόπο τα δραματικά συμβάντα στον βαθιά καταπιεσμένων από του περίγυρους τους αλλά και από την ευρύτερη κοινωνική συνθήκη που βρίσκονται, ζουν και εξελίσσονται οι χαρακτήρες τους.
Δύο γυναίκες της εργατικής τάξης λοιπόν η μία στην Κίνα και η άλλη στην Ελλάδα, υπάρχουν και επικοινωνούν εξωκειμενικά μεταξύ τους προτείνοντάς μας δύο πορτραίτα με εξαιρετικό βάθος δραματουργικά αλλά και ταυτόχρονα δύο εξαιρετικά ψυχογραφήματα.
Η Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου στο ρόλο της 37χρονης Παναγιώτας (για τον οποίο μάλιστα τιμήθηκε με το βραβείο ερμηνείας του 59 Δ.Φ.Κ.Θ) ερμηνεύει υποδειγματικά μία σχεδόν αναλφάβητη γυναίκα, που έχει έρθει μαζί με τον σύζυγο της από την επαρχία, έχει δημιουργήσει οικογένεια με δύο παιδιά ένα αγόρι και ένα κορίτσι, και δοκιμάζεται σκληρά όχι μόνον από την οικονομική κρίση που έχει χτυπήσει σκληρά το οικονομικό στάτους του σπιτιού της, αλλά και από την καταπιεστική πατριαρχική σχέση στην οποία την υποβάλλει ο άντρας της, δίπλα στην βαθιά υποτιμητική ματιά που της επιφυλάσσει η κακομαθημένη κόρη της. Η Τριανταφυλλίδου χτίζει το ρόλο της μέσα από στιγμές όπου έχουμε την ευκαιρία να την δούμε να μεταμορφώνεται από μια νοικοκυρά στα πρόθυρα κατάθλιψης σε ένα πλάσμα το οποίο σιγά-σιγά αρχίζει να επενδύει σε κάποιο μέλλον που θα προέρχεται πλέον αποκλειστικά από εκείνη. Φυσικά η κοινωνική συνθήκη σύντομα βρίσκεται ύπουλα να δημιουργεί έναν κλοιό εκμετάλλευσης όπου η καλοπροαίρετη Παναγιώτα, θα βρεθεί κάποια στιγμή να αντιμετωπίζει τις συνέπειες της όλο και περισσότερο στην καθημερινότητα την δική της και των άλλων. Ο ρόλος της Παναγιώτας, πέρα από το ότι ανοικτά προβάλει τα πολλαπλά επίπεδα της εκμετάλλευσης μιας σύγχρονης εργάτριας στην  Ελλάδα και όχι όπως έχουμε συνηθίσει σε διάφορες άλλες παραγωγές, μιάς εργαζόμενης σε γραφείο της μεσαίας τάξης, είναι ταυτόχρονα και ένας ρόλος ενδοσκοπικός, με την ηρωίδα, εσωστρεφή αλλά  και ευαίσθητη, να επιδιώκει σιωπηλά τις ρήξεις και τις τομές που όλη η πραγματικότητα μόνον ως φαίνεσθαι έμοιαζε, έως την στιγμή της πρόσληψής της έστω ως καθαρίστριας σε ένα Mall, να της υπόσχεται. Η Τριανταφυλλίδου επιτυγχάνει μιά σπάνια εξισορρόπηση οικονομίας και υπόγειας έντασης στον ρόλο της ως Παναγιώτας, διατηρώντας ταυτόχρονα την διαρκώς υποβόσκουσα όχι μόνον προσωπική και υπαρξιακή αλλά και πολιτική διάσταση που αυτός ο χαρακτήρας-σύμβολο εκπέμπει και αποπνέει. 
H Τσί Γούν από την άλλη πλευρά, κατά τη γνώμη μας η δεύτερη και εξίσου σημαντική γυναικεία ερμηνεία στο 59 Δ.Φ.Κ.Θ, στο πρόσωπο μιάς νεαρής όμορφης εργαζόμενης σε μιά πόλη της Κίνας, μας δίνει το συγκλονιστικό πορτραίτο μιάς πληγωμένης ήδη από την παιδική της ηλικία νέας γυναίκας, που βρίσκεται να την “βάζουν στην γωνία” και να την εκμεταλλεύονται τόσο η αδερφή και ο κουνιάδος της (τους γονείς της τους είχε χάσει από μικρή) όσο και τα περισσότερα πρόσωπα πλήν ελαχίστων εξαιρέσεων – συμπεριλαμβανομένης και της ερωμένης της. Στο πρόσωπο ενός κοριτσιού που απλώς αποζητά λίγη αγάπη και που η οργή από την αγριότητα της εκμετάλλευσης και της πίεσης που δέχεται λειτουργεί σωρευτικά, η μούσα του έργου του, όπως μας την χαρακτήρισε σε προσωπική συνέντευξη που μας έδωσε ο σκηνοθέτης Ζού Ζού, προσφέρει  μια ερμηνεία ζωής ακολουθώντας την δομή και την συγκρότηση μιας κλασσικής τραγωδίας! Μια προσωπικότητα σε  καθοδική δίνη, από κάποια στιγμή και μετά συνεχώς στα όρια, γεμάτη πόνο, ένταση και θλίψη σε μιά αγάπη η οποία δεν έρχεται ποτέ ενώ η σκιά της συνεχούς προδοσίας σκεπάζει το όμορφο πρόσωπο της, σαν τα δάκρυα και τους θλιμμένους στίχους του τραγουδιού που ερμηνεύει καραόκε σε μία από τις κεντρικότερες σκηνές της ταινίας. Το πάθος, η δύναμη, αλλά και η ευγένεια που δεν εγκαταλείπει ποτέ στο βάθος του αυτόν τον τραγικό χαρακτήρα μεταδίδονται λεπτό στο λεπτό  μέσα από τις λέξεις, τα ξεσπάσματα, τις κινήσεις και τις συσπάσεις του σώματος και του προσώπου της Τσί Γούν, και δεν μας αφήνουν σε ησυχία ούτε για μιά στιγμή μέχρι το αναπόφευκτο φινάλε.