AΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ...ΣΤΗΝ ΚΑΜΕΡΑ !

Το Κέντρο Εκπαιδευτικών Δράσεων και Διαπολιτισμικής Επικοινωνίας, ΚΑΡΠΟΣ, παρουσιάζει στο πλαίσιο του Ethnofest, 11 ταινίες μικρού μήκους από νέες και νέους «δημιουργούς» 14-29 ετών, πρόσφυγες, που αφηγούνται την ιστορία τους, εκφράζουν τα συναισθήματα και τα όνειρά τους. Οι ταινίες είναι προϊόν της εκπαιδευτικής διαδικασίας κατά την οποία οι συμμετέχοντες μυήθηκαν στην οπτικοακουστική παραγωγή στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού προγράμματος Speak Up-Media For Inclusion, που συντονίζει στην Ελλάδα ο ΚΑΡΠΟΣ.

Oι ταινίες αυτές, αν και προϊόν εκπαίδευσης, αποτελούν μικρά διαμαντάκια ψυχής. Οι συμμετέχοντες στην αρχή των μαθημάτων έδειξαν πολύ μεγάλο ενδιαφέρον, όταν όμως ήρθε η στιγμή να δημιουργήσουν μόνοι την ταινία τους, ένιωσαν αμηχανία  και δισταγμό σε κάποιες περιπτώσεις. Το τελικό αποτέλεσμα αποζημίωσε εκπαιδευτές και μαθητές! Οι νέοι αυτοί άνθρωποι, άλλοτε παιχνιδιάρικα και άλλοτε ρεαλιστικά, μοιράζονται την ιστορία τους, μιλούν για το τραύμα τους, ξεναγούν στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της κουλτούρας των χωρών τους και τέλος επιτρέπουν στον θεατή να τρυπώσει μέσα στην ψυχή τους και να μάθει τα μυστικά τους όνειρα. Είναι σαν μέσα από τις μικρές αυτές ταινίες να δίνουν τη δική τους απάντηση στο πως βλέπουμε τους μετακινούμενους πληθυσμούς: «Αλήθεια, έχετε ποτέ σκεφτεί αυτήν την πτυχή μου;» Με το χέρι στην καρδιά τους, μας καλούν να δούμε ότι αποτύπωσε η κάμερά τους, όχι με το νου αλλά με την καρδιά μας. 

Το Σάββατο, 27 Νοεμβρίου 2021, 18.00-20.00, στον κινηματογράφο ΑΣΤΟΡ, Σταδίου 28,  Στοά Κοραή, θα προβληθούν οι 11 ταινίες μικρού μήκους και θα ακολουθήσει Q&A συζήτηση με κάποιους από τους δημιουργούς που θα παρευρεθούν. Επίσης, θα γίνει η βράβευση των 3 καλύτερων ταινιών.

Πρόγραμμα:

Small Worlds, 4:51

Η Khatere είναι μητέρα 3 παιδιών και ζει σε ένα δωμάτιο με όλη την οικογένειά της. Στον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο της, ανάμεσα σε μπουγάδες, μαγείρεμα και τη γραφειοκρατία του προσφυγικού βρίσκει τρόπο να δημιουργεί τους δικούς της φανταστικούς, φωτογραφικούς κόσμους.

 

Merveille, 3:13 

Ο Ibrahim και η Sally κάνουν το πρώτο τους ντοκιμαντέρ για την Merveille. Η Merveille παρόλες τις δυσκολίες και τα τραύματα που έπρεπε να διαχειριστεί στην μέχρι τώρα ζωή της, έφτασε στην Ελλάδα από το Κονγκό με ένα όνειρο: να προστατεύσει τα ορφανά παιδιά

 

A life Long Day, 3:42

Με την ιδιότυπη ζωγραφική και φιλμική του φόρμα, ο Σάμπερ Ανσάρι μας καλεί να μαντέψουμε το θέμα της ιστορίας του.

 

Escaping Death, 6:40 

Η διαδρομή του Γιάσερ Άφγκαν, μέσα από πρωτόλειο οπτικό υλικό, από το Αφγανιστάν, την Τουρκία και την Ελλάδα μέχρι την Γερμανία που εγκαταστάθηκε.

 

Idea, 4:47 

Τι είναι αυτό που μας εμπνέει; Πως μια αφηρημένη ιδέα αποκτά σχήματα και χρώματα;

 

Lavlu’s Dream, 5:55

Ένας εφιάλτης που επαναλαμβάνεται επίπονα. Ένα όνειρο που θα γίνει οδηγός αυτοανάλυσης και θα εγγραφεί ανεξίτηλα στη μνήμη.

 

Lost in Darkness, 6:29

Η Σαμίρα μοιράζεται το πιο βαθύ της τραύμα και θέτει ερωτήματα που αφορούν πολλά νέα κορίτσια και γονείς, ανεξάρτητα από τις χώρες που η ίδια μεγάλωσε.

 

Not safe, 9:16 

Πέντε αδελφές ασφυκτιούν στο Αφγανιστάν, στο αυστηρό οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον που μεγαλώνουν. Η μητέρα τους όμως έχει τη λύση.

 

Nilo, 9:34 

Η σωματική έκφραση και ο χορός είναι η αγάπη της Νίλο. Θεωρούνται όμως επικίνδυνα για το Ισλαμικό καθεστώς στο Ιράν. Όπως επικίνδυνη θεωρήθηκε και η ίδια για το λόγο αυτό.

 

Ritsona through my lens, 4:42   

Η 17χρονη Χατζάρ θυμίζει δημοσιογράφο του BBC μιας άλλης εποχής, καθώς αφηγείται με πάθος τη ζωή στη δομή της Ριτσώνας. 

 

Speak Up Loud, 8:13 

Ο αρχικός τίτλος ήταν «δυναμικές γυναίκες» γιατί έτσι αισθάνονται οι ηρωίδες του έργου. Η γυναικεία χειραφέτηση όμως είναι ο πραγματικός τους σκοπός.

 

To τρέηλερ των ταινιών έχει δημιουργηθεί από τον Ibrahim Niyonkuro, στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής διαδικασίας :  https://www.youtube.com/watch?v=Yub1LaIlqBE

ΚΑΡΠΟΣ: Κέντρο Εκπαιδευτικών Δράσεων και Διαπολιτισμικής Επικοινωνίας

Ο Καρπός ιδρύθηκε το 2008 από τον Μένη Θεοδωρίδη και την Μαρία Λεωνίδα, με βασικό έρεισμα την οπτικοακουστική εκπαίδευση και τον Γραμματισμό στα Μέσα.  

Δημιουργούμε δράσεις που αφορούν την εκπαίδευση και τον πολιτισμό με βασικά μας εργαλεία την εικόνα, τον ήχο και την αφήγηση. Οργανώνουμε επιμορφώσεις, σχεδιάζουμε εκπαιδευτικό υλικό και πραγματοποιούμε δράσεις που εξοικειώνουν τους νέους αλλά και ευάλωτες ομάδες με τη δημιουργική χρήση των μέσων επικοινωνίας, των νέων τεχνολογιών και των διαφόρων μορφών οπτικοακουστικής έκφρασης. 

Κατά τα έτη 2013-2021 ο Καρπός συμμετείχε και συμμετέχει στα Ευρωπαϊκά Προγράμματα YouthDOCs, YCARHe, EU Media Literacy Standard, Silence Hate, MigratED, Womed, Film Education, App Your School, STEAMulate Your School, Speak Up, Walking Towards Employability κ.α.

Σχολικά εργαστήρια του Καρπού έχουν παρακολουθήσει περισσότεροι από 5000 μαθητές κάθε βαθμίδας, από όλη την Ελλάδα. Επιμορφώσεις εκπαιδευτικών έχουν υλοποιηθεί σε συνεργασία με φορείς όπως το ΕΚΠΑ, η Εκπαιδευτική Ραδιοτηλεόραση, το WWF, Διευθύνσεις Β’ βάθμιας Εκπαίδευσης, το Κολλέγιο Ανατόλια, το Future Library, το Βρετανικό Συμβούλιο.

Σε σκηνοθεσία: Ντενί Βιλνέβ,  Σε σενάριο (βασισμένο στο μυθιστόρημα του Φρανκ Χέρμπερτ): Τζον Σπάιτς, Ντενί Βιλνέβ, Έρικ Ροθ 

Πρωταγωνιστούν: Τιμοτέ Σαλαμέ, Όσκαρ Άιζακ, Ρεμπέκα Φέργκιουσον, Χαβιέ Μπαρδέμ, Τζος Μπρόλιν, Στέλαν Σκάρσγκαρντ, Σάρλοτ Ράμπλινγκ, Ντέιβ Μπαουτίστα, Ζεντάγια, Τζέισον Μομόα, Στίβεν Χέντερσον, Τσανγκ Τσεν, Ντέιβιντ Νταστμάλκιαν, Σάρον Ντάνκαν-Μπρούστερ

Το 1965, η ιδιοφυία του Φρανκ Χέρμπερτ κατέθεσε το πρώτο βιβλίο ενός καθηλωτικού κόσμου επιστημονικής φαντασίας και έκτοτε οι απανταχού αναγνώστες παραμένουν μαγεμένοι από τα πολλαπλά μηνύματα και τις πρωτόγνωρες εικόνες του έπους που μοιάζει πιο επίκαιρο από ποτέ. Δεν είναι η πρώτη φορά που το μεγαλειώδες έργο μεταφέρεται στον κινηματογράφο, είναι ίσως η πρώτη φορά που η μεταφορά του προφητικού αυτού βιβλίου διαθλά  -μέσα από το πρίσμα της επιστημονικής φαντασίας- τόσο εύστοχα τους προβληματισμούς του σύγχρονου κόσμου.

Ο οραματιστής δημιουργός Ντενί Βιλνέβ (Arrival, Blade Runner 2049) όχι μόνο εκπληρώνει το όνειρο του να ζωντανέψει τον κόσμο του Χέρμπερτ, αλλά καταφέρνει να επιστρατεύσει την αφρόκρεμα της σύγχρονης κινηματογραφικής βιομηχανίας. Είναι αλήθεια ότι κανείς δεν αρνήθηκε να συμμετάσχει σ΄ αυτήν την ταινία, κανένας ηθοποιός και κανένας συνεργάτης πίσω από την κάμερα δεν δίστασε να εμπλακεί σ΄ αυτό το μεγαλειώδες πρότζεκτ.

Στην αφοπλιστική αυτή παραγωγή πρωταγωνιστεί ο ιδανικός για τον ρόλο του Πολ Ατρείδη Τιμοτέ Σαλαμέ, που παίζει δίπλα στους επάξιους Όσκαρ Άιζακ, Ρεμπέκα Φέργκιουσον, Χαβιέ Μπαρδέμ, Τζος Μπρόλιν, Στέλαν Σκάρσγκαρντ, Σάρλoτ Ράμπλινγκ, Ντέιβ Μπαουτίστα, Ζεντάγια, Τζέισον Μομόα, Στίβεν Χέντερσον, Τσανγκ Τσεν, Ντέιβιντ Νταστμάλκιαν και Σάρον Ντάνκαν-Μπρούστερ.

Το σενάριο φέρει την υπογραφή των Τζον Σπάιτς (Προμηθέας), Ντενί Βιλνέβ και Έρικ Ροθ (Φόρεστ Γκαμπ), που συμπύκνωσαν το έπος του Χέρμπερτ με την επιθυμία να ακολουθήσει σύντομα το δεύτερο μέρος. Τη διεύθυνση φωτογραφίας ανέλαβε ο Γκρεγκ Φρέιζερ (Lion) και τη μουσική υπογράφει ο Χανς Ζίμερ (Ο Βασιλιάς των Λιονταριών).

To Dune του Βιλνέβ είναι μία απαράμιλλης ομορφιάς ταινία, ένα κινηματογραφικό επίτευγμα που παραμένει πιστό στο πνεύμα του βιβλίου μεταφέροντας τα οικολογικά, κοινωνικά, πολιτικά και μυστικιστικά μηνύματα του δημιουργού του Φρανκ Χέρμπερτ.

 

Σύνοψη

Ο Πολ Ατρείδης (Τιμοτέ Σαλαμέ), ο χαρισματικός διάδοχος του Οίκου των Ατρειδών, καλείται να υπηρετήσει το ασύλληπτο πεπρωμένο του και να ταξιδέψει στον πιο επικίνδυνο πλανήτη του διαστήματος για να διασφαλίσει το μέλλον της οικογένειας και του λαού του. Με τις μεγάλες δυνάμεις να παρασύρονται σε μια ανελέητη σύγκρουση για το «μπαχαρικό των μπαχαρικών» του πλανήτη Αρράκις, της πολυτιμότερης ουσίας στην Αυτοκρατορία, μόνο όσοι δαμάσουν τον φόβο τους θα μπορέσουν να επιβιώσουν.

Σε ένα ταπεινό και γραφικό χωριό στις ρίζες των Άνδεων, ένα δημοφιλές πουλί, ο Κοντορίτο περνάει καλά. Παίζει στην ποδοσφαιρική ομάδα, όλοι (σχεδόν) τον αγαπούν και βγαίνει με την πιο όμορφη κοπέλα του χωριού, τη Γιαγίτα. Δυστυχώς τα πράγματα παίρνουν άσχημη τροπή, όταν, εξαιτίας μίας αθώας φάρσας που στήνει ο Κοντορίτο, η Ντόνια Τρεμεμπούντα, η μαμά της Γιαγίτα, πέφτει θύμα απαγωγής από εξωγήινους. Η Γιαγίτα αποφασίζει να τον χωρίσει, και ο αντίπαλος του Κοντορίτο, ο Πέπε Κορτιζόνα, βρίσκει το κατάλληλο έδαφος για να την αποπλανήσει. Προκειμένου να ξανακερδίσει την καρδιά της Γιαγίτα, ο Κοντορίτο και ο ανιψιός του Κονέ, φεύγουν στο διάστημα για να σώσουν τη μέλλουσα πεθερά και τον ίδιο τον πλανήτη.

Η ταινία κάνει πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες την Πέμπτη 14 Οκτωβρίου 2021. 

Σκηνοθεσία: Άλεξ Ορέλε, Εντουάρτο Σουλντ και σενάριο: Μαρτίν Πιρογιάνσκι, Ισάι Ραβίντ

Στα ελληνικά ακούγονται: Κωνσταντίνος Κακκανάς, Πάνος Αποστολόπουλος, Νίκος Παπαδόπουλος, Κατερίνα Γκίργκις, Χαρά Ζησιμάτου

9ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Σύρου (SIFF) Off-Season / Εκτός εποχής

Σε λίγες ημέρες, από τις 22 έως τις 26 Ιουλίου, το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Σύρου επιστρέφει στο κυκλαδίτικο νησί για την ένατη διοργάνωσή του, συνεχίζοντας να εξερευνά τη θεματική «Off Season / Εκτός εποχής» για δεύτερη συνεχή χρονιά. Μία θεματική που εστιάζει στις διαφορετικές αντιλήψεις για τον χρόνο, τις διαφορετικές «ταχύτητες» στις οποίες λειτουργεί η ανθρωπότητα, την αναγκαστική μετακίνηση και στάση, τη διαχείριση του προσωπικού και του «ελεύθερου» χρόνου ως θεμελιώδους ανθρώπινου δικαιώματος.

Όπως κάθε χρόνο, το SIFF αξιοποιεί με απρόσμενο τρόπο την πολιτιστική κληρονομιά της Σύρου πραγματοποιώντας προβολές και δράσεις σε επιλεγμένα σημεία του νησιού που έρχονται πάντοτε σε «διάλογο» με την ιστορία του τόπου. Φέτος, το SIFF θα λάβει χώρα σε εννέα διαφορετικές τοποθεσίες ανάμεσα στις οποίες και δύο νέες! Έτσι, στην έναρξη του Φεστιβάλ «αναβιώνει», για πρώτη φορά, μετά από 50 χρόνια, το άλλοτε δημοφιλές θερινό σινεμά «Αθηνά» το οποίο σήμερα έχει μετατραπεί στο πάρκινγκ της οδού Μάρτεν Νόρδεστρομ. Η τοποθεσία θα αναδιαμορφωθεί από το SIFF στο σινεμά της δεκαετίας του ’70, βάζοντας -σύμφωνα με τις μαρτυρίες των θαμώνων- την οθόνη και τις καρέκλες στην αρχική ρύθμιση που είχε ο κινηματογράφος εκείνη την εποχή, προκειμένου να δημιουργηθεί η ανάλογη συνθήκη για την προβολή του Cheirographon [Χειρόγραφον], μιας μεθυστικής found-footage ταινίας με σπάνια πλάνα από πρώιμα ντοκιμαντέρ για τη μετανάστευση από τη Μεσόγειο στις ΗΠΑ το πρώτο μισό του 20ού αιώνα.

To Κολυμβητήριο Δημοτικού Αθλητικού Κέντρου Σύρου «Δημήτριος Βικέλας» αποτελεί την δεύτερη νέα τοποθεσία στον προγραμματισμό του SIFF 2021 και δημιουργεί ένα ιδιαίτερο σκηνικό για την τέταρτη ημέρα του Φεστιβάλ. Δεδομένου ότι οι εγκαταστάσεις είναι κλειστές για το κοινό για λόγους ανακαίνισης, η κενή πισίνα παρέχει ένα ιδανικό, «εκτός εποχής», πλαίσιο για τα ηλιόλουστα πλάνα της Φρίντας Λιάππα, αλλά και τις εικόνες μιας περασμένης εποχής στη μακρινή σοβιετική Salt from Svanetia [Αλάτι για τη Σβανέτια] συνοδευόμενη από την πρωτότυπη μουσική του Κωστή Δρυγιαννάκη.

Οι υπόλοιπες δράσεις του SIFF 2021 θα πραγματοποιηθούν στον θερινό κινηματογράφο Παλλάς, το θέατρο Απόλλων, στο Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Κυκλάδων, το Βυρσοδεψείο Κονδυλάκη-Δενδρινού, το ξενοδοχείο Ploes, το φημισμένο ντράιβ ιν στην Ντελαγκράτσια και το ιστορικό ναυπηγείο Ταρσανάς, το οποίο για τέσσερις μέρες θα παραδοθεί σε φιλμικά φαντάσματα από άλλες εποχές μέσα από την οπτικοακουστική εγκατάσταση και περφόρμανς της Μαρίνας Γιώτη που έχει στόχο να φέρει έναν σκόπιμο αναχρονισμό μέσα στο παρόν, προκειμένου να αφυπνίσει πνεύματα οικεία στην ανθρωπογεωγραφία της Σύρου μέσω μιας νυχτερινής ενεργοποίησης του Ταρσανά. 

Λόγω των ειδικών συνθηκών που προκάλεσε ο COVID-19, όλες οι προβολές και εκδηλώσεις θα πραγματοποιηθούν σε εξωτερικούς χώρους όπου θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας, ενώ η χρήση μάσκας συνίσταται καθόλη τη διάρκεια των εκδηλώσεων. 

Πληροφορίες

Όλες οι προβολές / δράσεις έχουν ελεύθερη είσοδο. 

Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας για όλες τις δράσεις.

Οι ανοιχτές συζητήσεις θα διεξαχθούν στα αγγλικά.

Για λόγους ασφαλείας και για να αποφευχθούν οι καθυστερήσεις στο πρόγραμμα, συνιστάται η έγκαιρη προσέλευση στους χώρους διεξαγωγής του Φεστιβάλ (περίπου 30 λεπτά προτού την έναρξη κάθε προβολής). 

Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Σύρου ακολουθεί πιστά τις οδηγίες και συστάσεις της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων Covid-19 του Υπουργείου Υγείας για την ασφαλή λειτουργία ζωντανών θεαμάτων και ακροαμάτων σε ανοιχτούς χώρους με καθήμενους θεατές. Οι θεατές παρακαλούνται να ακολουθήσουν με τη σειρά τους τις οδηγίες. Η ομάδα του Φεστιβάλ είναι διαθέσιμη καθ’ όλη τη διάρκεια των δράσεων για τυχόν διευκρινίσεις και περαιτέρω βοήθεια.

Η χρήση της μάσκας συνιστάται καθόλη τη διάρκεια των υπαίθριων προβολών και των περφόρμανς.

*Το πρόγραμμα του Φεστιβάλ ενδέχεται να τροποποιηθεί. Παρακολουθήστε τις τυχόν εξελίξεις στη σελίδα του SIFF στο Facebook (@syrosfilmfest). 

Περιφερειακή όραση: Σε εξέλιξη Διήμερη προφεστιβαλική εκδήλωση του SIFF στην Αθήνα Goethe-Institut Athen (αίθριο) 13–14 Ιουλίου 2021

Το 9ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Σύρου ξεκινά τη σειρά των καλοκαιρινών του δράσεων με ένα διήμερο πρόγραμμα προβολών ως προέκταση της συνεργασίας του Φεστιβάλ με την ταινιοθήκη Cimatheque – Alternative Film Centre του Καΐρου στο πλαίσιο του εργαστηρίου Περιφερειακή όραση που πραγματοποιείται με την υποστήριξη του Goethe-Institut Athen (Ινστιτούτο Γκαίτε της Αθήνας). Πρόκειται για ένα εκτενές, υβριδικό διαδικτυακό και επιτόπιο εργαστήριο διαμεσικών ερμηνευτικών στρατηγικών για οπτικοακουστικά αρχεία, το οποίο συντονίζει ο Tamer El Said, συνιδρυτής της Cimatheque. Το διήμερο πρόγραμμα προβολών θα πραγματοποιηθεί στις 13 & 14 Ιουλίου στο αίθριο του Ινστιτούτου (Ομήρου 14-16).

 

Συγκεκριμένα, την Τρίτη 13 Ιουλίου θα προβληθούν τέσσερις μικρού μήκους ταινίες από συμμετέχοντες του εργαστηρίου. Τα έργα τους εστιάζουν σε ζητήματα μνήμης, ιστορίας και τοπικότητας – θέματα που έχουν διερευνηθεί και στο πλαίσιο του εργαστηρίου. Πρόκειται για τις ταινίες: The 5th School [Το 5ο Λύκειο] (2020) του Joshua Olsthoorn, The Willingness to Revisit [Η προθυμία να επισκεφτείς ξανά] (2018) των Phantom Investigations (Ινώ Βαρβαρίτη, Γιάννης Δελαγραμμάτικας), Self Portrait [Αυτοπροσωπογραφία] (2013) του Θεοφάνη Δαλέζιου και The Island Man [O άνθρωπος του νησιού] (2018) του Alex Morelli. Μετά την προβολή θα ακολουθήσει σύντομο Q&A με τους δημιουργούς/σκηνοθέτες που θα είναι παρόντες στην εκδήλωση. 

 

Την επόμενη ημέρα, την Τετάρτη 14 Ιουλίου, θα προβληθεί στον ίδιο χώρο μια σειρά από ταινίες μικρού μήκους σε επιμέλεια της Cimatheque. Οι ταινίες – όλες τους παραγωγές της προηγούμενης δεκαετίας – προέκυψαν μετά από τη συμμετοχή των δημιουργών τους σε κινηματογραφικά εργαστήρια που συνδιοργάνωσε η Cimatheque με διάφορους φορείς, όπως το High Film Institute και το Atelier Varan. Πρόκειται για τις ταινίες: Cairo from 5 to 7 [Το Κάιρο από τις 5 ως τις 7] (2013) του Ahmed Abu el Fadl, Tashkeel (2015) του Muhammad Mustapha, Bahari (2011) του Ahmed Elghoniemi και το Fathy Doesn’t Live Here Anymore [Ο Φάδι δεν μένει πια εδώ] (2016) του Maged Nader. Την προβολή θα προλογίσει – με ένα προβιντεοσκοπημένο μήνυμα – ο Tamer El Said.

 

Διεύθυνση: Αίθριο του Goethe-Institut Athen (Ομήρου 14-16, 100 33 Αθήνα)

Ώρα έναρξης: 21:00

Είσοδος ελεύθερη κατόπιν κράτησης. Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας. 

Πρόγραμμα

Τρίτη, 13 Ιουλίου 2021, 21:00

 

The 5th School [Το 5ο Λύκειο]

Joshua Olsthoorn, Ελλάδα, 2020, 23΄ 

 

The Willingness to Revisit [Η προθυμία να επισκεφτείς ξανά]

Phantom Investigations (Ινώ Βαρβαρίτη, Γιάννης Δελαγραμμάτικας), Ελλάδα, 2018, 24΄

 

Self Portrait [Αυτοπροσωπογραφία]

Θεοφάνης Δαλέζιος, Ηνωμένο Βασίλειο, 2013, 1΄46΄΄

 

The Island Man [O άνθρωπος του νησιού]

Alex Morelli, Η.Π.Α., 2018, 21΄



Τετάρτη, 14 Ιουλίου 2021, 21:00

 

Cairo from 5 to 7 [Το Κάιρο από τις 5 ως τις 7]

Ahmed Abu el Fadl, Αίγυπτος, 2013, 12΄ 

Παραχώρηση: High Film Institute

 

Tashkeel 

Muhammad Mustapha, Αίγυπτος, 2015, 12΄ 

Παραχώρηση: Atelier Varan – Cimatheque

 

Bahari 

Ahmed El Ghoneimy, Αίγυπτος, 2011, 12΄

Παραχώρηση του καλλιτέχνη

 

Fathy Doesn’t Live Here Anymore [Ο Φάδι δεν μένει πια εδώ] 

Maged Nader, Αίγυπτος, 2016, 9΄

Παραχώρηση του καλλιτέχνη



Οι ταινίες του προγράμματος θα προβληθούν μόνο με αγγλικούς υπότιτλους.

Το Φεστιβάλ Δράμας ταξιδεύει στο Κανάλι της Βουλής και παρουσιάζει 32  κινηματογραφικά «διαμαντάκια» στη  νέα ζώνη προβολής ταινιών μικρού μήκους του σταθμού με τον τίτλο «Μικροκύματα».

Η νέα ζώνη, που εγκαινιάζεται αυτήν την Παρασκευή 9 Οκτωβρίου τα μεσάνυχτα, εντάσσεται στο νέο πρόγραμμα του Τηλεοπτικού Σταθμού της Βουλής των Ελλήνων και θα περιλαμβάνει βραβευμένες ταινίες μικρού μήκους όλων των ειδών – μυθοπλασίας, ντοκιμαντέρ και animation-  από την ελληνική και τη διεθνή κινηματογραφική παραγωγή.

Το νέο αυτό πρόγραμμα θα εγκαινιάσει αφιέρωμα σε βραβευμένες ελληνικές ταινίες του Φεστιβάλ Δρά­μας της εξαετίας 2013-2018. Το αφιέρωμα θα διαρκέσει 2,5 μηνες.

Αυτή την Παρασκευή 9 Οκτωβρίου θα προβληθούν οι ταινίες Κύβος του Αλέξαν­δρου Σκούρα (2016), Twist  του Μιχάλη Παπαντωνόπουλου (2016) και  Ο Σπόρος  της Ιφιγέ­νειας Κοτσώνη (2015).

Δείτε εδώ το τρέιλερ των Μικροκυμάτων:

Η  ελληνοαμερικανιδα που ζει στις Βρυξέλες Χριστίνα Βαντζου έκανε την μουσική επένδυση στην οπτικοακουστική παράσταση πάνω στο θρυλικό ντοκιμαντέρ-ελεγεία πάνω στο χώρο, την ύπαρξη και την μοναξια-της Σανταλ Ακερμαν, “Hotel Monterey”.
Το οπτικοακουστικό δρώμενο πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια του 8ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σύρου. 

Γ.Ρ Καλημέρα! Καταρχήν θα ήθελα να σε συγχαρώ για την χθεσινή σου μουσική εμφάνιση και για την αρμονική σχέση με την ταινία που η μουσική σου επένδυε, το “Hotel Monterey“.

Χ. Βάντζου Σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια. Χαίρομαι που σου άρεσε.

Γ.Ρ. Ήθελα ξεκινώντας την συζήτησή μας αυτή, να σε ρωτήσω, τι ήταν αυτό που σε ώθησε να συμμετάσχεις στο κινηματογραφικό φεστιβάλ της Σύρου. Έχω κι ο ίδιος σημαντική σχέση με το νησί καθώς ο πατέρας μου είχε γεννηθεί και μεγαλώσει εδώ.

Χ. Βάντζου Είναι ένα πανέμορφο νησί και είναι σίγουρα υπέροχο να έχει κάποιος τις ρίζες του από αυτή την όμορφη γωνιά του Αιγαίου. Όσον αφορά εμένα, η γνωριμία μου με το νησί ξεκίνησε μετά από κάλεσμα του Τζέικομπ (σ.δ.μ ο καλλιτεχνικός διευθυντης του Φεστιβάλ αμερικανικής καταγωγής). Μου έστειλε ένα mail όπου με ρωτούσε αν θα ήθελα να επισκεφτώ τη Σύρο και το Φεστιβάλ το οποίο “τρέχει” ήδη κάποια χρόνια τώρα. Οτι θα ήθελε να επενδύσω με την μουσική μου μία ταινία του προγράμματος και πως θα ήταν μία πολύ όμορφη εμπειρία. Ρώτησα λοιπόν τον πατέρα μου τι γνωρίζει για την Σύρο (σ.δ.μ ο πατέρας της είναι από την Ελλάδα και η ίδια μιλάει πολύ καλά ελληνικά). Εκείνος μου είπε ότι είναι ένα νησί με μεγάλη παράδοση και ιστορία στον πολιτισμο και πρόσθεσε ότι από εκεί καταγόταν ο μεγάλος τραγουδοποιός του ρεμπέτικου, Μάρκος Βαμβακάρης. Είχα δει το ντοκιμαντέρ για τον Μάρκο και με ιντρίγκαρε η ιστορία του, οπότε το ένα έφερε το άλλο…

Γ.Ρ. Είχε δίκιο ο πατέρας σου. Η Σύρος έχει μακρά ιστορία στα πολιτιστικά πράγματα. Το θέατρο Απόλλων είναι από τα πρώτα στην νεότερη Ελλάδα. Όσον αφορά τον Μάρκο, επίσης ήταν μία μνημειωδης μορφή και υπήρχε μακρινή συγγένεια από την πλευρά του πατέρα μου, αν και εκείνος προτιμούσε περισσότερο την κλασική μουσική…(γελάμε και οι δύο)

Χ. Βάντζου Με είχε γοητεύσει πολύ η περσόνα του Μάρκου. Πρέπει να άφησε ένα πολύ ισχυρό στίγμα τόσο στο νησί όσο και στα ελληνικά μουσικά πράγματα. Ρώτησα και τον ξάδερφο μου στην Ελλάδα για την Σύρο και εκείνος μου είπε: “Πήγαινε! Πήγαινε! Μην χάσεις αυτή την εμπειρία!”, οπότε νά΄μαι εδώ! Συζήτησα μετά με τον Τζέικομπ για το ποιά ταινία σκεφτόταν να κάνω τη μουσική επένδυση. Μου είπε πως ήθελε να κάνω το “Hotel Monterey“, της Σαντάλ Άκερμαν. Η Άκερμαν είναι Βελγίδα κινηματογραφική δημιουργός με διαφορετική καταγωγή η οποία μεγάλωσε στις Βρυξέλλες. Αυτή η συνθήκη μου έδωσε ακόμη μεγαλύτερη ώθηση για να δουλέψω πάνω στο έργο της καθώς εγώ είμαι αμερικανίδα, ο πατέρας μου είναι Έλληνας και ζω στις Βρυξέλλες, οπότε ένιωσα την συσχέτιση αμέσως!

Ο Τζέικομπ με βοήθησε πολύ στο να έχω τη γενική εικόνα του ξενοδοχείου, των δωματίων και των διαδρομών του, εκτός εποχής. Είναι πάρα πολύ σημαντικό για εμένα ότι εκείνος μου πρότεινε την συγκεκριμένη ταινία της Άκερμαν…

Γ.Ρ. Η ταινία είναι πάνω στον χώρο, την προσωπικότητα , το διάστημα ανάμεσά μας και τον χρόνο στην υπαρξιακή διάσταση του…

Χ. Βάντζου Ακριβώς. Πρόκειται για μία ταινία-σπουδή πάνω στην υπαρξιακή προσέγγιση αυτών των εννοιών και επίσης είναι ένα φιλμ για την διάρκεια. Είχα σπουδάσει σε σχολή καλών τεχνών στο παρελθόν και συγκεκριμένα οι σπουδές μου είχαν να κάνουν με τις οπτικές τέχνες. Δεν είχαν να κάνουν με την μουσική, η μουσική ήρθε αργότερα. Είχα ακούσει πάρα πολλά για την Σαντάλ Άκερμαν και είχα ειδικά μελετήσει και απομνημονεύσει τις σκηνές του “Hotel Monterey” ωστε να συγγράψω μία εργασία πάνω στο έργο της. Ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόμουν και αντανακλούσε το έργο της στο σύνολο του.

Γ.Ρ. Μήπως ένιωσες την πρόκληση του ατελούς και ανοικτού  πονήματος, απέναντι σε ένα ολοκληρωμένο έργο;

Χ. Βάντζου Κάπως έτσι ένιωσα πράγματι! Άρχισα επομένως και αφού είχα μία τέτοια διεργασία στο ενεργητικό μου να δουλεύω πάνω στην μουσική. Ήξερα πλέον το ξενοδοχείο -τόσο το φιλμ όσο και το ίδιο- και εσωτερικά και εξωτερικά. είναι πολλά τα χρόνια πριν, που είχα γράψει αυτή την εργασία αλλά έχω ισχυρή μνήμη! Θυμόμουν πολύ καλά τόσο την δομή του φίλμ όσο και τις παύσεις και τη διάρκεια των λήψεων.Το είχα διδαχτεί και μελετήσει ενδελεχώς! Κατά συνέπεια ήξερα ότι ήθελα ένα συνεκτικό αποτέλεσμα, που να είχε να κάνει με τον χρόνο, την φθορά, το χώρο και την διάρκεια. Η πρόθεση της Άκερμαν, ήξερα πολύ καλά, πως ήταν να εξεταστούν τα όρια ανάμεσα στο καλλιτεχνικό έργο και το κοινό. Αυτό το πλαίσιο και ειδικά η τελευταία προοπτική που ανέφερα, είναι βασικό στοιχείο της δουλειάς της. Η κάμερα είναι στατική. Σε κάνει να περιμένεις. Να περιμένεις αυτό που θα συμβεί μετά. Η αναμονή! Μετά η σκηνή κόβεται ξαφνικά! Cut! Βρίσκεσαι στο επόμενο δωμάτιο και αυτή η αναμονή πριν την μετάβαση, είναι που σου κόβει την ανάσα! Ήξερα αυτή την αίσθηση από την προηγούμενη μελέτη μου πανω στην ταινία. Ήξερα ότι υπογραμμίζει αυτά τα στοιχεία και τα ήθελα να υπάρχουν σαν αποτέλεσμα και στην δική μου δουλειά.

Γ.Ρ Η αίσθηση της μοναξιάς πλανάται πάνω από το φιλμ. Μία αίσθηση που μπορεί να διαβαστεί και από την σκοπιά της μοναξιάς αλλά και από αυτήν του μοναχικού υποκειμένου. Σε αυτές τις αισθήσεις είναι που αναδύεται η έννοια του χώρου και του χρόνου. Μία συνέχεια ανάμεσα στις διαθέσεις αυτες προβάλει εδώ…

Χ. Βάντζου Οι ανελκυστήρες με τις πόρτες τους να ανοίγουν και να κλείνουν. Μία κάθετη κίνηση πάνω -κάτω και αριστερά-δεξιά. Μπορείς πλέον να δείς τα δωμάτια του εσωτερικού του ξενοδοχείου. Ύστερα, πρός το τέλος της ταινίας, η κάμερα απομακρύνεται και βγαίνει έξω, στο φώς της ημέρας…του πρωινού. Όλο αυτο δημιουργεί ταυτοχρονως μία ενδιαφέρουσα αντίθεση.

Γ.Ρ. Θα ήθελες να μου μιλήσεις περισσότερο για αυτό; Για τη  ρυθμική κίνηση, τον χρόνο , την χρονικότητα και την αίσθηση της διανοιξης προς αυτήν;

Χ. Βάντζου Δουλεύω πάρα πολύ με τον χρόνο ως μέσο, ήδη από τα προηγούμενα χρόνια της καλλιτεχνικής μου δραστηριότητας και στο κινηματογραφικό και στο μουσικό πεδίο. Όταν σαν φοιτήτρια μελετούσα το φιλμ της Άκερμαν, αυτή κατέληγε να είναι κάτι σαν δασκάλα για εμένα. Στο “Hotel Monterey” χρησιμοποιεί πολύ εύστοχα τον χρόνο ως μέσο. Προσπαθεί να μας το θυμίζει αυτό με την κάμερα της όταν ανοιγοκλείνουν ρυθμικά οι πόρτες. Αυτό θεωρώ ότι συμβαίνει γιατί υπολογίζει την λειτουργία της χρήσης της κάμερας και της γωνίας λήψης της σε σχέση με το χρονικό αντικείμενο. το φώς έρχεται έξωθεν. Χάνεται και ύστερα επανέρχεται.

Γ.Ρ Είναι επίσης ένα πεδίο όπου τα τεχνουργήματα και η τεχνολογία γενικότερα επιδρά συγκροτητικά και διαδρά με το βλέμμα. Η κάμερα κοιτάζει μπροστά μας το πεδίο και την ίδια στιγμή είμαστε εμείς που κοιτάζουμε μέσα από την καμερα.

Χ. Βάντζου Συμφωνώ.

Γ.Ρ. Σε αυτό αναφέρεται τοιούτω τρόπω και ο Τζίγκα Βέρτωφ στον “Άνθρωπο με την κινηματογραφική κάμερα“. Η κάμερα οφθαλμός. Σύνθεση του ανθρωπινου και του τεχνικού βλέμματος. Η κάμερα στο έργο της Άκερμαν ακολουθεί τόσο την κίνηση όσο και τις επιλογές ακινησίας της σκηνοθέτιδος. Την ίδια στιγμή λιώνει ως βλέμμα…εξαφανίζεται μέσα στους ρυθμούς του χρόνου που μεταμορφώνουν τον χώρο.

Χ. Βάντζου Σωστή παρατήρηση. Αυτό δίνει την δυνατότητα ακολούθως στο κοινό να συμμετάσχει στην συγκρότηση της εμπειρίας της ταινίας. Είναι σαν να αγκαλιάζει αυτή η σχέση χώρου-εικόνας-χρόνου-ρυθμού το κοινό που παρακολουθεί όλη αυτή την ώρα από την δική του σκοπιά. Αυτό βρίσκεται την ίδια στιγμή πολύ μακριά. Κάπου εκεί έξω.

Γ.Ρ. Θα ήθελα να μου περιγράψεις πως ένιωσες το βράδυ της παρουσίασης της συναυλίας σου παράλληλα με την προβολή της ταινίας.

Χ. Βάντζου Ήταν μια μοναδική εμπειρία, να εκτελώ αυτή την μουσική ανάμεσα στα ερείπια των παλαιών πλοίων, με τον άνεμο να συμπληρώνει με τον ήχο του το τοπίο και απέναντι να φαίνονται οι δύο λόφοι της Ερμούπολης με τις αντίστοιχες εκκλησίες. Μου αρέσει να ενσωματώνω ήχους του περιβάλλοντος στην μουσική μου και να βρίσκομαι μέσα σε αυτούς την ίδια στιγμή. Κάπως έτσι είναι και με την ταινία της Άκκερμαν. Μεγάλα εικοσάλεπτα πλάνα, cut και μετά πλάνα άλλης διάρκειας, cut και υστερα η κάμερα κινείται προς την οροφή… τα κοφτά μουσικά περάσματα γίνονται ένα με το κινηματογραφικό περιβάλλον. Με την ατμόσφαιρα των εικόνων.

Γ.Ρ. Συνδύασες τόσα διαφορετικά στοιχεία στην μουσική σου. Ιllbient, νέα κλασική μουσική και κατέληξες στον νεορομαντισμό. Αυτή η ρομαντική διάθεση είναι το συναισθηματικό πλαίσιο και η δήλωση σου ταυτοχρόνως για την ταινία. Υπάρχει -και μέσα στην ταινία- μία στατική αίσθηση του παρελθόντος. Θέσεις, σώματα και αντικείμενα παρελαύνουν μέσα στην χρονικότητα, κινούμενα διαρκώς προς τη μνήμη του παρελθόντος αλλά και την απώλειά του. Μία μελαγχολική διάθεση. Ένα ρομαντικό spleen. Πόσο συνειδητή ήταν η επιλογή σου να κατευθυνθείς, στο κλείσιμο της παρουσίασής σου, πρός αυτή την ψυχική διάθεση;

Χ. Βάντζου Ήταν απόλυτα συνειδητή. Θα ήθελα να προσθέσω ότι υπάρχει ταυτοχρόνως και ένα προοδευτικό αίσθημα ανακούφισης καθως η καμερα -αλλά και υποδορίως η ίδια η μουσική- μας κατευθύνει προς την οροφή. Προς την ταράτσα. Μοιάζει σαν έξοδος προς το Φως.Ταιριάζει τέλεια έτσι με το φινάλε της μουσικής.Το αίσθημα της απελευθέρωσης μέσα στην μελωδία, μετά την τόση έλλειψη μελωδίας. Αυτό ταιριάζει με την εξέλιξη των σκηνών σύμφωνα με την κινηματογράφησή τους. Καθώς είχε απορροφηθεί νωρίτερα στους μεμονωμένους ρυθμικούς ήχους, η χωρίς μελωδία ατμόσφαιρα του ξενοδοχείου, η ίδια η μελωδία μπορεί να εξελιχθεί και να δωσει τον τονο, χρησιμοποιώντας μόνο ένα απλό πιάνο και μία τραγουδίστρια της όπερας. Ήταν σημαντικό εκείνη την στιγμή να εισαγάγω μία φωνή όπερας η οποία όμως δεν τραγουδάει όπερα! Το να είναι εκεί αυτή, ήταν αισθητικά σημαντικό για εμένα.

Γ.Ρ. Η ταινία της Άκκερμαν συγκροτεί στη θέασή της μία φαινομενολογία της μνήμης, της φθορας και της απόσυρσης στην μοναξιά. Επίσης συνιστά μία στάση απέναντι στον χρόνο και το πέρασμα του με αφορμή το ξενοδοχείο. Σαν όλη η ύπαρξη να είναι χαμένη μέσα στην ξενότητα και εμείς να είμαστε οι επισκέπτες του ξενοδοχείου..

Χ. Βάντζου Συμφωνώ! θα ηθελα να προσθέσω ότι την ίδια στιγμή αυτό για εμένα ήταν και μία λυτρωτική αλλά και αναστοχαστική εμπειρία πάνω στο παρελθόν. Αυτό που ανέφερες προηγουμένως για την οικογένεια σου και την Σύρο…η δική μου οικογένεια… είμαι μια αμερικανίδα με ρίζες στην Ελλάδα και συνεχώς αναμετριέμαι με τις διαθέσεις αυτής της σχέσης. Έτσι αναμετριόμαστε στα σώματα και στον νού μας με την ροη του χρονου και του παρελθόντος μας. Ίχνη που μας ανακατευθύνουν πρός το μέλλον. 

Κάπως έτσι μπορούμε να δούμε και την ίδια την φάση της πανδημίας, με όλη αυτή την δυσκολία στις μετακινήσεις (ο πατέρας της παρότι θα ήθελε να επισκεφτεί πολύ το φεστιβάλ, δεν κατάφερε να έρθει από την Νέα Υόρκη λόγω των ταξιδιωτικών περιορισμών). Είναι ένα σύγχρονο Συμβάν, αλλά μέσα από την ενταση του μας κάνει να στρεφόμαστε και να αναπολούμε το παρελθόν καθώς ζούμε σε όλη την έκτασή του αυτή την εμπειρία του παρόντος. Μέσα από την τέχνη μου -της Άκκερμαν, την δική μου μου- ρίχνουμε οπτικοακουστικές ματιές στο παρελθόν, ενώ αναρωτιόμαστε για το μέλλον και μιλούμε για το τώρα.

Γ. Ρ.  Η κίνηση μοιάζει να έχει παγώσει, σαν στατικό πλάνο μιας ταινίας. Την ίδια στιγμή ο κινηματογραφικός χρόνος μας εισαγάγει σε επίπεδα που αυτή η στατικότητα της πραγματικής ζωής μας, τα αποκρύπτει. Μοιάζει οι τέχνες να κινούνται προς την αντίθετη κατεύθυνση. Μέσα από την τεχνική διαμεσολάβηση, τα Νέα Μέσα μας φέρνουν σε μία εμπειρία που υπερβαίνει αυτή την βιωμένη από εμάς ύπαρξη ως παύση. 

Χ.Βάντζου Κοιτάζουμε το παρελθόν αλλά όλο αυτό είναι σαν διάλειμμα καθώς τόσες δραστηριότητες όπως σωστά επισημάνατε, δεν συμβαίνουν την ίδια στιγμή. Η τεχνολογία επιταχύνεται αντιστρόφως, ενώ ο νους καλείται να προσαρμοστεί στην επιτάχυνση αυτή. Η πραγματικότητα μοιάζει να έχει προσωρινά στατικοποιηθεί, ενώ η τεχνολογία επιταχύνεται μεσα στην δική της ιδιάζουσα κινηση. Μέσα σε αυτή την αντιφατική σχέση, το βλέμμα μας στρέφεται με απορία, ενώ όλο το είναι μας ωθείται προς αυτή την εκδοχή προόδου. Η κινηματογραφική κάμερα είναι κομμάτι της ίδιας διαδικασίας αλλά είναι ανάμεσα στους δυο κόσμους, του ανθρώπου και των μηχανών, και κινείται ως διαμεσολαβητής με το δικό της τρόπο. Όπως έλεγα και πριν για το “Hotel Monterey”, αυτή μας αφηγείται με τις δικές τις ιδιαιτερότητες την ιστορία. Με cut  και με κοντινά πλάνα, με μακρινά πλάνα και πλάνα σεκάνς, την ιστορία ενός χώρου, των στιγμών, των επισκεπτών του, του κοινού που τους παρακολουθεί στις δύο διαστάσεις του φιλμ και της απόστασης αλλά και της ταυτόχρονης σύμμειξης όλων αυτών των πλευρών.

Γ.Ρ. Πως δούλεψες πάνω στο έργο;

Χ.Βάντζου Είχα ξεκινήσει να δουλεύω από τον Φεβρουάριο, στο στούντιο και αλλού. Χρησιμοποίησα προ-ηχογραφημένους ήχους, βιολί, synths μέσα από την οπτική του πλησιάσματος και μιας τελικής δικής μου προσφοράς πάνω στην εικόνα. Όλα τα μουσικά όργανα και οι ήχοι ήταν απολύτως σύμφωνοι με το όραμα που είχα για αυτό το project.

Γ.Ρ. Έχεις και κάποια άλλη δουλειά στα σκαριά; Κινηματογραφική η μουσική

Χ.Βάντζου  Έχω ναι! Ετοιμάζω στα πλαίσια μιας σειράς κυκλοφοριών που στηριζόταν στην αριθμητική ακολουθία 1,2,3…το έργο 5. στην Kranky. Αυτό δουλεύω τώρα, και μάλιστα σκέφτομαι να δουλέψω κι άλλο την ιδέα τώρα που θα πάω στο Κουφονησι!

Επίσης έχω  ξεκινήσει συνεργασία με τον Σκότ Κόφι, έναν ηθοποιό αλλά και σκηνοθέτη που έχει συνεργαστεί πολλές φορές με τον David Lynch. Έχει μία ταινία στα σκαριά για την οποία έχει βρεί και παραγωγό, ενώ το σενάριο είναι πάρα πολύ συνεκτικό. Δυστυχώς με την πανδημία υπάρχουν αυτή τη στιγμή καθυστερήσεις, αλλά βρίσκω το πλάνο αυτό δουλειάς πολύ γοητευτικό.

Γ.Ρ Μου μίλησες αρκετά για την σχέση με την εικόνα της μουσικής σου, μέσα από το παράδειγμα της δουλειάς σου στο “Hotel Monterey”. Τι συνιστά όμως ο ίδιος ο ήχος για εσένα. Και ως τονικότητα και ως ατονικότητα; Πως συν-παράγει την εικόνα γενικά σε τέχνες όπως το σινεμά;

Χ.Βάντζου Θα σου αναφέρω το παράδειγμα της “Αποκάλυψης τώρα” που χωρίς να είναι μία από τις πιο αγαπημένες μου δουλειές, εκεί η χρήση  του ήχου είναι μνημειώδης (Της αντιπροτείνω να δει και τις δύο redux  εκδοχές αυτού του φιλμ, θεωρώντας ότι η γνώμη της θα αλλάξει, καθώς για εμένα η “Αποκάλυψη…” παραμένει μία από τις σημαντικότερες κινηματογραφικές εμπειρίες για κάποιον)! Στην μουσική η διαρκής αντίστιξη ανάμεσα στην σιωπή και τον ήχο, ωθεί στο να εκδιπλωθεί συγκροτητικά η φαντασία του ακροατή και στην κινηματογραφική περίπτωση θεατή. Υπάρχει ένας διαρκής διάλογος ανάμεσα σε αυτά τα ξεχωριστά σημεία της εμπειρίας και εγώ επιδιώκω να το φέρνω το ένα απέναντι στο άλλο συχνά. Μου αρέσει να απορροφώνται τα πάντα στους ήχους και της μουσικής σύνθεσης αλλά και τις αναταράξεις που φέρνουν οι ανάλογοι του εξωτερικού περιβάλλοντος!

Γ.Ρ Πού νιώθεις Χριστίνα εσύ να βρίσκεσαι μέσα σε αυτή την ατέρμονη ροή ήχων και εικόνων που ο χρόνος φέρνει σε όλους μας;

Χ.Βάντζου Όμορφη ερώτηση. Είναι μια ερώτηση όχι μόνο για εμένα αλλά και  για το σύνολο της γενιάς μου! Αυτή αναζητά διαρκώς την εμπειρία ενός τώρα, το οποίο όμως μοιάζει επίσης διαρκώς να της διαφεύγει. Έτσι στρέφει το βλέμμα της προς το παρελθόν και τις περιοδολογήσεις του, τις μνήμες και τις κομβικές στιγμες του. Μέσα από τα θραύσματα των στιγμών και των εικόνων του, όπως τα κινηματογραφικά περάσματα στην ταινία της Άκκερμαν, επιχειρεί εντέλει να βρει  τις διεξόδους, προς μία Έξοδο όπου αυτό το “παρόν” θα συγκροτηθεί.

Γ.Ρ. Κλείνοντας θα ήθελα να σε ρωτήσω την κλασσική για τις συνεντεύξεις μου ερώτηση τις τελευταίες τρεις δεκαετίες. Τι πιστεύεις Χριστίνα για την Αγάπη;

Χ.Βάντζου Πιστεύω πως είναι το μέγιστο γεγονός που μπορεί και μας ενοποιεί όλους όταν το διαπιστώνουμε!

Στις 16 Οκτωβρίου ανοίγει η αυλαία του 11ου Φεστιβάλ Πρωτοποριακού ΚΙνηματογράφου και μάλιστα διαδικτυακά. Το Φεστιβάλ που μας προτείνει νέες και σπάνιες ταινίες της παγκόσμιας πρωτοπορίας είναι φέτος δωρεάν και διαθέσιμο online.

Το 11ο ΦΠΚΑ θα παρουσιάσει σε πρώτη πανελλαδική προβολή τη νέα ταινία του Λαβ Ντίαζ Γένος Παν (Lahi, Hayop και στα αγγλικά Genus Pan). Η ταινία απέσπασε το βραβείο σκηνοθεσίας στο τμήμα «Ορίζοντες» στο Φεστιβάλ της Βενετίας. Ο σπουδαίος δημιουργός από τις Φιλιππίνες, συμμετέχει στο Διεθνές Διαγωνιστικό Πρόγραμμα της 11ης διοργάνωσης της Ταινιοθήκης, το οποίο περιλαμβάνει εννέα ταινίες σκηνοθετών οι οποίοι πειραματίζονται με νέες μορφές αφήγησης.

Genus Pan

Το 11ο ΦΠΚΑ ONLINE EDITION θα διεξαχθεί στις 16-26 Οκτωβρίου 2020 μέσω του Festival Scope, στη διεύθυνση online.tainiothiki.gr φιλοδοξώντας να αναδείξει ό, τι πιο φρέσκο και ρηξικέλευθο συμβαίνει στον παγκόσμιο κινηματογράφο. Η πλατφόρμα θα ανοίξει στις 16 Οκτωβρίου.

Το φετινό, εξαιρετικά πλούσιο πρόγραμμα του 11ου ΦΠΚΑ-ONLINE EDITION, περιλαμβάνει 150 ταινίες.

Ο χώρος του κινηματογράφου είναι από τους πρώτους που έπληξε η κρίση του κορονοϊού καθώς από τα πρώτα μέτρα που ελήφθησαν ήταν το κλείσιμο των αιθουσών. Το κόστος που πληρώνει ο κινηματογράφος αλλά και ο πολιτισμός γενικότερα είναι τεράστιο. Σύμφωνα με το euronews στην Ιταλία και μόνο η οικονομική ζημία για τους κινηματογράφους υπερβαίνει ήδη τα 60 εκατομμύρια ευρώ, από τότε που ξεκίνησε το lockdown στη χώρα. 



Καθώς όμως τα μέτρα χαλαρώνουν και ο καιρός είναι σύμμαχός μας, ενδέχεται να δούμε το άνοιγμα των θερινών σινεμά μέσα στον Ιούνιο. Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με το σχέδιο σταδιακής αποκλιμάκωσης των περιοριστικών μέτρων και σταδιακής επαναφοράς της οικονομικής δραστηριότητας, τα θερινά σινεμά αναμένεται να ανοιξουν τις πόρτες τους στα μέσα Ιουνίου.Σύμφωνα με τον υφυπουργό Ανάπτυξης και Επενδύσεων, Νίκο Παπαθανάση, το άνοιγμα των θερινών κινηματογράφων προβλέπεται στο πέμπτο στάδιο άρσης των περιοριστικών μέτρων, μαζί με την επαναλειτουργία των ξενοδοχείων δωδεκάμηνης λειτουργίας.

Ειδικά για τους θερινούς κινηματογράφους, αναφέρθηκε πως τα καθίσματα θα πρέπει να έχουν απόσταση τουλάχιστον ενός μέτρου μεταξύ τους και η πληρότητα συνολικά να μην ξεπερνάει το 60% (Πηγή: Ναυτεμπορική)