Ποιος θα σου τραγουδήσει

Quién te Cantará

3 out of 5 stars (3 / 5)

 

  • Δραματική
  • 2018
  • 125′
  • Σκηνοθεσία: Κάρλος Βερμούτ. Με τους: Νάγιουα Νίμρι, Έβα Γιοράτς, Κάρμε Ελίας, Ναταλία Ντε Μολίνα

Η Λίλα Κασάν, μια επιτυχημένη Ισπανίδα τραγουδίστρια, ετοιμάζεται να επανέλθει θριαμβευτικά στην ενεργό δράση μετά από μια δεκαετία μυστηριώδους σιωπής, αλλά την παραμονή της μεγάλης της συναυλίας χάνει τη μνήμη της σε ένα ατύχημα. Η Βιολέτα, μια τραγουδίστρια καραόκε που λυτρώνεται από τη θλιβερή της ζωή κάθε φορά που ερμηνεύει επί σκηνής τα τραγούδια της Κασάν, αναλαμβάνει να θυμίσει στη σταρ τις διαστάσεις της θρυλικής της περσόνας, μαθαίνοντάς της απ’ την αρχή να τραγουδά.

Ένα πολυφωνικό άσμα για τις μεταμορφώσεις της ταυτότητας και για τα πρόσωπα που δείχνουμε στους λίγους και στους πολλούς, το οποίο στοιχειώνει το μυαλό σαν πιασάρικο ρεφρέν και τονώνει την ψυχή όπως κάθε μορφή πραγματικής τέχνης.

 

Δείτε εδώ το τρέιλερ της ταινίας:

 

 

Κριτική από τον Γιάννη Ραουζαίο:

Η κατοπτρική σχέση δύο γυναικών που στο τέλος η ζωή της  μίας μοιάζει να ενώνεται με την ζωή της άλλης, είναι η υπόθεση αλλά και ταυτόχρονα ο πυρήνας που “σπρώχνει” το νοηματικό ιστό αυτής της όμορφης ταινίας. ο Βερμούτ, προσεγγίζει το θέμα του με μία μπαρόκ, θα λέγαμε ευαισθησία, στην σκιαγράφηση των χαρακτήρων, το ηχητικό και μουσικό υπόβαθρο αλλά και την ποότητα της φωτογραφίας και των αισθητικών επιλογών του στην χρήση της κάμερας. Χωρίς να είναι η ανώτερη έως τώρα δουλειά του, πάραυτα, στέκεται πάνω από την κάμερα, σαν ένας ερευνητής αλλά και στοχαστής των αναθρώπινων συμπεριφορών και χαρακτήρων αλλά και των ψυχαναλυτικών διαστάσεων για την ταύτιση και την συσσωρευμένη απωθημένη ενέργεια ως υποκινητή της δίπλα, στην ανασφάλεια αλλά και τη σκοτεινή έκφανση του ναρκισσισμού. Αυτό το ελλειπτικό δράμα, απόλυτα προσδεδεμένο στη μουσική αλλά και σε αυτό που είναι η έννοια “σκηνή” για έναν καλλιτέχνη, εξελίσσεται με μνημονικά άλματα και ψυχολογικές καταδύσεις στο άγνωστο, δίνοντας μας μας ένα αποτέλεσμα απόκοσμο αλλά και γοητευτικό, με την θλίψη και τη βίωση της απουσίας ως κλείσιμο και κάθαρση του.

 

Σημείωμα του Σκηνοθέτη

Αρχικά σκεφτόμουν να κάνω μια ταινία του υπερφυσικού: μια ταινία στην οποία το πνεύμα μιας γυναίκας θα είχε κυριεύσει μία άλλη. Σταδιακά η ιστορία εξελίχθηκε, μέχρι που έφτασε στο σημείο να πλησιάσει το μιούζικαλ. Η ουσία παραμένει η ίδια: πώς αναγνωρίζεις τον εαυτό σου στην εικόνα που έχουν οι άλλοι για σένα, πώς χάνεις επαφή με τον εαυτό σου και καταλήγεις να ζεις παγιδευμένος μέσα στον χαρακτήρα που δημιούργησες προκειμένου να σε αποδεχτούν ή να σε αγαπήσουν, πώς είναι να σε κυριεύει ένας χαρακτήρας που δεν αναγνωρίζεις. Η Λίλα κι η Βιολέτα είναι ανίκανες να γνωρίσουν τον εαυτό τους αλλά η καθεμία αναγνωρίζει τον εαυτό της στον χαρακτήρα που έχει πλάσει η άλλη, κι αυτό αποτελεί τον συνδετικό κρίκο μεταξύ τους.

Η ταινία είναι χωρισμένη σε τρία μέρη. Το πρώτο έχει να κάνει με την Λίλα: τη ζωή και το περιβάλλον της. Η Λίλα νιώθει φυλακισμένη στα όνειρά της: όταν έγιναν πραγματικότητα, ήταν, πλέον, αδύνατον να δραπετεύσει. Θέλει να τραγουδάει, αλλά ο μόνος τρόπος να το κάνει αυτό είναι μέσω ενός χαρακτήρα που σιχαίνεται γιατί αυτός ευθύνεται για τη μοναξιά της. Στο δεύτερο μέρος είναι η σειρά της Βιολέτας: θα μπορούσε να γίνει σπουδαία τραγουδίστρια –είναι πολύ ταλαντούχα- αλλά αποφάσισε να εγκαταλείψει την καριέρα της στο τραγούδι όταν έκανε την κόρη της. Η Βιολέτα δεν μπορεί να συγχωρήσει την κόρη της γι’ αυτό –και τη θεωρεί υπεύθυνη για τη ζωή που δεν έζησε- αλλά, ταυτόχρονα, δεν μπορεί να συγχωρήσει τον εαυτό της για τα αισθήματα που τρέφει για εκείνη. Αυτός είναι κι ο λόγος που υπομένει στωικά και δεν αντιδρά στην κακοποίηση που δέχεται από την κόρη της. Το τελευταίο μέρος έχει να κάνει με τη συνάντηση της Λίλας με την Βιολέτα και με το πώς η δεύτερη βοηθάει την πρώτη να ξαναχτίσει μια εκδοχή του εαυτού της, την οποία η Λίλα μπορεί να δεχτεί ώστε να αγαπήσει το τραγούδι ξανά.

Με απασχολεί το πώς η διασημότητα επηρεάζει τους ανθρώπους καθώς και το πώς αλλάζουμε την προσωπικότητά μας προκειμένου να ανταπεξέλθουμε στις (υποτιθέμενες) υποχρεώσεις μας, εις βάρος των ονείρων μας αλλά και του πραγματικού μας εαυτού.

 

Μια ταινία-διαμάντι από τον πιο συναρπαστικό σκηνοθέτη της Ισπανίας

SIGHT & SOUND

 

 

Εκπληκτικές ερμηνείες από τις πρωταγωνίστριες, Νάγιουα Νίμρι και Έβα Γιοράτς

SCREEN INTERNATIONAL

 

Η Άννα και η αποκάλυψη

2 out of 5 stars (2 / 5)

 

  • Μαύρη Κωμωδία, Μιουζικαλ
  • 2017
  • 93′
  • Σκηνοθεσία: Τζον ΜακΦέιλ. Με τους: Έλα Χαντ, Μάλκολμ Κάμινγκ, Σάρα Σουάιρ 

Στην πόλη που ζει η Άννα ένας ιός μετατρέπει τους κατοίκους σε ζόμπι. Η Άννα και η παρέα της προσπαθούν να ξεφύγουν από τον εφιάλτη και να σώσουν όσους δικούς τους ανθρώπους μπορούν. 

Δείτε εδώ το τρέιλερ της ταινίας:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  • 16/12/18
  • Ώρα: 17:00
  • Κινηματογράφος Τριανόν, Κοδριγκτώνος 21 & Πατησίων 101
  • Τιμή εισητηρίου: 7 ευρώ

Σινεμά με τον Φρόυντ

Η Ελληνική Ψυχαναλυτική Εταιρεία διοργανώνει για πέμπτη συνεχή χρονιά τον  κύκλο των προβολών με τίτλο «Σινεμά με τον Φρόυντ». Ο φετινός κύκλος πραγματοποιείται σε συνεργασία με τον Κινηματογράφο Τριανόν.

 

Οι προβολές συνεχίζονται με την ταινία του Λ. Βισκόντι, «Ο Αθώος» (1976), την Κυριακή 16/12 /2018 και ώρα 17.00 στον Κινηματογράφο Τριανόν (Κοδριγκτώνος 21 & Πατησίων 101).

 

Προλογίζει και συζητά: ο Γιάννης Ζουμπουλάκης, δημοσιογράφος-κριτικός κινηματογράφου

Συζητούν οι: Νίκος Τζαβάρας, ψυχαναλυτής και η Χρυσή Γιαννουλάκη, ψυχαναλύτρια

Τη συζήτηση συντονίζει η Δέσποινα Εμπέογλου.

 

Λίγα λόγια για την ταινία:

Στην τελευταία του ταινία, της οποίας το μοντάζ ολοκληρώθηκε μετά τον θάνατό του, ο Λουκίνο Βισκόντι μεταφέρει στην οθόνη τη νουβέλα του Γκαμπριέλε Ντ’ Αννούντσιο, «L’innocente» (1892).

Στην Ιταλία του τέλους του 19ου αιώνα, ο αριστοκράτης Τούλιο Χερμίλ έχει μια παθιασμένη σχέση με την ερωμένη του. Με τη σύζυγο διατηρεί φιλικές σχέσεις, έως ότου εκείνη γίνει αντικείμενο του πόθου ενός νεαρού συγγραφέα. Το πάθος του συζύγου ξυπνά και τη διεκδικεί με ολέθρια αποτελέσματα.

Ο Βισκόντι επιλέγει αυτό το έργο ως κύκνειο άσμα (άρρωστος από το 1972) και γεννά ερωτήματα στο κοινό για την επιλογή του: πρόκειται για μια παθιασμένη, πλην όμως όχι ασυνήθιστη, οιδιπόδειας καταγωγής, ιστορία τριγώνου; Ποιος είναι ο αθώος, ποιος/ποιον κρίνει, ποιος αθωώνεται;

Αριστοτεχνικά φτιαγμένη, «Ο Αθώος» είναι μια ενδιαφέρουσα ταινία ενός μεγάλου σκηνοθέτη.

Ηθοποιοί: Τζιανκάρλο Τζιανίνι, Λώρα Αντονέλλι, Τζένιφερ Ο’ Νηλ 

Γενική είσοδος: 7 ευρώ

Οργανωτική επιτροπή: Μ. Χατζηανδρέου, Ε. Νικολοπούλου, Δ. Εμπέογλου, Π. Ζέη, Α. Μοσκώφ, Γ. Μπράμος

 

 

 

 

Kursk

3 out of 5 stars (3 / 5)

 

  • Περιπέτεια
  • 2018
  • 117′
  • Σκηνοθεσία: Τόμας Βίντερμπεργκ. Με τους: Κόλιν Φερθ, Ματίας Σέντερς, Λέα Σεϊντού, Μαξ Φον Σίντοφ.

Η ταινία εμπνέεται από την αξέχαστη αληθινή ιστορία του K-141 KURSK, ενός ρωσικού πυρηνικού υποβρυχίου που βυθίστηκε στον πυθμένα της θάλασσας του Μπάρεντς, τον Αύγουστο του 2000. Επρόκειτο για μια απλή ναυτική άσκηση που όμως είχε τραγική κατάληξη, με τη ρωσική κυβέρνηση να αρνείται – για πέντε μέρες – τη βοήθεια από τις ξένες κυβερνήσεις, προτού τελικά συμφωνήσει να δεχθεί τη συνδρομή της βρετανικής και της νορβηγικής κυβέρνησης.

Πρωταγωνιστεί ο βραβευμένος με Όσκαρ Α΄ Αντρικού ρόλου Κόλιν Φερθ (Ο Λόγος του Βασιλιά) μαζί με ένα εντυπωσιακό καστ που συμπεριλαμβάνει τον Ματίας Σένερτς (Το Κορίτσι από τη Δανία), τη Λέα Σεϊντού (Αστακός) και τον Μαξ Φον Σίντοφ (Η Έβδομη Σφραγίδα). 

Δείτε εδώ το τρέιλερ της ταινίας:

 

 

Οι τρεις πράξεις της ταινίας

Η ταινία εξελίσσεται σε τρεις πράξεις με τρεις διαφορετικές οπτικές γωνίες: Πράξη Πρώτη, ο γάμος ενός από τα μέλη του πληρώματος ώστε να γνωρίσουμε την κοινότητα των ναυτών και τις ζωές τους. Πράξη Δεύτερη, το τραγικό γεγονός  και οι αγωνιώδεις προσπάθειες διάσωσης και Πράξη Τρίτη οι θλιβερές συνέπειες.

Ο πρωταγωνιστής της ταινίας είναι ο διοικητής του Kursk Μιχαήλ Άβεριν, τον οποίο ενσαρκώνει ο ταλαντούχος Ματίας Σένερτς (Κόκκινι Σπουργίτι, Αδελφικοί Εχθροί κ.ά.). «Είναι ο ηγέτης, ο υπερασπιστής και ο πνευματικός πατέρας των ανδρών. Είναι εξαιρετικά έμπειρος και ανυπομονεί για την άσκηση αυτή, καθώς έχουν περάσει 10 χρόνια από την τελευταία φορά», δηλώνει ο Σένερτς. Στο ρόλο της συζύγου του, Τάνια, βρίσκεται η Λέα Σεϊντού (Η Ζωή της Αντέλ, Ο Αστακός). «Ήμουν έγκυος όταν γνώρισα τον Τόμας και συζητήσαμε. Όταν με είδε να μπαίνω με δυσκολία στον χώρο αποφάσισε ότι θα του άρεσε και η ηρωίδα μου να είναι έγκυος. Έτσι και έγινε», εξιστορεί.

Στον ρόλο του Ναύαρχου Γκρουζίνσκι, του Ρώσου διοικητή της άσκησης, θα δούμε τον βραβευμένο Πίτερ Σιμόνισκεκ (Τόνι Έρντμαν). «Ο Γκρουζίνσκι είναι σχεδόν ήρωας. Ρισκάρει την καριέρα του γιατί νιώθει υπεύθυνος για τους νεαρούς άντρες που είναι εγκλωβισμένοι 100 μέτρα κάτω από τη θάλασσα». Ο αντίστοιχος Βρετανός διοικητής είναι ο Ντέιβιντ Ράσελ που πρόσφερε τη βοήθειά του στη ρωσική πλευρά και έκανε τα πάντα για να σώσει τους άντρες, και τον ενσαρκώνει ο Κόλιν Φερθ. «Ο Ντέιβιντ Ράσελ παρακολουθούσε τις εξελίξεις όπως και όλοι αφού επρόκειτο για μια μεγάλη ναυτική άσκηση. Για τον ρόλο μου βασίστηκα στη γνωριμία μου με τον πραγματικό Ντέιβιντ Ράσελ. Δεν θα με δείτε να χειρίζομαι μηχανές αλλά να χρησιμοποιώ τεχνικούς όρους. Ακόμα κι αυτό όμως είναι απαιτητικό αφού είναι δύσκολο να το κάνεις να ακούγεται ενδιαφέρον», δηλώνει ο Κόλιν Φερθ.

Ο σιωπηλός μάρτυρας της ταινίας είναι ο πεντάχρονος γιος της Τάνια και του Μιχαήλ. «Είναι ο παρατηρητής, αυτός που μένει πίσω. Βλέπουμε τα γεγονότα μέσα από τα μάτια του γιατί χρειαζόμασταν αυτό το παράθυρο στην ιστορία. Δεν είμαστε Ρώσοι, δεν ήμασταν εκεί άρα χρειαζόμασταν ένα παράθυρο για να πούμε την ιστορία όσο πιο αγνά, ανθρώπινα και αληθινά γίνεται», εξηγεί ο Βίντερμπεργκ.

 

 

 

Ο υποψήφιος

3 out of 5 stars (3 / 5)

 

  • Δραματική, Βιογραφική
  • 2018
  • 113′
  • Σκηνοθεσία: Τζέισον Ράιτμαν. Με τους: Χιου Τζάκμαν, Βέρα Φαρμίγκα, Τζέι Κέι Σίμονς 

Εν έτει 1987, ο χαρισματικός Γερουσιαστής Γκάρι Χαρτ θεωρείται ο αδιαμφισβήτητος υποψήφιος των Δημοκρατικών για την προεδρία των ΗΠΑ. Όμως η καμπάνια του και μαζί και η υποψηφιότητά του θα καταβαραθρωθούν όταν έρθει στο φως από τον κίτρινο τύπο μια εξωσυζυγική σχέση του. 

Δείτε εδώ το τρέιλερ της ταινίας:

 

 

 

 

 

Προσευχήσου Πριν Πεθάνεις

4 out of 5 stars (4 / 5)

 

  • Περιπέτεια
  • 2017
  • 116′
  • Σκηνοθεσία: Ζαν – Στεφάν Σοβέρ. Με τους: Τζο Κόουλ, Πορντσανόκ Μάμπκλανγκ, Βιθάγια Πανσρινγκάρμ 

Βασισμένη στο ομώνυμο best seller, η ταινία αφηγείται την απίστευτη αληθινή ιστορία του Βρετανού Μπίλι Μουρ, ενός νεαρού μποξέρ που οδηγείται σε μια από τις πιο κακόφημες φυλακές της Ταϊλάνδης. Αρνούμενος να πεθάνει στη φυλακή, ο Μπίλι θα αρχίσει να εκπαιδεύεται στη φονική πολεμική τέχνη Μουάι Τάι, μια διαδικασία που θα τον κάνει να ανακαλύψει την έννοια της φιλίας, σε ένα απίστευτο ταξίδι προς τη λύτρωση.

Πέρα από την έντονη συγκίνηση που μεταφέρει η αληθινή ιστορία του κεντρικού χαρακτήρα της ταινίας, ο τρόπος με τον οποίο ο σκηνοθέτης επιτυγχάνει να αποτυπώσει τη δύναμη της στιγμής μάχης των πολεμικών τεχνών είναι εξαιρετική. 

Δείτε εδώ το τρέιλερ της ταινίας:

 

 

 

 

 

 

 

Mortal Engines

3.5 out of 5 stars (3.5 / 5)

 

  • Φαντασίας
  • 2018
  • 128′
  • Σκηνοθεσία: Κρίστιαν Ρίβερς. Με τους: Χιούγκο Γουίβινγκ, Χέρα Χίλμαρ, Ρόμπερτ Σίχαν, Τζιχάε

 

Η ζωή του 20χρονου φοιτητή από το Λονδίνο,  Τομ Νατσγουόρθι (Ρόμπερτ Σίχαν) που δεν έχει ζήσει ποτέ έξω από τα σύνορα της κινούμενης πόλης του θα αλλάξει δραματικά όταν θα βρεθεί στο δρόμο του η Έστερ Σο (Χέρα Χίλμαν), μια μοναχική και ατρόμητη κοπέλα που θα βρεθεί στο Λονδίνο. Η Έστερ έχει μοναδικό σκοπό ζωής να δολοφονήσει τον Θάντεους Βαλεντάιν (Χιούγκο Γουίβινγκ), τον δήμαρχο της πόλης, ο οποίος ευθύνεται για τον θάνατο της μητέρας της. Η Έστερ είναι ένα ελεύθερο πλάσμα με πάθος για εκδίκηση και τρυφερή καρδιά. Ο Τομ είναι έγκλειστος στον δικό του κόσμο, αφελής και καλόπιστος, αλλά με σπάνια γενναιότητα και αφοσίωση. Αυτή η ιστορία εκδίκησης θα φέρει τους δυο ήρωες κοντά, σαν δυο εξόριστους στην ίδια πόλη, όμως τα πράγματα θα εξελιχθούν σε κάτι πολύ μεγαλύτερο και οι αποκαλύψεις θα είναι πιο συγκλονιστικές απ’ ότι θα μπορούσαν να φανταστούν.

 

Πώς θα ήταν ο κόσμος μας αν οι πόλεις κινούνταν πάνω σε τροχούς; Πώς θα είχε διαμορφωθεί ο πλανήτης, αν οι μεγάλες πόλεις διαρκώς ταξίδευαν και προσπαθούσαν να καταβροχθίσουν η μια την άλλη; Αυτός ο δυστοπικός και αφιλόξενος κόσμος κυριαρχεί στην ταινία «Mortal Engines» που θα απολαύσουμε στους κινηματογράφους από τις 6 Δεκεμβρίου. Με τη δράση τοποθετημένη χρονολογικά 1.700 χρόνια μετά την εποχή μας, ο κόσμος έχει πια καταστραφεί οικολογικά και τεχνολογικά, εξαιτίας του λεγόμενου «Εξηντάλεπτου Πολέμου», στον οποίο χρησιμοποιήθηκαν πυρηνικά όπλα και βιολογικές βόμβες που αφάνισαν ολόκληρες χώρες.

 

Η ταινία βασίζεται στο πρώτο μυθιστόρημα του Άγγλου συγγραφέα Φίλιπ Ριβ, το οποίο πυροδότησε τη φαντασία του σκηνοθέτη και παραγωγού Πίτερ Τζάκσον, με σχεδόν ανάλογο τρόπο που τον είχε εμπνεύσει η γραφή του Τόλκιν και τον έκανε να δημιουργήσει τη θρυλική τριλογία του «Άρχοντα Των Δαχτυλιδιών». Χρειάστηκαν επτά χρόνια για τον Ριβ, να ολοκληρώσει το πρώτο του young-adult βιβλίο, που τελικά κυκλοφόρησε το 2001.

 

 

 

Ο κόσμος σου ανήκει

3 out of 5 stars (3 / 5)

 

  • Περιπέτεια
  • 2018
  • 94′
  • Σκηνοθεσία: Ρομαίν Γαβράς. Με τους:  Βενσάν Κασέλ, Ιζαμπέλ Αντζανί, Καρίμ Λεκλού 

Όταν ο Φρανσουά ανακαλύπτει πως η μητέρα του έχει χάσει όλα τους τα χρήματα στον τζόγο συνειδητοποιεί πως δεν μπορεί να αφήσει τον κόσμο της παρανομίας και να γίνει ένας νομοταγής επιχειρηματίας, όπως ήλπιζε. Συναινεί λοιπόν για να συμμετάσχει στο “τελευταίο κόλπο”, μια τελευταία “δουλειά” στην Ισπανία που θα του επιτρεψει να αποσυρθεί από το έγκλημα. 

Μιά διαφορετική γκαγκστερική ταινία, υπογεγραμμένη από τον Ρ.Γαβρά, αυτό το τρομερό παιδί του σύγχρονου ευρωπαικού σινεμά, είναι μιά ιστορία γεμάτη χιούμορ αλλά και ανατροπές και ένταση, αφήνοντας μιά παρακαταθήκη που θα μπορούσε να κλείνει το μάτι ακόμα και σε δημιουργούς όπως ο Μελβίλ ή ο Ντε Πάλμα (με σαφέστατη όμως την διαρκή αίσθηση της παρωδίας που κυριαρχεί πλάνο-πλάνο στην ταινία εντέλει).

 

Δείτε εδώ την συνέντευξη του Ρομαίν Γαβρά για την ταινία στο 59ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης:

 

 

 

 

 

 

Το πάρκο του τρόμου

Hell Fest

3 out of 5 stars (3 / 5)

 

  • Τρόμου
  • 2018
  • 89′
  • Σκηνοθεσία: Γκρέγκορι Πλότκιν  Με τους:  Μπεξ Τέιλορ – Κλάους,  Ρέιν Έντουαρντς,  Έιμι Φορσάιθ 

Αυτό που σε πρώτη ματιά μπορεί να κάνει κάποιους να δυσανασχετούν όπως πολλές φορές συμβαίνει σε ταινίες τρόμου, δηλαδή, η απροκάλυπτη βία για τη βία και οι υπόρρητες αναφορές σε κάποιου είδους “αμαρτία” που συνεπάγεται η ανάδυση της σεξουλικόητας στην παιδική ηλικία, είναο τα στοιχεία ακριβώς που έκαναν το πάρκο του τρόμου να δεχθεί αρκετές αρνητικές κριτικές. Εμείς από την άλλη πλευρά παρότι γενικά συμφωνούμε με μιά σειρά από κριτικές αναλόγου ύφους που έχουν δεχθεί ανάλογες ταινίες, στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό(ακόμα περισσότερο σε παρελθούσες δεκαετίες), στην συγκεκριμένη περίπτωση θεωρούμε οτι εάν υπήρχαν θα έπρεπε να συμπεριλάβουν κάποιες πολύ ιδιαίτερες πλευρές της ταινίας που καταφέρνουν αν μας εισάγουν σε ενδιαφέρουσες συνδηλώσεις. Επί παραδείγματι ένα ερώτημα που θα έπρεπε να βάλουμε στους εαυτούς μας ως θεατές είναι: “Που βρίσκονται οι γονείς των παιδιών;” ή ” Γιατί οι μόνοι άνω των 20 σε ηλικία , οι οποίοι εμφανίζονται στο μεγαλύτερο μέρος του έργου, είναι οι φύλακες ενός θεματικού πάρκου τρόμου;”και τέλος τι σηματοδοτεί πραγματικά η τελική σκηνή-κλειδί κατά τη γνώμη μας του “Πάρκου του τρόμου”; Η ταινία μέσα από ξαφνικές εκλάμψεις ψυχολογικής εμβάθυνσης στα ένστικτα αλλά και στην σαδιστική-πλευρά του ανθρώπινου χαρακτήρα, όπως ταυτόχρονα και από την σουρεαλιστική παρουσίαση της περιήγησης στο πάρκο, περιήγησης που υποπτεύομαι ότι έχει να πεί περισσότερα για την κοινωνική πραγματικότητα και το φαντασιακό έξω από αυτό, δημιουργεί ένα κλίμα που επί της ουσίας χρησιμοποιεί για να πεί σημαντικά πράγματα την φόρμα μιάς  pop culture of horror για να μας μιλήσει για την ωρίμανση αλλά και για τον παιδισμό και την απόλυτη αφέλεια απέναντι στα μεγάλα διακυβεύματα του ως έχειν που μαστίζουν μεγάλα κομμάτια του δυτικού πάλαι ποτέ κόσμου. Η κριτική ξεπερνά στα υποψιασμένα μάτια, την φόρμα πολύ σύντομα και ανατρέπει το πολύ συνηθισμένο αποτέλεσμα της επιβίωσης του “κακού” με στόχο τα σήκουελ. Είναι πολύ ενδιαφέρουσες οι φρέσκιες  και νέες ματιές πάνω σε χιλιοπαιγμένα παραδείγματα από genres και ειδικά όταν αυτά βάζουν κάτω από το τραπέζι τον σαρκασμό και αυτοσαρκασμό του κοινωνικού μας γίγνεσθαι τολμώντας να “παίξουν” με το εμπορικό αλλά και με τον κινηματογραφικό ελιτισμί της “μεγάλης σινεφίλ ταινίας”, κλείνοντας μας το μάτι πρός ένα παιχνίδι άλλο με την εικόνα. Ένα παιχνίδι που οι αιχμές του ξεπροβάλουν σαν τα αγκάθια ενός τριαντάφυλλου ότν μαγεμένος σκύβεις πολύ κοντά για να δοκιμάσεις το άρωμα του.