AΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ...ΣΤΗΝ ΚΑΜΕΡΑ !

Το Κέντρο Εκπαιδευτικών Δράσεων και Διαπολιτισμικής Επικοινωνίας, ΚΑΡΠΟΣ, παρουσιάζει στο πλαίσιο του Ethnofest, 11 ταινίες μικρού μήκους από νέες και νέους «δημιουργούς» 14-29 ετών, πρόσφυγες, που αφηγούνται την ιστορία τους, εκφράζουν τα συναισθήματα και τα όνειρά τους. Οι ταινίες είναι προϊόν της εκπαιδευτικής διαδικασίας κατά την οποία οι συμμετέχοντες μυήθηκαν στην οπτικοακουστική παραγωγή στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού προγράμματος Speak Up-Media For Inclusion, που συντονίζει στην Ελλάδα ο ΚΑΡΠΟΣ.

Oι ταινίες αυτές, αν και προϊόν εκπαίδευσης, αποτελούν μικρά διαμαντάκια ψυχής. Οι συμμετέχοντες στην αρχή των μαθημάτων έδειξαν πολύ μεγάλο ενδιαφέρον, όταν όμως ήρθε η στιγμή να δημιουργήσουν μόνοι την ταινία τους, ένιωσαν αμηχανία  και δισταγμό σε κάποιες περιπτώσεις. Το τελικό αποτέλεσμα αποζημίωσε εκπαιδευτές και μαθητές! Οι νέοι αυτοί άνθρωποι, άλλοτε παιχνιδιάρικα και άλλοτε ρεαλιστικά, μοιράζονται την ιστορία τους, μιλούν για το τραύμα τους, ξεναγούν στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της κουλτούρας των χωρών τους και τέλος επιτρέπουν στον θεατή να τρυπώσει μέσα στην ψυχή τους και να μάθει τα μυστικά τους όνειρα. Είναι σαν μέσα από τις μικρές αυτές ταινίες να δίνουν τη δική τους απάντηση στο πως βλέπουμε τους μετακινούμενους πληθυσμούς: «Αλήθεια, έχετε ποτέ σκεφτεί αυτήν την πτυχή μου;» Με το χέρι στην καρδιά τους, μας καλούν να δούμε ότι αποτύπωσε η κάμερά τους, όχι με το νου αλλά με την καρδιά μας. 

Το Σάββατο, 27 Νοεμβρίου 2021, 18.00-20.00, στον κινηματογράφο ΑΣΤΟΡ, Σταδίου 28,  Στοά Κοραή, θα προβληθούν οι 11 ταινίες μικρού μήκους και θα ακολουθήσει Q&A συζήτηση με κάποιους από τους δημιουργούς που θα παρευρεθούν. Επίσης, θα γίνει η βράβευση των 3 καλύτερων ταινιών.

Πρόγραμμα:

Small Worlds, 4:51

Η Khatere είναι μητέρα 3 παιδιών και ζει σε ένα δωμάτιο με όλη την οικογένειά της. Στον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο της, ανάμεσα σε μπουγάδες, μαγείρεμα και τη γραφειοκρατία του προσφυγικού βρίσκει τρόπο να δημιουργεί τους δικούς της φανταστικούς, φωτογραφικούς κόσμους.

 

Merveille, 3:13 

Ο Ibrahim και η Sally κάνουν το πρώτο τους ντοκιμαντέρ για την Merveille. Η Merveille παρόλες τις δυσκολίες και τα τραύματα που έπρεπε να διαχειριστεί στην μέχρι τώρα ζωή της, έφτασε στην Ελλάδα από το Κονγκό με ένα όνειρο: να προστατεύσει τα ορφανά παιδιά

 

A life Long Day, 3:42

Με την ιδιότυπη ζωγραφική και φιλμική του φόρμα, ο Σάμπερ Ανσάρι μας καλεί να μαντέψουμε το θέμα της ιστορίας του.

 

Escaping Death, 6:40 

Η διαδρομή του Γιάσερ Άφγκαν, μέσα από πρωτόλειο οπτικό υλικό, από το Αφγανιστάν, την Τουρκία και την Ελλάδα μέχρι την Γερμανία που εγκαταστάθηκε.

 

Idea, 4:47 

Τι είναι αυτό που μας εμπνέει; Πως μια αφηρημένη ιδέα αποκτά σχήματα και χρώματα;

 

Lavlu’s Dream, 5:55

Ένας εφιάλτης που επαναλαμβάνεται επίπονα. Ένα όνειρο που θα γίνει οδηγός αυτοανάλυσης και θα εγγραφεί ανεξίτηλα στη μνήμη.

 

Lost in Darkness, 6:29

Η Σαμίρα μοιράζεται το πιο βαθύ της τραύμα και θέτει ερωτήματα που αφορούν πολλά νέα κορίτσια και γονείς, ανεξάρτητα από τις χώρες που η ίδια μεγάλωσε.

 

Not safe, 9:16 

Πέντε αδελφές ασφυκτιούν στο Αφγανιστάν, στο αυστηρό οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον που μεγαλώνουν. Η μητέρα τους όμως έχει τη λύση.

 

Nilo, 9:34 

Η σωματική έκφραση και ο χορός είναι η αγάπη της Νίλο. Θεωρούνται όμως επικίνδυνα για το Ισλαμικό καθεστώς στο Ιράν. Όπως επικίνδυνη θεωρήθηκε και η ίδια για το λόγο αυτό.

 

Ritsona through my lens, 4:42   

Η 17χρονη Χατζάρ θυμίζει δημοσιογράφο του BBC μιας άλλης εποχής, καθώς αφηγείται με πάθος τη ζωή στη δομή της Ριτσώνας. 

 

Speak Up Loud, 8:13 

Ο αρχικός τίτλος ήταν «δυναμικές γυναίκες» γιατί έτσι αισθάνονται οι ηρωίδες του έργου. Η γυναικεία χειραφέτηση όμως είναι ο πραγματικός τους σκοπός.

 

To τρέηλερ των ταινιών έχει δημιουργηθεί από τον Ibrahim Niyonkuro, στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής διαδικασίας :  https://www.youtube.com/watch?v=Yub1LaIlqBE

ΚΑΡΠΟΣ: Κέντρο Εκπαιδευτικών Δράσεων και Διαπολιτισμικής Επικοινωνίας

Ο Καρπός ιδρύθηκε το 2008 από τον Μένη Θεοδωρίδη και την Μαρία Λεωνίδα, με βασικό έρεισμα την οπτικοακουστική εκπαίδευση και τον Γραμματισμό στα Μέσα.  

Δημιουργούμε δράσεις που αφορούν την εκπαίδευση και τον πολιτισμό με βασικά μας εργαλεία την εικόνα, τον ήχο και την αφήγηση. Οργανώνουμε επιμορφώσεις, σχεδιάζουμε εκπαιδευτικό υλικό και πραγματοποιούμε δράσεις που εξοικειώνουν τους νέους αλλά και ευάλωτες ομάδες με τη δημιουργική χρήση των μέσων επικοινωνίας, των νέων τεχνολογιών και των διαφόρων μορφών οπτικοακουστικής έκφρασης. 

Κατά τα έτη 2013-2021 ο Καρπός συμμετείχε και συμμετέχει στα Ευρωπαϊκά Προγράμματα YouthDOCs, YCARHe, EU Media Literacy Standard, Silence Hate, MigratED, Womed, Film Education, App Your School, STEAMulate Your School, Speak Up, Walking Towards Employability κ.α.

Σχολικά εργαστήρια του Καρπού έχουν παρακολουθήσει περισσότεροι από 5000 μαθητές κάθε βαθμίδας, από όλη την Ελλάδα. Επιμορφώσεις εκπαιδευτικών έχουν υλοποιηθεί σε συνεργασία με φορείς όπως το ΕΚΠΑ, η Εκπαιδευτική Ραδιοτηλεόραση, το WWF, Διευθύνσεις Β’ βάθμιας Εκπαίδευσης, το Κολλέγιο Ανατόλια, το Future Library, το Βρετανικό Συμβούλιο.

Το Φεστιβάλ Δράμας ταξιδεύει στο Κανάλι της Βουλής και παρουσιάζει 32  κινηματογραφικά «διαμαντάκια» στη  νέα ζώνη προβολής ταινιών μικρού μήκους του σταθμού με τον τίτλο «Μικροκύματα».

Η νέα ζώνη, που εγκαινιάζεται αυτήν την Παρασκευή 9 Οκτωβρίου τα μεσάνυχτα, εντάσσεται στο νέο πρόγραμμα του Τηλεοπτικού Σταθμού της Βουλής των Ελλήνων και θα περιλαμβάνει βραβευμένες ταινίες μικρού μήκους όλων των ειδών – μυθοπλασίας, ντοκιμαντέρ και animation-  από την ελληνική και τη διεθνή κινηματογραφική παραγωγή.

Το νέο αυτό πρόγραμμα θα εγκαινιάσει αφιέρωμα σε βραβευμένες ελληνικές ταινίες του Φεστιβάλ Δρά­μας της εξαετίας 2013-2018. Το αφιέρωμα θα διαρκέσει 2,5 μηνες.

Αυτή την Παρασκευή 9 Οκτωβρίου θα προβληθούν οι ταινίες Κύβος του Αλέξαν­δρου Σκούρα (2016), Twist  του Μιχάλη Παπαντωνόπουλου (2016) και  Ο Σπόρος  της Ιφιγέ­νειας Κοτσώνη (2015).

Δείτε εδώ το τρέιλερ των Μικροκυμάτων:

Η  ελληνοαμερικανιδα που ζει στις Βρυξέλες Χριστίνα Βαντζου έκανε την μουσική επένδυση στην οπτικοακουστική παράσταση πάνω στο θρυλικό ντοκιμαντέρ-ελεγεία πάνω στο χώρο, την ύπαρξη και την μοναξια-της Σανταλ Ακερμαν, “Hotel Monterey”.
Το οπτικοακουστικό δρώμενο πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια του 8ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σύρου. 

Γ.Ρ Καλημέρα! Καταρχήν θα ήθελα να σε συγχαρώ για την χθεσινή σου μουσική εμφάνιση και για την αρμονική σχέση με την ταινία που η μουσική σου επένδυε, το “Hotel Monterey“.

Χ. Βάντζου Σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια. Χαίρομαι που σου άρεσε.

Γ.Ρ. Ήθελα ξεκινώντας την συζήτησή μας αυτή, να σε ρωτήσω, τι ήταν αυτό που σε ώθησε να συμμετάσχεις στο κινηματογραφικό φεστιβάλ της Σύρου. Έχω κι ο ίδιος σημαντική σχέση με το νησί καθώς ο πατέρας μου είχε γεννηθεί και μεγαλώσει εδώ.

Χ. Βάντζου Είναι ένα πανέμορφο νησί και είναι σίγουρα υπέροχο να έχει κάποιος τις ρίζες του από αυτή την όμορφη γωνιά του Αιγαίου. Όσον αφορά εμένα, η γνωριμία μου με το νησί ξεκίνησε μετά από κάλεσμα του Τζέικομπ (σ.δ.μ ο καλλιτεχνικός διευθυντης του Φεστιβάλ αμερικανικής καταγωγής). Μου έστειλε ένα mail όπου με ρωτούσε αν θα ήθελα να επισκεφτώ τη Σύρο και το Φεστιβάλ το οποίο “τρέχει” ήδη κάποια χρόνια τώρα. Οτι θα ήθελε να επενδύσω με την μουσική μου μία ταινία του προγράμματος και πως θα ήταν μία πολύ όμορφη εμπειρία. Ρώτησα λοιπόν τον πατέρα μου τι γνωρίζει για την Σύρο (σ.δ.μ ο πατέρας της είναι από την Ελλάδα και η ίδια μιλάει πολύ καλά ελληνικά). Εκείνος μου είπε ότι είναι ένα νησί με μεγάλη παράδοση και ιστορία στον πολιτισμο και πρόσθεσε ότι από εκεί καταγόταν ο μεγάλος τραγουδοποιός του ρεμπέτικου, Μάρκος Βαμβακάρης. Είχα δει το ντοκιμαντέρ για τον Μάρκο και με ιντρίγκαρε η ιστορία του, οπότε το ένα έφερε το άλλο…

Γ.Ρ. Είχε δίκιο ο πατέρας σου. Η Σύρος έχει μακρά ιστορία στα πολιτιστικά πράγματα. Το θέατρο Απόλλων είναι από τα πρώτα στην νεότερη Ελλάδα. Όσον αφορά τον Μάρκο, επίσης ήταν μία μνημειωδης μορφή και υπήρχε μακρινή συγγένεια από την πλευρά του πατέρα μου, αν και εκείνος προτιμούσε περισσότερο την κλασική μουσική…(γελάμε και οι δύο)

Χ. Βάντζου Με είχε γοητεύσει πολύ η περσόνα του Μάρκου. Πρέπει να άφησε ένα πολύ ισχυρό στίγμα τόσο στο νησί όσο και στα ελληνικά μουσικά πράγματα. Ρώτησα και τον ξάδερφο μου στην Ελλάδα για την Σύρο και εκείνος μου είπε: “Πήγαινε! Πήγαινε! Μην χάσεις αυτή την εμπειρία!”, οπότε νά΄μαι εδώ! Συζήτησα μετά με τον Τζέικομπ για το ποιά ταινία σκεφτόταν να κάνω τη μουσική επένδυση. Μου είπε πως ήθελε να κάνω το “Hotel Monterey“, της Σαντάλ Άκερμαν. Η Άκερμαν είναι Βελγίδα κινηματογραφική δημιουργός με διαφορετική καταγωγή η οποία μεγάλωσε στις Βρυξέλλες. Αυτή η συνθήκη μου έδωσε ακόμη μεγαλύτερη ώθηση για να δουλέψω πάνω στο έργο της καθώς εγώ είμαι αμερικανίδα, ο πατέρας μου είναι Έλληνας και ζω στις Βρυξέλλες, οπότε ένιωσα την συσχέτιση αμέσως!

Ο Τζέικομπ με βοήθησε πολύ στο να έχω τη γενική εικόνα του ξενοδοχείου, των δωματίων και των διαδρομών του, εκτός εποχής. Είναι πάρα πολύ σημαντικό για εμένα ότι εκείνος μου πρότεινε την συγκεκριμένη ταινία της Άκερμαν…

Γ.Ρ. Η ταινία είναι πάνω στον χώρο, την προσωπικότητα , το διάστημα ανάμεσά μας και τον χρόνο στην υπαρξιακή διάσταση του…

Χ. Βάντζου Ακριβώς. Πρόκειται για μία ταινία-σπουδή πάνω στην υπαρξιακή προσέγγιση αυτών των εννοιών και επίσης είναι ένα φιλμ για την διάρκεια. Είχα σπουδάσει σε σχολή καλών τεχνών στο παρελθόν και συγκεκριμένα οι σπουδές μου είχαν να κάνουν με τις οπτικές τέχνες. Δεν είχαν να κάνουν με την μουσική, η μουσική ήρθε αργότερα. Είχα ακούσει πάρα πολλά για την Σαντάλ Άκερμαν και είχα ειδικά μελετήσει και απομνημονεύσει τις σκηνές του “Hotel Monterey” ωστε να συγγράψω μία εργασία πάνω στο έργο της. Ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόμουν και αντανακλούσε το έργο της στο σύνολο του.

Γ.Ρ. Μήπως ένιωσες την πρόκληση του ατελούς και ανοικτού  πονήματος, απέναντι σε ένα ολοκληρωμένο έργο;

Χ. Βάντζου Κάπως έτσι ένιωσα πράγματι! Άρχισα επομένως και αφού είχα μία τέτοια διεργασία στο ενεργητικό μου να δουλεύω πάνω στην μουσική. Ήξερα πλέον το ξενοδοχείο -τόσο το φιλμ όσο και το ίδιο- και εσωτερικά και εξωτερικά. είναι πολλά τα χρόνια πριν, που είχα γράψει αυτή την εργασία αλλά έχω ισχυρή μνήμη! Θυμόμουν πολύ καλά τόσο την δομή του φίλμ όσο και τις παύσεις και τη διάρκεια των λήψεων.Το είχα διδαχτεί και μελετήσει ενδελεχώς! Κατά συνέπεια ήξερα ότι ήθελα ένα συνεκτικό αποτέλεσμα, που να είχε να κάνει με τον χρόνο, την φθορά, το χώρο και την διάρκεια. Η πρόθεση της Άκερμαν, ήξερα πολύ καλά, πως ήταν να εξεταστούν τα όρια ανάμεσα στο καλλιτεχνικό έργο και το κοινό. Αυτό το πλαίσιο και ειδικά η τελευταία προοπτική που ανέφερα, είναι βασικό στοιχείο της δουλειάς της. Η κάμερα είναι στατική. Σε κάνει να περιμένεις. Να περιμένεις αυτό που θα συμβεί μετά. Η αναμονή! Μετά η σκηνή κόβεται ξαφνικά! Cut! Βρίσκεσαι στο επόμενο δωμάτιο και αυτή η αναμονή πριν την μετάβαση, είναι που σου κόβει την ανάσα! Ήξερα αυτή την αίσθηση από την προηγούμενη μελέτη μου πανω στην ταινία. Ήξερα ότι υπογραμμίζει αυτά τα στοιχεία και τα ήθελα να υπάρχουν σαν αποτέλεσμα και στην δική μου δουλειά.

Γ.Ρ Η αίσθηση της μοναξιάς πλανάται πάνω από το φιλμ. Μία αίσθηση που μπορεί να διαβαστεί και από την σκοπιά της μοναξιάς αλλά και από αυτήν του μοναχικού υποκειμένου. Σε αυτές τις αισθήσεις είναι που αναδύεται η έννοια του χώρου και του χρόνου. Μία συνέχεια ανάμεσα στις διαθέσεις αυτες προβάλει εδώ…

Χ. Βάντζου Οι ανελκυστήρες με τις πόρτες τους να ανοίγουν και να κλείνουν. Μία κάθετη κίνηση πάνω -κάτω και αριστερά-δεξιά. Μπορείς πλέον να δείς τα δωμάτια του εσωτερικού του ξενοδοχείου. Ύστερα, πρός το τέλος της ταινίας, η κάμερα απομακρύνεται και βγαίνει έξω, στο φώς της ημέρας…του πρωινού. Όλο αυτο δημιουργεί ταυτοχρονως μία ενδιαφέρουσα αντίθεση.

Γ.Ρ. Θα ήθελες να μου μιλήσεις περισσότερο για αυτό; Για τη  ρυθμική κίνηση, τον χρόνο , την χρονικότητα και την αίσθηση της διανοιξης προς αυτήν;

Χ. Βάντζου Δουλεύω πάρα πολύ με τον χρόνο ως μέσο, ήδη από τα προηγούμενα χρόνια της καλλιτεχνικής μου δραστηριότητας και στο κινηματογραφικό και στο μουσικό πεδίο. Όταν σαν φοιτήτρια μελετούσα το φιλμ της Άκερμαν, αυτή κατέληγε να είναι κάτι σαν δασκάλα για εμένα. Στο “Hotel Monterey” χρησιμοποιεί πολύ εύστοχα τον χρόνο ως μέσο. Προσπαθεί να μας το θυμίζει αυτό με την κάμερα της όταν ανοιγοκλείνουν ρυθμικά οι πόρτες. Αυτό θεωρώ ότι συμβαίνει γιατί υπολογίζει την λειτουργία της χρήσης της κάμερας και της γωνίας λήψης της σε σχέση με το χρονικό αντικείμενο. το φώς έρχεται έξωθεν. Χάνεται και ύστερα επανέρχεται.

Γ.Ρ Είναι επίσης ένα πεδίο όπου τα τεχνουργήματα και η τεχνολογία γενικότερα επιδρά συγκροτητικά και διαδρά με το βλέμμα. Η κάμερα κοιτάζει μπροστά μας το πεδίο και την ίδια στιγμή είμαστε εμείς που κοιτάζουμε μέσα από την καμερα.

Χ. Βάντζου Συμφωνώ.

Γ.Ρ. Σε αυτό αναφέρεται τοιούτω τρόπω και ο Τζίγκα Βέρτωφ στον “Άνθρωπο με την κινηματογραφική κάμερα“. Η κάμερα οφθαλμός. Σύνθεση του ανθρωπινου και του τεχνικού βλέμματος. Η κάμερα στο έργο της Άκερμαν ακολουθεί τόσο την κίνηση όσο και τις επιλογές ακινησίας της σκηνοθέτιδος. Την ίδια στιγμή λιώνει ως βλέμμα…εξαφανίζεται μέσα στους ρυθμούς του χρόνου που μεταμορφώνουν τον χώρο.

Χ. Βάντζου Σωστή παρατήρηση. Αυτό δίνει την δυνατότητα ακολούθως στο κοινό να συμμετάσχει στην συγκρότηση της εμπειρίας της ταινίας. Είναι σαν να αγκαλιάζει αυτή η σχέση χώρου-εικόνας-χρόνου-ρυθμού το κοινό που παρακολουθεί όλη αυτή την ώρα από την δική του σκοπιά. Αυτό βρίσκεται την ίδια στιγμή πολύ μακριά. Κάπου εκεί έξω.

Γ.Ρ. Θα ήθελα να μου περιγράψεις πως ένιωσες το βράδυ της παρουσίασης της συναυλίας σου παράλληλα με την προβολή της ταινίας.

Χ. Βάντζου Ήταν μια μοναδική εμπειρία, να εκτελώ αυτή την μουσική ανάμεσα στα ερείπια των παλαιών πλοίων, με τον άνεμο να συμπληρώνει με τον ήχο του το τοπίο και απέναντι να φαίνονται οι δύο λόφοι της Ερμούπολης με τις αντίστοιχες εκκλησίες. Μου αρέσει να ενσωματώνω ήχους του περιβάλλοντος στην μουσική μου και να βρίσκομαι μέσα σε αυτούς την ίδια στιγμή. Κάπως έτσι είναι και με την ταινία της Άκκερμαν. Μεγάλα εικοσάλεπτα πλάνα, cut και μετά πλάνα άλλης διάρκειας, cut και υστερα η κάμερα κινείται προς την οροφή… τα κοφτά μουσικά περάσματα γίνονται ένα με το κινηματογραφικό περιβάλλον. Με την ατμόσφαιρα των εικόνων.

Γ.Ρ. Συνδύασες τόσα διαφορετικά στοιχεία στην μουσική σου. Ιllbient, νέα κλασική μουσική και κατέληξες στον νεορομαντισμό. Αυτή η ρομαντική διάθεση είναι το συναισθηματικό πλαίσιο και η δήλωση σου ταυτοχρόνως για την ταινία. Υπάρχει -και μέσα στην ταινία- μία στατική αίσθηση του παρελθόντος. Θέσεις, σώματα και αντικείμενα παρελαύνουν μέσα στην χρονικότητα, κινούμενα διαρκώς προς τη μνήμη του παρελθόντος αλλά και την απώλειά του. Μία μελαγχολική διάθεση. Ένα ρομαντικό spleen. Πόσο συνειδητή ήταν η επιλογή σου να κατευθυνθείς, στο κλείσιμο της παρουσίασής σου, πρός αυτή την ψυχική διάθεση;

Χ. Βάντζου Ήταν απόλυτα συνειδητή. Θα ήθελα να προσθέσω ότι υπάρχει ταυτοχρόνως και ένα προοδευτικό αίσθημα ανακούφισης καθως η καμερα -αλλά και υποδορίως η ίδια η μουσική- μας κατευθύνει προς την οροφή. Προς την ταράτσα. Μοιάζει σαν έξοδος προς το Φως.Ταιριάζει τέλεια έτσι με το φινάλε της μουσικής.Το αίσθημα της απελευθέρωσης μέσα στην μελωδία, μετά την τόση έλλειψη μελωδίας. Αυτό ταιριάζει με την εξέλιξη των σκηνών σύμφωνα με την κινηματογράφησή τους. Καθώς είχε απορροφηθεί νωρίτερα στους μεμονωμένους ρυθμικούς ήχους, η χωρίς μελωδία ατμόσφαιρα του ξενοδοχείου, η ίδια η μελωδία μπορεί να εξελιχθεί και να δωσει τον τονο, χρησιμοποιώντας μόνο ένα απλό πιάνο και μία τραγουδίστρια της όπερας. Ήταν σημαντικό εκείνη την στιγμή να εισαγάγω μία φωνή όπερας η οποία όμως δεν τραγουδάει όπερα! Το να είναι εκεί αυτή, ήταν αισθητικά σημαντικό για εμένα.

Γ.Ρ. Η ταινία της Άκκερμαν συγκροτεί στη θέασή της μία φαινομενολογία της μνήμης, της φθορας και της απόσυρσης στην μοναξιά. Επίσης συνιστά μία στάση απέναντι στον χρόνο και το πέρασμα του με αφορμή το ξενοδοχείο. Σαν όλη η ύπαρξη να είναι χαμένη μέσα στην ξενότητα και εμείς να είμαστε οι επισκέπτες του ξενοδοχείου..

Χ. Βάντζου Συμφωνώ! θα ηθελα να προσθέσω ότι την ίδια στιγμή αυτό για εμένα ήταν και μία λυτρωτική αλλά και αναστοχαστική εμπειρία πάνω στο παρελθόν. Αυτό που ανέφερες προηγουμένως για την οικογένεια σου και την Σύρο…η δική μου οικογένεια… είμαι μια αμερικανίδα με ρίζες στην Ελλάδα και συνεχώς αναμετριέμαι με τις διαθέσεις αυτής της σχέσης. Έτσι αναμετριόμαστε στα σώματα και στον νού μας με την ροη του χρονου και του παρελθόντος μας. Ίχνη που μας ανακατευθύνουν πρός το μέλλον. 

Κάπως έτσι μπορούμε να δούμε και την ίδια την φάση της πανδημίας, με όλη αυτή την δυσκολία στις μετακινήσεις (ο πατέρας της παρότι θα ήθελε να επισκεφτεί πολύ το φεστιβάλ, δεν κατάφερε να έρθει από την Νέα Υόρκη λόγω των ταξιδιωτικών περιορισμών). Είναι ένα σύγχρονο Συμβάν, αλλά μέσα από την ενταση του μας κάνει να στρεφόμαστε και να αναπολούμε το παρελθόν καθώς ζούμε σε όλη την έκτασή του αυτή την εμπειρία του παρόντος. Μέσα από την τέχνη μου -της Άκκερμαν, την δική μου μου- ρίχνουμε οπτικοακουστικές ματιές στο παρελθόν, ενώ αναρωτιόμαστε για το μέλλον και μιλούμε για το τώρα.

Γ. Ρ.  Η κίνηση μοιάζει να έχει παγώσει, σαν στατικό πλάνο μιας ταινίας. Την ίδια στιγμή ο κινηματογραφικός χρόνος μας εισαγάγει σε επίπεδα που αυτή η στατικότητα της πραγματικής ζωής μας, τα αποκρύπτει. Μοιάζει οι τέχνες να κινούνται προς την αντίθετη κατεύθυνση. Μέσα από την τεχνική διαμεσολάβηση, τα Νέα Μέσα μας φέρνουν σε μία εμπειρία που υπερβαίνει αυτή την βιωμένη από εμάς ύπαρξη ως παύση. 

Χ.Βάντζου Κοιτάζουμε το παρελθόν αλλά όλο αυτό είναι σαν διάλειμμα καθώς τόσες δραστηριότητες όπως σωστά επισημάνατε, δεν συμβαίνουν την ίδια στιγμή. Η τεχνολογία επιταχύνεται αντιστρόφως, ενώ ο νους καλείται να προσαρμοστεί στην επιτάχυνση αυτή. Η πραγματικότητα μοιάζει να έχει προσωρινά στατικοποιηθεί, ενώ η τεχνολογία επιταχύνεται μεσα στην δική της ιδιάζουσα κινηση. Μέσα σε αυτή την αντιφατική σχέση, το βλέμμα μας στρέφεται με απορία, ενώ όλο το είναι μας ωθείται προς αυτή την εκδοχή προόδου. Η κινηματογραφική κάμερα είναι κομμάτι της ίδιας διαδικασίας αλλά είναι ανάμεσα στους δυο κόσμους, του ανθρώπου και των μηχανών, και κινείται ως διαμεσολαβητής με το δικό της τρόπο. Όπως έλεγα και πριν για το “Hotel Monterey”, αυτή μας αφηγείται με τις δικές τις ιδιαιτερότητες την ιστορία. Με cut  και με κοντινά πλάνα, με μακρινά πλάνα και πλάνα σεκάνς, την ιστορία ενός χώρου, των στιγμών, των επισκεπτών του, του κοινού που τους παρακολουθεί στις δύο διαστάσεις του φιλμ και της απόστασης αλλά και της ταυτόχρονης σύμμειξης όλων αυτών των πλευρών.

Γ.Ρ. Πως δούλεψες πάνω στο έργο;

Χ.Βάντζου Είχα ξεκινήσει να δουλεύω από τον Φεβρουάριο, στο στούντιο και αλλού. Χρησιμοποίησα προ-ηχογραφημένους ήχους, βιολί, synths μέσα από την οπτική του πλησιάσματος και μιας τελικής δικής μου προσφοράς πάνω στην εικόνα. Όλα τα μουσικά όργανα και οι ήχοι ήταν απολύτως σύμφωνοι με το όραμα που είχα για αυτό το project.

Γ.Ρ. Έχεις και κάποια άλλη δουλειά στα σκαριά; Κινηματογραφική η μουσική

Χ.Βάντζου  Έχω ναι! Ετοιμάζω στα πλαίσια μιας σειράς κυκλοφοριών που στηριζόταν στην αριθμητική ακολουθία 1,2,3…το έργο 5. στην Kranky. Αυτό δουλεύω τώρα, και μάλιστα σκέφτομαι να δουλέψω κι άλλο την ιδέα τώρα που θα πάω στο Κουφονησι!

Επίσης έχω  ξεκινήσει συνεργασία με τον Σκότ Κόφι, έναν ηθοποιό αλλά και σκηνοθέτη που έχει συνεργαστεί πολλές φορές με τον David Lynch. Έχει μία ταινία στα σκαριά για την οποία έχει βρεί και παραγωγό, ενώ το σενάριο είναι πάρα πολύ συνεκτικό. Δυστυχώς με την πανδημία υπάρχουν αυτή τη στιγμή καθυστερήσεις, αλλά βρίσκω το πλάνο αυτό δουλειάς πολύ γοητευτικό.

Γ.Ρ Μου μίλησες αρκετά για την σχέση με την εικόνα της μουσικής σου, μέσα από το παράδειγμα της δουλειάς σου στο “Hotel Monterey”. Τι συνιστά όμως ο ίδιος ο ήχος για εσένα. Και ως τονικότητα και ως ατονικότητα; Πως συν-παράγει την εικόνα γενικά σε τέχνες όπως το σινεμά;

Χ.Βάντζου Θα σου αναφέρω το παράδειγμα της “Αποκάλυψης τώρα” που χωρίς να είναι μία από τις πιο αγαπημένες μου δουλειές, εκεί η χρήση  του ήχου είναι μνημειώδης (Της αντιπροτείνω να δει και τις δύο redux  εκδοχές αυτού του φιλμ, θεωρώντας ότι η γνώμη της θα αλλάξει, καθώς για εμένα η “Αποκάλυψη…” παραμένει μία από τις σημαντικότερες κινηματογραφικές εμπειρίες για κάποιον)! Στην μουσική η διαρκής αντίστιξη ανάμεσα στην σιωπή και τον ήχο, ωθεί στο να εκδιπλωθεί συγκροτητικά η φαντασία του ακροατή και στην κινηματογραφική περίπτωση θεατή. Υπάρχει ένας διαρκής διάλογος ανάμεσα σε αυτά τα ξεχωριστά σημεία της εμπειρίας και εγώ επιδιώκω να το φέρνω το ένα απέναντι στο άλλο συχνά. Μου αρέσει να απορροφώνται τα πάντα στους ήχους και της μουσικής σύνθεσης αλλά και τις αναταράξεις που φέρνουν οι ανάλογοι του εξωτερικού περιβάλλοντος!

Γ.Ρ Πού νιώθεις Χριστίνα εσύ να βρίσκεσαι μέσα σε αυτή την ατέρμονη ροή ήχων και εικόνων που ο χρόνος φέρνει σε όλους μας;

Χ.Βάντζου Όμορφη ερώτηση. Είναι μια ερώτηση όχι μόνο για εμένα αλλά και  για το σύνολο της γενιάς μου! Αυτή αναζητά διαρκώς την εμπειρία ενός τώρα, το οποίο όμως μοιάζει επίσης διαρκώς να της διαφεύγει. Έτσι στρέφει το βλέμμα της προς το παρελθόν και τις περιοδολογήσεις του, τις μνήμες και τις κομβικές στιγμες του. Μέσα από τα θραύσματα των στιγμών και των εικόνων του, όπως τα κινηματογραφικά περάσματα στην ταινία της Άκκερμαν, επιχειρεί εντέλει να βρει  τις διεξόδους, προς μία Έξοδο όπου αυτό το “παρόν” θα συγκροτηθεί.

Γ.Ρ. Κλείνοντας θα ήθελα να σε ρωτήσω την κλασσική για τις συνεντεύξεις μου ερώτηση τις τελευταίες τρεις δεκαετίες. Τι πιστεύεις Χριστίνα για την Αγάπη;

Χ.Βάντζου Πιστεύω πως είναι το μέγιστο γεγονός που μπορεί και μας ενοποιεί όλους όταν το διαπιστώνουμε!

Στις 16 Οκτωβρίου ανοίγει η αυλαία του 11ου Φεστιβάλ Πρωτοποριακού ΚΙνηματογράφου και μάλιστα διαδικτυακά. Το Φεστιβάλ που μας προτείνει νέες και σπάνιες ταινίες της παγκόσμιας πρωτοπορίας είναι φέτος δωρεάν και διαθέσιμο online.

Το 11ο ΦΠΚΑ θα παρουσιάσει σε πρώτη πανελλαδική προβολή τη νέα ταινία του Λαβ Ντίαζ Γένος Παν (Lahi, Hayop και στα αγγλικά Genus Pan). Η ταινία απέσπασε το βραβείο σκηνοθεσίας στο τμήμα «Ορίζοντες» στο Φεστιβάλ της Βενετίας. Ο σπουδαίος δημιουργός από τις Φιλιππίνες, συμμετέχει στο Διεθνές Διαγωνιστικό Πρόγραμμα της 11ης διοργάνωσης της Ταινιοθήκης, το οποίο περιλαμβάνει εννέα ταινίες σκηνοθετών οι οποίοι πειραματίζονται με νέες μορφές αφήγησης.

Genus Pan

Το 11ο ΦΠΚΑ ONLINE EDITION θα διεξαχθεί στις 16-26 Οκτωβρίου 2020 μέσω του Festival Scope, στη διεύθυνση online.tainiothiki.gr φιλοδοξώντας να αναδείξει ό, τι πιο φρέσκο και ρηξικέλευθο συμβαίνει στον παγκόσμιο κινηματογράφο. Η πλατφόρμα θα ανοίξει στις 16 Οκτωβρίου.

Το φετινό, εξαιρετικά πλούσιο πρόγραμμα του 11ου ΦΠΚΑ-ONLINE EDITION, περιλαμβάνει 150 ταινίες.

 

Το  7o Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Σύρου συνεχίζεται μέχρι και την Κυριακή 21 Ιουλίου σε ξεχωριστές τοποθεσίες της Σύρου:
Ερμούπολη | Λατομείο «Μάνος Ελευθερίου» | Ντράιβ-ιν στην Ντελαγκράτσια | Παραλία Κόμητο | Άνω Σύρος
 

Εισιτήρια
Για να προμηθευτείτε ημερήσια εισιτήρια (5€), και κάρτες διαρκείας (νέα μειωμένη τιμή 15€) για όλο το Φεστιβάλ, καθώς και συλλεκτικά αντικείμενα της φετινής διοργάνωσης, επισκεφτείτε το κεντρικό περίπτερο του Φεστιβάλ που βρίσκεται στην πλατεία Μιαούλη. Για μεμονωμένες προβολές μπορείτε να αγοράσετε ημερήσια εισιτήρια και επί τόπου στους χώρους των προβολών.

7ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Σύρου (SIFF) «Overexposure» (Υπερέκθεση)

Με μεγάλη επιτυχία ξεκίνησε το 7ο Διεθνές Φεστιβάλ της Σύρου

Πάνω από 1.000 επισκέπτες στο SIFF

Το 7ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Σύρου ξεκίνησε θεαματικά την Τρίτη 16 Ιουλίου, στον κατάμεστο θερινό κινηματογράφο Παλλάς, με την προβολή της εμβληματικής ταινίας «Ναυσικά» τηςΑνιές Βαρντά. Οι διοργανωτές του Φεστιβάλ, Τζέικομπ Μο, Κασσάνδρα Σελεστέν και Άαρον Χάνδρος, καλωσόρισαν το κοινό και παρουσίασαν τη φετινή θεματική με τίτλο «Υπερέκθεση», προσκαλώντας τους φίλους του SIFF να τους ακολουθήσουν σε ένα πρωτότυπο κινηματογραφικό ταξίδι σε όλο το νησί. Ο αντιπεριφεριαρχης Κυκλάδων, Γιώργος Λεονταρίτης, σε σύντομο λόγο του ανέφερε ότι «Το πάθος και η προσήλωση όλων αυτών που πιστεύουν στο Φεστιβάλ έχουν μετατρέψει την όμορφη αυτή ιδέα σε θεσμό διεθνούς κύρους, “συμπαρασύροντας” στα φώτα της δημοσιότητας ολόκληρο το νησί» για να προσθέσει μεταξύ άλλων: «Η υπερέκθεση, θέμα της φετινής διοργάνωσης, είναι μία διαρκής γνωριμία με το φως και τη σκιά που έχουμε ως άνθρωποι, ως κοινωνία». 
 

Η συνέχεια ήταν ακόμα πιο εντυπωσιακή στην Πλατεία Μιαούλη με την προβολή της ταινίας «Βαμπίρ»του Καρλ Θίοντορ Ντράγιερ, υπό τους ήχους της εκπληκτικής μουσικοσυνθέτριας Έλα Ορλίνς και με φόντο την έκλειψη της σελήνης!

 

Την επόμενη μέρα, Τετάρτη 17 Ιουλίου, το κοινό παρακολούθησε ένα πλούσιο πρόγραμμα σε τρία σημεία του νησιού, με αφετηρία το καφενείο Λαουτάρι στη 1:00, όπου ο καλεσμένος Wood Lin, Δ/ντής προγράμματος του Διεθνούς Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Ταϊβάν, και η Tzu-hsuan (aka Jessie) Yang, εκπρόσωπος του Taiwan Docs, μίλησαν για το ντοκιμαντέρ ως μία μέθοδο καταγραφής και για τη χώρα τους. Στη συνέχεια, ο βραβευμένος Αυστριακός καλλιτέχνης Ράινερ Κόλμπεργκερ βρέθηκε στονχειμερινό κινηματογράφο Παλλάς και παρουσίασε μία σειρά από ταινίες του. Στον ίδιο χώρο, προβλήθηκε το πρόγραμμα ταινιών μικρού μήκους, με τίτλο «Παραμορφωτικοί τοίχοι». Η δεύτερη μέρα ολοκληρώθηκε στο μοναδικής αισθητικής ναυπηγείο του Ταρσανά, με το μοναδικό οπτικοακουστικό πρότζεκτ Gravity Hill Sound+Image, του καταξιωμένου σκηνοθέτη Τζεμ Κόεν μαζί με τον Γιώργο Ξυλούρη αλλά και τον αμερικάνο DJ Rupture, (Ράπτιουρ) που έρχονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα με αφορμή το SIFF.

Syros International Film Festival

July 16 – 21, 201

 

7ο ΔιεθνέςΦεστιβάλ Κινηματογράφου της Σύρου

 

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

 

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα και κείμενο

ΠΡΟ-ΦΕΣΤΙΒΑΛΙΚΗ ΠΡΟΒΟΛΗ

«Greengreen Screenscreen» (2017, 4′ 15”) – Luigi Campi (παρουσία του σκηνοθέτη)
«Μισός κόσμος» (Halbe Welt) (1993, 83′) – Florian Flicker

Τετάρτη 03/07 | 21.00
ΠΑΝΟΡΑΜΙΚΑ ΣΚΑΛΙΑ


Jem Cohen

Κυριακή 14 Ιουλίου στην Σύρο

Jem Cohen
Ο πολυσχιδής δημιουργός έρχεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα για να παρουσιάσει ταινίες του, υπό τις αυτοσχεδιαστικές μουσικές συνθέσεις του Γιώργου Ξυλούρη και του DJ Rupture που επίσης επισκέπτεται για πρώτη φορά τη χώρα μας.


 

Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Σύρου (SIFF) ιδρύθηκε το 2013 και προβάλλει μια ευρεία γκάμα κινηματογραφικών ειδών σε παραδοσιακούς και αναδιαμορφωμένους χώρους του νησιού. Διεξάγεται στο μέσο του καλοκαιριού και τοποθετείται πέρα από τις συνηθισμένες απαιτήσεις και ιεραρχίες της κινηματογραφικής βιομηχανίας. Το SIFF ενσωματώνει εκδηλώσεις, στυλ και προγράμματα – πειραματικά και αφηγηματικά, σύγχρονα και με αναδρομικό χαρακτήρα, Ελληνικά και διεθνή, εργαστήρια και μια διευρυμένη κινηματογραφική εμπειρία – στο δικό του μοναδικό σκηνικό. Το φεστιβάλ έχει ως στόχο να καλωσορίσει ένα φάσμα κινηματογραφικών εμπειριών σε αυτό το ονειρικό τοπίο και να μας προσκαλέσει να ξανασκεφτούμε «Τι είναι ο κινηματογράφος;»

Το 7ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Σύρου θα πραγματοποιηθεί από τις 16 έως και τις 21 Ιουλίου στο νησί της Σύρου. Από το 2013 μέχρι και σήμερα, το SIFF ενσωματώνει προβολές, performances, εργαστήρια και πάρτι στο περιβάλλον του κυκλαδίτικου νησιού. Αναδεικνύοντας την πολιτιστική κληρονομιά της Σύρου, το Φεστιβάλ πραγματοποιεί τις προβολές του σε τόπους ιστορικής σημασίας, αλλά και σε αναπροσαρμοσμένους χώρους, προτείνοντας, έτσι, μια διευρυμένη, μοναδική κινηματογραφική εμπειρία. 

Στην έβδομη διοργάνωση του, το SIFF θέτει στο επίκεντρό του το θέμα της «Υπερέκθεσης» (Overexposure), μιας έννοιας που μπορεί να αναφέρεται σε μια σειρά διαφορετικών φαινομένων, από τη φωτογραφική μέθοδο και την αποκάλυψη του φυσικού τοπίου υπό τον καυτό ήλιο της Μεσογείου, έως την επαφή με τα ευάλωτα (κοινωνικά και ανθρώπινα) σώματα ή και την πληροφοριακή υπερφόρτωση, όπως αυτή γίνεται αντιληπτή στη σύγχρονη κοινωνία.

Το Πρόγραμμα
Το πρόγραμμά του Φεστιβάλ, όπως και κάθε χρόνο, αποτελείται από μια ευρεία γκάμα ταινιών που δηλώνουν και τον μοναδικό χαρακτήρα του: πειραματικός αλλά και αφηγηματικός κινηματογράφος, σύγχρονος και κλασικός, ελληνικός και διεθνής. Σκοπός του είναι να συστήσει στο κοινό την τέχνη του κινηματογράφου μέσα από μια διευρυμένη αντίληψη που σπάει τα στενά όρια ενός τυπικού φεστιβάλ και να τη συνδέσει με την πολιτιστική κληρονομιά του νησιού της Σύρου.

Παράλληλες Εκδηλώσεις & Εργαστήρια
Οι εκδηλώσεις του Φεστιβάλ συμπληρώνονται με πρωτότυπες μουσικές περφόρμανς σε ιδιαίτερα μέρη του νησιού, καθώς και με εργαστήρια με εισηγητές από όλο τον κόσμο, τα οποία απευθύνονται τόσο σε επαγγελματίες όσο και σε ερασιτέχνες του κινηματογράφου, αλλά και στους μικρούς μας φίλους.

 

Bong Joon Ho - Palme d'or 2019 © Pascal Le Segretain / Getty Images

 

Bong Joon Ho

 

Parasite (2019)

από τον Γιάννη Ραουζαίο

72ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών 2019: Βραβεία και Χρυσός Φοίνικας 

Τον Χρυσό Φοίνικα του Φεστιβάλ Καννών 2019, κέρδισε το ατμοσφαιρικό θρίλερ «Παράσιτο (Gisaengchung / Parasite)» του Νοτιοκορεάτη Μπονγκ Τζουν – Χο. Τον Χρυσό Φοίνικα ταινίας μικρού μήκους κέρδισε ο Έλληνας Βασίλης Κεκάτος για την ταινία του «Η Απόσταση Ανάμεσα στον Ουρανό κι Εμάς (The Distance Between Us And The Sky».

 

Στην τελετή απονομής των βραβείων του φετινού 72ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών, μεγάλος νικητής αναδείχθηκε ο Κορεάτης σκηνοθέτης Μπονγκ Τζουν – Χο με την ταινία του «Παράσιτο (Gisaengchung / Parasite)». Ο 50χρονος δημιουργός έγινε ο πρώτος Κορεάτης σκηνοθέτης που κερδίζει το Χρυσό Φοίνικα στην ιστορία του μεγαλύτερου Κινηματογραφικού Φεστιβάλ του κόσμου.

Parasite (2019)Το «Παράσιτο (Gisaengchung / Parasite)», είναι μια μαύρη κωμωδία που διηγείται την ιστορία μιας οικογένειας μικροαπατεώνων στην σύγχρονη Σεούλ που προσπαθούν να επιβιώσουν στην σκληρή πραγματικότητα. Όταν ο μεγάλος γιος θα αναλάβει τα ιδιαίτερα μαθήματα ενός κοριτσιού μιας πλούσιας οικογένειας, η επαφή των δυο διαφορετικών κόσμων θα είναι μόνο η αρχή μιας σειράς από γεγονότα που θα προκαλέσουν απροσδόκητες εξελίξεις.

Η ταινία, που κατά γενική ομολογία υπήρξε η καλύτερη του φετινού επίσημου διαγωνιστικού προγράμματος του Φεστιβάλ συγκεντρώνοντας ταυτόχρονα και την υψηλότερη βαθμολογία στo φετινό jury grid του περιοδικού SCREEN, θα κυκλοφορήσει το φθινόπωρο στις ελληνικές αίθουσες από την SEVEN FILMS.

Στο φετινό Φεστιβάλ των Καννών, 5 ακόμα ταινίες διανομής της SEVEN FILMS βραβεύτηκαν με πολύ σημαντικά βραβεία του θεσμού:

ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑΣ στους Αδελφούς Νταρντέν για την ταινία τους «Young Ahmed»

ΒΡΑΒΕΙΟ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ εξ ημισείας στις ταινίες «Les Miserables» του Λατζ Λι και «Bacurau» των Κλέμπερ Μεντόντσα Φίλιου και Ζουλιάνο Ντορνέλες

-ΕΙΔΙΚΗ ΜΝΕΙΑ στην ταινία «It Must Be Heaven» του Ελία Σουλεϊμάν

ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑΣ στον Καντεμίρ Μπαλάγκοφ για την ταινία «Beanpole» στο τμήμα «ΕΝΑ ΚΑΠΟΙΟ ΒΛΕΜΜΑ»

 

 

 

 

από τον Γιάννη Ραουζαίο

72ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών 2019: Βραβεία “Ένα κάποιο βλέμμα”

To συναρπαστικό μελόδραμα εποχής “THE INVISIBLE LIFE OF EURÍDICE GUSMÃO” που επικεντρώνεται σε μια βραζιλιάνικη οικογένεια στις αρχές της δεκαετίας του ’40, τα προβλήματά της αλλά και τις αναταράξεις των μελών της, σε μια εποχή ιδαίτερων διεθνών γεγονότων αλλά και πολύ διαφορετικών αντιλήψεων από την σημερινή Βραζιλία, κέρδισε το πρώτο βραβείο της ενότητας “ΕΝΑ ΚΑΠΟΙΟ ΒΛΕΜΜΑ (Un certain regard)”.

Επίσης η  Κιάρα Μαστρογιάνι τιμήθηκε για την δυνατή παρουσία της επί της οθόνης στην “Μαγική Νύχτα” του Κριστόφ Ονορέ.

Το βραβείο της επιτροπής κέρδισε η ταινία “Fire will come” του Όλιβερ Λαξ

Το ειδικό βραβείο της κριτικής επιτροπής πήρε το “Liberte” του Αλμπέρ Σερά, μια ρηξικέλευθη αναφορά στους Λιμπερτίνους, μία προκλητική τάση που εν μέσω Γαλλικού Διαφωτιμού του 18ου αιώνα, προπαγάνδιζε, την ανάγκη για μια ζωή πέρα απο όρια και ηθικούς κανόνες. 

Οι Libertines και η ιστορία ενός συγκεκριμένου κύκλου τους γύρω απο τρείς αριστοκράτες, που το 1774, διέφυγαν στην Γερμανία μετά την εκδίωξη απο την περιοχή τους, κινηματογραφείται με όλους τους τρόπους που μια τέτοια ανίερη, “αναρχική” και βέβηλη τάση θα φανταζόταν κανείς ότι θα μπορούσε να κινηματογραφηθεί.

Το “Liberte” συνιστά μιά δημιουργία στηριγμένη στην εικονολατρεία της φωτογραφικής αισθητικής και της ανάδειξής της από το μοντάζ και μας μεταφέρει στην ατμόσφαιρα της επιχειρούμενης από αυτή την παρέα μεταλαμπάδευσης του Libertine spirit στην Γερμανία, αλλά και των ερωτικών και γενικότερων άλλων πράξεων που αυτή η ομάδα βρήκε στην νέα της πατρίδα, πρόσφορο έδαφος για να δράσει.

Liberte (Photocall Cannes 2019)

Βραβεία ενότητας «ΕΝΑ ΚΑΠΟΙΟ ΒΛΕΜΜΑ» (Un Certain Regard 2019 prizes)

ΒΡΑΒΕΙΟ«ΕΝΑ ΚΑΠΟΙΟ ΒΛΕΜΜΑ» («UN CERTAIN REGARD» PRIZE)

  •  A VIDA INVISÍVEL DE EURÍDICE GUSMÃO
    (THE INVISIBLE LIFE OF EURÍDICE GUSMÃO) 

    Σκηνοθεσία: Karim Aïnouz

ΒΡΑΒΕΙΟ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ

  •  O QUE ARDE
    (FIRE WILL COME) 

    Σκηνοθεσία: Oliver Laxe

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ

  •  CHIARA MASTROIANNI 
    για την ταινία CHAMBRE 212
    (ON A MAGICAL NIGHT) 
    Σκηνοθεσία: Christophe Honoré

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ

  •  KANTEMIR BALAGOV 
    για την ταινία BEANPOLE 

ΕΙΔΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ

  •  LIBERTÉ 
    Σκηνοθεσία: Albert Serra

ΒΡΑΒΕΙΟ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ «COUP DE CŒUR» (Εξ ημισείας)

  •  LA FEMME DE MON FRÈRE
    (A BROTHER’S LOVE) 

    Σκηνοθεσία: Monia Chokri
  •  THE CLIMB 
    Σκηνοθεσία: Michael Angelo Covino

ΜΝΕΙΑ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ 

  •  JEANNE
    (JOAN OF ARC) 

    Σκηνοθεσία: Bruno Dumont

 

Τελετή λήξης του Φεστιβάλ των Καννών

Παρουσίαση των βραβείων διαγωνιστικού ταινιών μεγάλου μήκους


 

Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος τα βραβεία του διαγωνιστικού μεγάλου μήκους του φεστιβάλ των Καννών θα τα δώσουν στους βραβευμένους σημαντικές προσωπικότητες της έβδομης τένης. Η τελετή λήξης του φεστιβάλ θα λάβει χώρα το Σάββατο 25 Μαϊου στο Grand Théâtre Lumière. 

Τα βραβεία θα παρουσιάστουν από τους/τις:

 

Catherine DENEUVE
Michael MOORE
Valeria BRUNI-TEDESCHI
Sylvester STALLONE
Gael GARCÍA BERNAL
Claire DENIS
Présidente du Jury Cinéfondation et Court Métrage 2019
Reda KATEB
ZHANG Ziyi
Viggo MORTENSEN
Nadine LABAKI
Présidente du Jury Un Certain Regard 2019
 
Rithy PANH
Président de la Caméra d’or 2019