Ο χώρος του κινηματογράφου είναι από τους πρώτους που έπληξε η κρίση του κορονοϊού καθώς από τα πρώτα μέτρα που ελήφθησαν ήταν το κλείσιμο των αιθουσών. Το κόστος που πληρώνει ο κινηματογράφος αλλά και ο πολιτισμός γενικότερα είναι τεράστιο. Σύμφωνα με το euronews στην Ιταλία και μόνο η οικονομική ζημία για τους κινηματογράφους υπερβαίνει ήδη τα 60 εκατομμύρια ευρώ, από τότε που ξεκίνησε το lockdown στη χώρα. 



Καθώς όμως τα μέτρα χαλαρώνουν και ο καιρός είναι σύμμαχός μας, ενδέχεται να δούμε το άνοιγμα των θερινών σινεμά μέσα στον Ιούνιο. Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με το σχέδιο σταδιακής αποκλιμάκωσης των περιοριστικών μέτρων και σταδιακής επαναφοράς της οικονομικής δραστηριότητας, τα θερινά σινεμά αναμένεται να ανοιξουν τις πόρτες τους στα μέσα Ιουνίου.Σύμφωνα με τον υφυπουργό Ανάπτυξης και Επενδύσεων, Νίκο Παπαθανάση, το άνοιγμα των θερινών κινηματογράφων προβλέπεται στο πέμπτο στάδιο άρσης των περιοριστικών μέτρων, μαζί με την επαναλειτουργία των ξενοδοχείων δωδεκάμηνης λειτουργίας.

Ειδικά για τους θερινούς κινηματογράφους, αναφέρθηκε πως τα καθίσματα θα πρέπει να έχουν απόσταση τουλάχιστον ενός μέτρου μεταξύ τους και η πληρότητα συνολικά να μην ξεπερνάει το 60% (Πηγή: Ναυτεμπορική)

Ο σκηνοθέτης της ταινίας “Μέι-Λί”, Ζου Ζου, μίλησε στον Γιάννη Ραουζαίο για την πρώτη του ταινία, για το ρόλο της Μέι-Λι και πώς τον εμπνεύστηκε. 


Δείτε ολόκληρη την συνέντευξη και διαβάστε παρακάτω την κριτική του Γιάννη Ραουζαίου για την ιδιαίτερη αυτή ταινία που μας έρχεται από την Κίνα.
Μέι-Λι: Κριτική της ταινίας από τον Γιάννη Ραουζαίο
Αφήστε την επιτέλους ήσυχη! Έτσι νοιώθει κάποιος παρακολουθώντας την ηρωίδα του συγκλονιστικού κοινωνικού δράματος “Μειλί” του Ζού Ζού που προβάλεται στο φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και επίσης παίρνει κατά την γνώμη μας πλώρη, δίπλα στο Smuggling Hedrix αλλά και στο εξαιρετικό “Η δουλειά της” (θα αναφερθούμε πιο κάτω), για κάποιο από τα βραβεία. Η “Μέιλι” μιά νεαρή εργαζόμενη, σε κάποια  επαρχιακή πόλη, με όνειρα να ταξιδέψει και να μετακομίσει μαζί με μιά αγαπημένη της φίλη στην Σαγκάη, βρίσκεται γεμάτη οργή και σε ελεύθερη υπαρξιακή πτώση, όταν ο κουνιάδος της και η αδερφή της την παρενοχλούν για χρήματα, ενώ η φίλη της ετοιμάζεται να ταξιδέψει μόνη πρός τα εκεί. παρακλολουθούμε, σε διαρκώς επιταχυνόμενους ρυθμούς το δρόμο πρός την κόλαση της Μειλί με τη μιά μετά την άλλη τις ελπίδες της να καταρρέουν, ενώ εκείνη το μόνο που επιδιώκει ειναι λίγη αγάπη βρισκόμενη όμως αντιθέτως μπροστά σε ψέματα και σκληρότητα.
Ένα εξαιρετικό ψυχολογικό πορτραίτο και μιά μεγάλη ερμηνεία της βραβευμένης νεαρής πρωταγωνίστριας Χι Γιούν για το νέο κινεζικό σινεμά!

 

Η ταινία

Η Μεϊλί είναι μια άτυχη γυναίκα: μεγάλωσε χωρίς τους γονείς της, η αδελφή της και ο γαμπρός της την παρενοχλούν διαρκώς ζητώντας χρήματα, η καρδιακή της φίλη –με την οποία σχεδίαζαν να αποδράσουν στη Σαγκάη– την εγκαταλείπει και oι υποσχέσεις που διαφαίνονται στον ορίζοντα είναι απατηλές. Παραδίδοντας ένα συγκλονιστικό, ρεαλιστικό πορτρέτο ενός ανθρώπου που αναζητά απεγνωσμένα λίγη αγάπη, ένας πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης καταφέρνει, παρά το νεαρό της ηλικίας του, να συλλάβει μια μεγάλη, οικουμενική αλήθεια: η μεγαλύτερη ανθρώπινη τραγωδία δεν είναι άλλη από την ελπίδα.

 

Ο σκηνοθέτης

Ο Ζου Ζου γεννήθηκε στο Αντσίνκ της κινεζικής επαρχίας Ανχουέι το 1984 και είναι απόφοιτος Δημοσιογραφίας Ραδιοτηλεόρασης (2006) του Πανεπιστημίου Επιστήμης και Τεχνολογίας του Χουαζόνγκ. Έχει διατελέσει αρχισυντάκτης, παρουσιάζοντας κριτικές ταινιών του κινεζικού κινηματογράφου για πολλά χρόνια. Σήμερα, εργάζεται ως Σύμβουλος Σεναρίων για την εταιρεία Beijing Jiaying Film Co. Το Meili είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του και ήταν υποψήφιο για τα βραβεία Καλύτερης Αφηγηματικής Ταινίας, Καλύτερης Ερμηνείας και Ελεύθερου Πνεύματος στο 12ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Ζινίνγκ,. Η πρωταγωνίστρια του Meili, η Χι Γιουν, κέρδισε το βραβείο Α΄ Γυναικείου Ρόλου για την εξαιρετική της ερμηνεία στην ταινία.

 

Φιντέλιο – Η Οδύσσεια της Αλίκης

Για τρίτη χρονιά, το Ciné-club γιορτάζει το σινεμά, και το 2019 προγραμματίζει, με αφορμή τα 20 χρόνια του Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου, προβολές ταινιών που περιλαμβάνονταν στον προγραμματισμό του.

Η πρώτη ταινία του 2019 είναι το Φιντέλιο – Η Οδύσσεια της Αλίκης της Lucie Borleteau.

Η ταινία αυτή, που έκανε διάσημη την Ariane Labed στην Γαλλία, είχε παρουσιαστεί και στην 16η χρονιά του Φεστιβάλ.

Φιντέλιο, η Οδύσσεια της Αλίκης (Fidelio, lOdyssée dAlice), της Lucie Borleteau (2014, 97΄), με τους Ariane Labed, Melvil Poupaud, Anders Danielsen Lie κ.α.

Η ταινία θα προβληθεί την Τρίτη 15 Ιανουαρίου 2019, στις 19.30, στο auditorium του Γαλλικού Ινστιτούτου, Σίνα 31, Αθήνα. Είσοδος ελεύθερη. 

H Alice, 30 ετών, είναι ναυτικός. Αφήνει τον Félix, τον σύντροφό της, στη στεριά και επιβιβάζεται ως μηχανικός σ’ ένα παλιό φορτηγό πλοίο, το Φιντέλιο. Αφού μπαρκάρουν, μαθαίνει ότι αντικαθιστά έναν άνδρα που μόλις πέθανε και ανακαλύπτει πως ο Gaël, ο πρώτος της μεγάλος έρωτας, είναι ο κυβερνήτης του πλοίου. Στην καμπίνα της η Alice βρίσκει ένα ημερολόγιο που ανήκε στον προκάτοχό της. Διαβάζοντας τις σημειώσεις του, ένα μείγμα μηχανικών προβλημάτων, σεξουαλικών κατακτήσεων και ερωτικής μελαγχολίας, ανακαλύπτει την περίεργη ομοιότητα με τη δική της θαλασσινή πορεία.

Την ταινία παρουσιάζει η Βαρβάρα Σαββίδη, ραδιοφωνική παραγωγός Pepper 96.6, αρχισυντάκτρια www.monopoli.gr.

 

H Ariane Labed κέρδισε το βραβείο καλύτερης γυναικείας ερμηνείας, σ’ αυτή τη ταινία, στο φεστιβάλ Locarno 2014.

 

 

 

 

  • Δραματική
  • 2018
  • 135′
  • Σκηνοθεσία: Αλφόνσο Κουαρόν. Με τους: Γιαλίτζα Απαρίσιο,  Μαρίνα ντε Ταβίρα, Νάνσι Γκαρσία, Χόρχε Αντόνιο Γκερέρο

από τον Γιάννη Ραουζαίο

Roma

4.5 out of 5 stars (4.5 / 5)

Φορτωμένη με βραβεία, η παραγωγή του netflix που τάραξε τα νερά επιβάλλοντας ένα καινούργιο πρότυπο για τη διανομή απέναντι στο ήδη υπάρχον μοντέλο, έφτασε και στην Ελλάδα. Ο Αλφόνσο Κουαρόν του εκπληκτικού Gravity, γυρίζει στην Γή και στην μνήμη μέσα από την χρήση πολλών αυτοβιογραφικών στοιχείων για την παιδική του ηλικία στο Μεξικό της δεκαετίας του 70, τις γυναίκες που των μεγάλωσαν αλλά και για το εξαιρετικά ταραγμένο πολιτικό σκηνικό, μιάς χώρας όπου, τουλάχιστον εκείνη την περίοδο, το φοιτητικό και αγροτοεργατικό της κίνημα διεκδικούσε ακόμα και την πιθανότητα μιάς κοινωνικής επανάστασης.
‘Εχουμε εδώ μία καθαρά auteur ταινία σε ασπρόμαυρο, με την ηχητική μπάντα να αυξομειώνετια σε επιλεγμένα σημεία, προβάλλοντας με τον ήχο τις ιδιαίτερες συναισθηματικές διακυμάνσεις των χαρακτήρων με αποκορύφωμα φυσικά την μεγάλη σεκάνς με τον ωκεανό στο φινάλε της ταινίας και την αντανάκλαση στους ήχους των κυμάτων των διλλημάτων αλλά και της έντασης που έχει αντιμετωπίσει η κεντρική ηρωίδα, υπηρέτρια ινδιανικής καταγωγής, σε όλη την διάρκεια του έργου. Η αγριότητα του πληβειακού λαικού στοιχείου επίσης είναι παρούσα σε σκηνές όπου αυτο το οικειοποιείται η κυριαρχία και το μεξικανικό κατεστημένο της εποχής, για να το χρησιμοποιήσει στην άγρια καταστολή των φοιτητικών διαδηλώσεων, κάνοντας μέσα από την προσέγγιση του Κουαρόν, ένα σχόλιο για τις κρυμμένες σκοτεινές πλευρές ενός λαικισμού που ανά πάσα στιγμή μπορεί με απόλυτα ιδιότελή κίνητρα αλλά και εξαιτίας του πολύ χαμηλού επιπέδου κουλτούρας που τον διακρίνει, να στραφεί στο να υπηρετήσει τυφλά τους κύκλους εκείνους που κατάλληλα θα τον χειραγωγήσουν και θα τον κατευθύνουν ενάντια στους κοινωνικούς αγώνες. 
Το ψυχολογικό στοιχείο όπως εκφράζεται από τον πατέρα που φεύγει από το σπίτι για να ζήσει μιά ερωτική περιπέτεια, την σύζυγο που θα κάνει τελικά ένα άλμα πρός μιά άλλη ζωή αφού επιτυγχάνει να διαχειριστέι το πένθος, και τη σχέση των παιδιών με την υποδειγματικά ερμηνευμένη και σε πολύ σοβαρή εσωτερική κρίση σε σχέση με μιά επιλογή της, υπηρέτρια της Yalitza Aparicio, γίνεται τελικά στις εκφράσεις του μέσα από τη ροή των εικόνων, το νήμα που συνδέει σε ένα σφιχτό κινηματογραφικό οικοδόμημα-ελεγεία, για μια γενιά και μιά ιστορική περιόδο στις σχέσεις και τις αντιφάσεις, των χαρακτήρων που την συναποτέλεσαν αλλά και των επιγόνων της που διανύουν εδώ μιά παιδική ηλικία με προκλήσεις αλλά και ελπίδες.    

 

 

 

  • Ντοκιμαντέρ 
  • 2018
  • 115′
  • Σκηνοθεσία: Μαρκ Κάζινς

από τον Γιάννη Ραουζαίο

Το Βλέμμα του Όρσον Γουέλς

4.5 out of 5 stars (4.5 / 5)

Δεν χρειάζονται πάρα πολλά λόγια στην πραγματικότητα για να αναφερθούμε στην παρουσία και την πράξη στα κινηματογραφικά πράγματα του Μ.Κάσινς. Ο κριτικός κινηματογράφου και εξαίρετος ντοκιμαντερίστας μάς είχε ήδη δώσει πρίν από την ταινία στην οποία αναφερόμαστε σήμερα, την πάρα πολύ σημαντική σειρά δοκιμίων “H ιστορία του κινηματογράφου”(“The story of film: An Odyssey”) που μέσα στη χρονική διάρκεια-ποταμό μιας αλληλουχίας 15 ωριαίων επεισοδίων επετύγχανε όχι μόνον να παρουσιαστούν τα βασικότερα ρεύματα και δημιουργοί της ιστορίας του κινηματογράφου, αλλά ταυτόχρονα να μεταγγίσει το καθαρό σώμα-πράξη της κινηματογραφικής φόρμας και οχήματος, στο πνεύμα του υποψιασμένου ή και ανυποψίαστου ακόμα θεατή.
Στο “Βλέμμα του Όρσον Γουέλς” έχουμε έναν ακόμα θρίαμβο για τον Κάσινς αλλά πολύ πιο συμπυκνωμένο χρονικά αυτή την φορά. Η δομή της ταινίας είναι ουσιαστικά ένας φανταστικός διάλογος, σε δεύτερο πρόσωπο, με τον μεγάλο πρωτοπόρο του κινηματογράφου, όπου η πολιτική στόχευση, η παιδική ηλικία, οι έρωτες αλλά και η καθαυτό πορεία του ως δημιουργού, περιγράφονται περίφημα σε μια σειρά κεφαλαίων που, εάν δεν ήταν κινηματογραφικά, κάλλιστα θα μπορούσαν μέσα από την λογοτεχνική ανάπτυξη τους, να αποτελέσουν το υλικό ενός βιβλίου, και μάλιστα μπέστ σέλερ, εάν η αρτιότητα των περιεχομένων των εικόνων και του μοντάζ τους της ταινίας είχαν καταφέρει να γίνουν λέξεις και προτάσεις ευαίσθητες και διεισδυτικές.
Ο Κάσινς περνάει κεφάλαιο στο κεφάλαιο από την  μια περίοδο στην άλλη της ζωής του Γουέλς, φωτίζοντας με γλυκύτητα και ευγένεια, πάνω και μέσα από τις διηγήσεις. Ο Γουέλς , τα κείμενα που έχουν γραφτεί για αυτόν αλλά και το περιεχόμενο και η ριζοσπαστικότητα αυτής της προσωπικότητας,  θα έλεγε κανείς, όπως αφήνει να εννοηθεί ξεκάθαρα και ο ίδιος ο Κάσινς , οτι όπως όλοι οι πραγματικά μεγάλοι δημιουργοί, τράφηκε, μέσα από τις αντιφάσεις του χαρακτήρα της αλλά ταυτόχρονα, κατάφερε όχι μονάχα να περικλείσει την λεπτοφυή ουσία της ισορροπίας αυτών των αντιφάσεων και εντάσεων μέσα στην  φόρμα του καλλιτεχνικού  του έργου αλλά και να στηρίξει μιά καθόλα πληθωρική παρουσία και δράση της οποίας τα αποτελέσματα ακόμα και τώρα θέτουμε εμπρός μας , όλοι εμείς οι άνθρωποι του κινηματογράφου, πρός διερεύνηση και ποικίλες αναγνώσεις. 
Το πόνημα του Κάσινς, που κατά την γνώμη μας παρότι υποστηρίχτηκε σε περιπτώσεις από κριτικές φωνές οτι το πράττει, δεν χαιδεύει ούτε αγιοποιεί το πνεύμα και την πορεία του Γουέλς. Αντίθετα εκείνο που συμβαίνει εδώ είναι οτι καθαρά κινηματογραφικά, ο σκηνοθέτης του ντοκιμαντέρ, φτιάχνει στο πρώτο μέρος(όπως τόσο πολύ θα άρεσε και στον ίδιο τον Γουέλς!) ένα κομμάτι που όντως θυμίζει εξωραισμένη αγιογραφία(ρομαντικός, αντιρατσιστής μαχητής για τα δικαιώματα των πιο αδύναμων) για να εισάγει τις πιο αμφιλεγόμενες και σκοτεινές πλευρές του στο δεύτερο μέρος(εγωιστής womanizer αλλά και εραστής της δύναμης και της κυριαρχίας στο περιβάλλον του και τους άλλους) ώστε στο τέλος και στον επίλογο του , αυτό που λίγο έως πολύ να μένει, να είναι ακριβώς αυτό το:”… πιο πέρα”πραγματικός πυρήνας του σύνολου έργου του Γουέλς.
 Αυτή η ιδιαίτερη αύρα του Γουέλς, ο σαρκασμός προς την κανονικότητα αλλά και ο αυτοσαρκασμός που έκρυβε πάντα μέσα “…στις αλήθειες και τα ψέματα” του έργου και της προσωπικής του φιλοσοφίας,  αποτυπώνεται περίφημα στον επίλογο της ταινίας, στο ψευδογράμμα- απάντηση του …ίδιου του Γουέλς πρός τον Κάσινς (με τη φωνή του Τζάκ Κλάφ να υποδύεται αυτήν του Γουελς), και που μέσα απο τους αστεισμούς και την ειρωνεία, μοιάζει να λέει σε εκείνον αλλά και σε όλους εμάς:” Είμαι όλα αυτά, τίποτε από όλα αυτά και κάτι φευγαλέο ακόμα που μόνον όσοι ανοίγονται αισθαντικά στις εικόνες και στο έργο μου, μπορεί να συλλάβουν”!
Το “…βλέμμα του Όρσον Γουέλς” είναι ένα από τα λίγα ντοκιμαντέρ-δοκίμια πάνω σε έναν κολοσσιαίο κινηματογραφικό δημιουργό, που έχουν καταφέρει να συμπυκνώσουν τον άνεμο που τον διαπερνά σε κάθε στιγμή της πορείας του και μπορεί άνετα να σταθεί δίπλα σε κορυφαία ανάλογα έργα σαν το “Μιά ημέρα στην ζωή του Α.Αρσένιεβιτς”(για τον Ταρκόφσκι), του Κρίς Μαρκέρ!

 

 

 

 

 

  • 16/12/18
  • Ώρα: 17:00
  • Κινηματογράφος Τριανόν, Κοδριγκτώνος 21 & Πατησίων 101
  • Τιμή εισητηρίου: 7 ευρώ

Σινεμά με τον Φρόυντ

Η Ελληνική Ψυχαναλυτική Εταιρεία διοργανώνει για πέμπτη συνεχή χρονιά τον  κύκλο των προβολών με τίτλο «Σινεμά με τον Φρόυντ». Ο φετινός κύκλος πραγματοποιείται σε συνεργασία με τον Κινηματογράφο Τριανόν.

 

Οι προβολές συνεχίζονται με την ταινία του Λ. Βισκόντι, «Ο Αθώος» (1976), την Κυριακή 16/12 /2018 και ώρα 17.00 στον Κινηματογράφο Τριανόν (Κοδριγκτώνος 21 & Πατησίων 101).

 

Προλογίζει και συζητά: ο Γιάννης Ζουμπουλάκης, δημοσιογράφος-κριτικός κινηματογράφου

Συζητούν οι: Νίκος Τζαβάρας, ψυχαναλυτής και η Χρυσή Γιαννουλάκη, ψυχαναλύτρια

Τη συζήτηση συντονίζει η Δέσποινα Εμπέογλου.

 

Λίγα λόγια για την ταινία:

Στην τελευταία του ταινία, της οποίας το μοντάζ ολοκληρώθηκε μετά τον θάνατό του, ο Λουκίνο Βισκόντι μεταφέρει στην οθόνη τη νουβέλα του Γκαμπριέλε Ντ’ Αννούντσιο, «L’innocente» (1892).

Στην Ιταλία του τέλους του 19ου αιώνα, ο αριστοκράτης Τούλιο Χερμίλ έχει μια παθιασμένη σχέση με την ερωμένη του. Με τη σύζυγο διατηρεί φιλικές σχέσεις, έως ότου εκείνη γίνει αντικείμενο του πόθου ενός νεαρού συγγραφέα. Το πάθος του συζύγου ξυπνά και τη διεκδικεί με ολέθρια αποτελέσματα.

Ο Βισκόντι επιλέγει αυτό το έργο ως κύκνειο άσμα (άρρωστος από το 1972) και γεννά ερωτήματα στο κοινό για την επιλογή του: πρόκειται για μια παθιασμένη, πλην όμως όχι ασυνήθιστη, οιδιπόδειας καταγωγής, ιστορία τριγώνου; Ποιος είναι ο αθώος, ποιος/ποιον κρίνει, ποιος αθωώνεται;

Αριστοτεχνικά φτιαγμένη, «Ο Αθώος» είναι μια ενδιαφέρουσα ταινία ενός μεγάλου σκηνοθέτη.

Ηθοποιοί: Τζιανκάρλο Τζιανίνι, Λώρα Αντονέλλι, Τζένιφερ Ο’ Νηλ 

Γενική είσοδος: 7 ευρώ

Οργανωτική επιτροπή: Μ. Χατζηανδρέου, Ε. Νικολοπούλου, Δ. Εμπέογλου, Π. Ζέη, Α. Μοσκώφ, Γ. Μπράμος

 

 

 

 

31ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου

 διαγωνιστικο


Ξεκινούν οι προβολές του Διαγωνιστικού Τμήματος του 31ου Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου: 8 ταινίες σε πανελλήνια πρεμιέρα και 3 σε αθηναϊκή απαρτίζουν το πρόγραμμα του διαγωνιστικού τμήματος.

 

Η έναρξη του διαγωνιστικού τμήματος θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 29/11 στις 20.00 στον κινηματογράφο Τριανόν με την πανελλήνια πρεμιέρα της ταινίας  «Μύγες του χειμώνα/Vsechno Bude», ένα κωμικό road-trip ενηλικίωσης από τον βραβευμένο στο Κάρλοβι Βάρι σλοβένο σκηνοθέτη Olmo Omerzu.

 

Μικρού μήκους ταινίες από σπουδαστές σχολών κινηματογράφου

Πριν από τις προβολές του διαγωνιστικού τμήματος, προβάλλονται ταινίες μικρού μήκους από τους σπουδαστές δύο φιλόδοξων κινηματογραφικών σχολών, της Horme Pictures και του New York  College. Αυτές είναι: «Διάβαση» (Νίκος Μαθιός), «Δωμάτιο» (Κωνσταντίνος Κατσιάμπουλας), «Versus» (Κώστας Τατάρογλου), «Άσυλα» (Νίκος Βαρβάρογλου), «Bee…my eyes» (Κώστας Λένης), «Το όπλο» (Παναγιώτης Γλυνός), «Τέλος εποχής» (Αλέξης Μαγιάρ Αγγελόπουλος), «Το φιλί» (Γιώργος Λεοντακιανάκος), «After dark» (Κωνσταντίνος Γουργιώτης, Γιώργος Λεοντακιανάκος).

Οι ταινίες του διαγωνιστικού

Ταινίες αντισυμβατικές και αιχμηρές, φιλμ που εξυμνούν την αγάπη και αμφισβητούν την εξουσία, τον πλούτο, αλλά και την ίδια την τέχνη, ταινίες ενηλικίωσης, ασυνήθιστες οικογενειακές ιστορίες και πολιτικά ντοκιμαντέρ από βετεράνους κινηματογραφιστές ή ταλαντούχους πρωτοεμφανιζόμενους σκηνοθέτες απαρτίζουν φέτος το διαγωνιστικό τμήμα του 31ου Πανοράματος.  

 

Οκτώ από τις ταινίες του διαγωνιστικού τμήματος διακρίθηκαν σε διεθνή φεστιβάλ και προβάλλονται σε πανελλήνια πρεμιέρα, ενώ οι τρεις κάνουν την αθηναϊκή τους πρεμιέρα, μετά την προβολή τους στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης. Όλες διεκδικούν το βραβείο καλύτερης ταινίας στη φετινή 31η έκδοση του Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου. Τα φετινά βραβεία θα απονείμουν οι επιτροπές της Διεθνούς Ομοσπονδίας Κριτικών Κινηματογράφου (FIPRESCI), της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου (Π.Ε.Κ.Κ) και την επιτροπή σκηνοθετών του Πανοράματος, ενώ το βραβείο κοινού θα απονείμει επιτροπή αναγνωστών του περιοδικού «Αθηνόραμα». 

 01

Αγάπη

«Αγάπη/Agape» (2017, Κροατία, 87’). Ο βετεράνος Branko Schmidt, ένας από τους χαρακτηριστικούς εκπροσώπους της κροάτικης κινηματογραφίας, επιστρέφει με το «Αγάπη», μια αιχμηρή κριτική της παρηκμασμένης κοινωνίας, των εκκλησιαστικών πρακτικών και της παραμελημένης νεολαίας.

02

Μόνη στο γάμο μου

«Μόνη στο γάμο μου/Alone at my wedding» (2018, Βέλγιο, 121’). Η Ρουμάνα Marta Bergman κάνει το σκηνοθετικό της ντεμπούτο στη μεγάλου μήκους με μία ταινία για το ταξίδι της νεαρής Ρομά Πάολα που προσπαθεί να ξεφύγει από τις παραδόσεις που την πνίγουν.

 

 

 

  03

Η ευγενική αδιαφορία του κόσμου

«Η ευγενική αδιαφορία του κόσμου/The gentle indifference of the world» (2018, Καζακστάν, Γαλλία, 100’), μια επική ιστορία αγνής αγάπης σε έναν κόσμο εμμονικό με τον πλούτο και την εξουσία από τον ανεξάρτητο σκηνοθέτη Adilkhan Yerzhanov. Η ταινία επιλέχθηκε στην κατηγορία “Ένα Κάποιο Βλέμμα” στο Φεστιβάλ των Κανών.

04

Jumpman

«Jumpman/Podbrosy» (2018, Ρωσία, Ιρλανδία, Λιθουανία, Γαλλία, 90’). Η τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του Ρώσου Ivan I. Tverdovsky με θέμα ένα αγόρι που πάσχει εκ γενετής από αναλγησία. Η ταινία απέσπασε την «Ειδική Μνεία της Επιτροπής» στο φεστιβάλ του Κάρλοβι Βάρι.

 05

Suleiman Mountain

«Suleiman Mountain/ Sulayman too» (2017, Ρωσία, Κιργιστάν, 101’). Η ρωσίδα σκηνοθέτις Elizaveta Stishova κάνει το εντυπωσιακό της ντεμπούτο με μια ασυνήθιστη ιστορία με φόντο τα βουνά της Κιργιζίας για έναν άντρα που ζει στο περιθώριο, τις δύο του γυναίκες και τον εξαφανισμένο γιο του.

06

Η δίκη

«Η δίκη/Process» (2018, Ολλανδία, 125’). Το ντοκιμαντέρ του πολυβραβευμένου δημιουργού Sergey Loznitsa ανασύρει ιστορικά επίκαιρα για να παρουσιάσει μια από τις πρώτες δίκες που ενορχήστρωσε ο Στάλιν, στην οποία εισαγγελείς, μάρτυρες, κατηγορούμενοι και δικαστές ψεύδονται στο κοινό και τον ίδιο τους τον εαυτό.

 

 

  07

Η τέχνη καταστρέφει

«Η τέχνη καταστρέφει/Back Held Hands» (2017, Ελλάδα, 104’). Μέσα από τις σχέσεις μιας οικογένειας ηθοποιών κι έναν «Μάκβεθ για τρεις», ο έμπειρος Νίκος Κορνήλιος καταθέτει μία ταινία για την πνευματική κορυφή και την ασυλία της μεγαλοφυΐας.

08

Παύση

«Παύση/Pause» (2018, Ελλάδα, Κύπρος, 96’). Στο σκηνοθετικό της ντεμπούτο στη μεγάλου μήκους, η Τώνια Μισιαλή προσεγγίζει το διαχρονικό θέμα της φθοράς των σχέσεων μέσα στο γάμο. Η ταινία έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο διαγωνιστικό τμήμα «East of West» του Κάρλοβι Βάρι.

 

 

 

 09

Μια ιστορία χωρίς όνομα

«Μια ιστορία χωρίς όνομα/Una storia senza nome» (2018, Ιταλία, 110’). Δύο χρόνια μετά τις «Εξομολογήσεις», ο καυστικός Roberto Andò επιστρέφει με μία ευφυή ντραμεντί για τη δύναμη του σινεμά.

10

Les estivants

«Les estivants/The summer house» (2018, Ιταλία – Γαλλία, 127’) της γνώριμής μας στην Ελλάδα Valeria Bruni Tedeschi. Πρόκειται για μία ημι-αυτοβιογραφική ταινία, με την ίδια τη Tedeschi να υποδύεται μία πρόσφατα διαζευγμένη σκηνοθέτρια.

 

 11

Μύγες του χειμώνα

«Μύγες του χειμώνα/Vsechno Bude» (2018, Τσεχία, Σλοβενία, Πολωνία, Σλοβακία, Γαλλία, 85’), ένα κωμικό road-trip που εξυμνεί την αθωότητα και τον αυθορμητισμό της νιότης από τον Σλοβένο Olmo Omerzu, βραβευμένο με το Βραβείο Καλύτερου Σκηνοθέτη στο Φεστιβάλ του Κάρλοβι Βάρι.

Δείτε εδώ το τρέιλερ του διαγωνιστικού:

 

 

Επιτροπές Διαγωνιστικού Τμήματος

Τα μέλη της κριτικής επιτροπής Επιτροπή της ΠΕΚΚ είναι οι κριτικοί κινηματογράφου: Γιάγκος Αντίοχος, Κώστας Ζαλίγκας, Γιάννης Παπαδόπουλος.

 

Την κριτική επιτροπή της FIPRESCI απαρτίζουν οι: Mariola Wiktor από την Πολωνία (Kino, Magazyn Filmowy), Maksim Kaziuchits από τη Ρωσία (Telecinet, Iskusstvo Kino) και Νέστορας Πουλάκος (αρχισυντάκτης Vakxikon.gr).

 

Η επιτροπή του Πανοράματος αποτελείται από τους σκηνοθέτες: Βασίλης Βαφέας, Μαρίνα Δανέζη και Τώνης Λυκουρέσης.

 

Το βραβείο κοινού απονέμει 5μελής επιτροπή αναγνωστών του περιοδικού «Αθηνόραμα»

 

 

Εικαστική έκθεση “7”

7η Τέχνη – 7 Γυναίκες – 7 Ταινίες 

Στο επίκεντρο του φετινού 31ου Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου είναι ο πλούσιος, πολύμορφος και συχνά αναπάντεχος κόσμος της γυναίκας. Με αφορμή το κινηματογραφικό αφιέρωμα «7η Τέχνη – 7 Γυναίκες – 7 Ταινίες», το 31ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου ξεκινά τις προφεστιβαλικές εκδηλώσεις με την εικαστική έκθεση «7» που εγκαινιάζεται στις 13 Νοεμβρίου στη γκαλερί ΣΤΟart ΚΟΡΑΗ. 

Την επιμέλεια της έκθεσης έχει αναλάβει ο καλλιτέχνης και ομότιμος καθηγητής της Σχολής Καλών Τεχνών Γιάννης Ψυχοπαίδης. Συμμετέχουν με έργα εμπνευσμένα από εμβληματικούς γυναικείους χαρακτήρες του παγκόσμιου κινηματογράφου οι καλλιτέχνιδες: Βάσω Τζούτη – «Η Ωραία της Ημέρας», Δέσποινα Τσάκνη – «Ευδοκία», Ιφιγένεια Αβραμοπούλου – «Ορλάντο», Αλίκη Παππά – «Περσόνα», Δέσποινα Φλέσσα – «Ζούσε τη Ζωή της», Έλενα Χασαλεύρη – «Η Διπλή Ζωή της Βερόνικα» και Πένυ Μονογιού – «Γαλάζιος Άγγελος» . Οι ταινίες που αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για τις καλλιτέχνιδες θα προβληθούν και στη μεγάλη οθόνη στο πλαίσιο του ομώνυμου αφιερώματος του φεστιβάλ.

 

Συμμετέχουν οι καλλιτέχνιδες με έργα εμπνευσμένα από τις ταινίες: 
Ιφιγένεια Αβραμοπούλου – «Ορλάντο» 
Αλίκη Παππά – «Περσόνα» 
Βάσω Τζούτη – «Η Ωραία της Ημέρας» 
Δέσποινα Τσάκνη – «Ευδοκία» 
Δέσποινα Φλέσσα – «Ζούσε τη Ζωή της» 
Έλενα Χασαλεύρη – «Η Διπλή Ζωή της Βερόνικα»
Πένυ Μονογιού – «Γαλάζιος Άγγελος»

Επιμέλεια: Γιάννης Ψυχοπαίδης 

Εγκαίνια: Τρίτη 13 Νοεμβρίου 2018 στις 19:00 
Διάρκεια έκθεσης: Από 14 Νοεμβρίου έως 6 Δεκεμβρίου 
Ωράριο λειτουργίας: Δευτέρα ως Παρασκευή, 10.00-20.00 
Είσοδος ελεύθερη 
Χώρος Τέχνης ΣΤΟart ΚΟΡΑΗ, Στοά Κοραή 4, (εντός της στοάς) 
Τηλέφωνο: 2103252352

“Επτά γυναίκες δημιουργοί επιλέγουν 7 ταινίες από τον ελληνικό και ευρωπαϊκό κινηματογράφο και συνομιλούν εικαστικά μαζί τους. Και οι 7 ταινίες που επιλέχτηκαν εδώ έχουν σαν κομβική, χαρακτηριστική, απόλυτη πρωταγωνίστρια μια γυναίκα.

Γυναικείες μορφές, γυναικείες ζωές, γυναικεία αισθήματα, γυναικεία πεπρωμένα. Επτά σημαντικές στιγμές του κινηματογράφου, κλασσικού και σύγχρονου που αποτυπώνουν την αγωνία και τους αγώνες, τα ψυχικά αδιέξοδα και τις συναισθηματικές αναταράξεις, τους δεσμευτικούς ρόλους και τους καταναγκασμούς, την αναζήτηση ταυτότητας αλλά και τη διεκδίκηση της ελευθερίας και της χειραφέτησης του γυναικείου προσώπου – σήμερα και χτες- μέσα από τη ρέουσα αφήγηση της κινούμενης εικόνας της 7ης Τέχνης. 

Μεγάλα αισθήματα πνιγμένα μέσα στα στερεότυπα της καθημερινότητας, δέσμιοι έρωτες και ασυγκράτητα πάθη, τολμηρά και απελπισμένα γυναικεία ίχνη σε ανδροκρατούμενες, καταπιεστικές και καταπιεσμένες κοινωνίες. Σχέσεις ζευγαριών και κοινωνικά περιβάλλοντα που γεννούν συναισθηματικές αναστολές και ψυχικά τραύματα, υπαρξιακά διλήμματα  και υπόγειες εκρήξεις, ανατροπές και υπερβάσεις των συμβατικών ορίων. 

Η γυναικεία αισθαντικότητα ανάμεσα στην κοινωνική επιταγή και τους παραδοσιακούς ρόλους, στο βουβό ξέσπασμα των φυσικών ενστίκτων και την πάλη για την κατοχύρωση μιας νέας ηθικής τάξης στη σχέση των φύλων και στην κοινωνική συνείδηση. 

Κάθε μία από τις νέες δημιουργούς ξεχώρισε η ίδια την ταινία που θα αντιπαρατεθεί εικαστικά και θα συνομιλήσει μαζί της μέσα από τις ζωγραφικές ύλες, το σχέδιο και το χρώμα. Οι συναντήσεις αυτές της εικαστικής τέχνης με την τέχνη του κινηματογράφου έχουν δώσει εδώ και καιρό, γόνιμα, τολμηρά και πολύ ενδιαφέροντα καλλιτεχνικά αποτελέσματα, μέσα από τις δημιουργικές προσμίξεις των δύο τεχνών, την τέχνη της εξωτερικής και την τέχνη της εσωτερικής κίνησης. 

Έτσι κι εδώ. Οι καλλιτέχνες επιλέγουν σκηνές, μοτίβα, εικόνες, φόρμες, αισθητικές μορφές από τις ταινίες που οι ίδιες ξεχώρισαν και «μεταφράζουν» ελεύθερα την κινηματογραφική μυθοπλασία στο δικό τους αισθητικό-πλαστικό ιδίωμα και γραφή, πλάθοντας η κάθε μία με την δική της οπτική, έναν εικαστικό κόσμο γεμάτο προσωπική φαντασία, ευρηματικότητα και εκφραστικό πλούτο. 

Κυρίως αποδεικνύοντας ότι εκεί που συναντώνται και αλληλοεπηρεάζονται το σινεμά και η ζωγραφική, καμιά από τις δύο τέχνες δεν χάνει την ομορφιά, τη γοητεία, τη μαγεία και την ιδιαιτερότητα της γλώσσας, αλλά διαφυλάσσει και πλουτίζει την αυτάρκεια και την αυτονομία της. 

Μέσα απ’ αυτούς τους δημιουργικούς διαλόγους των τεχνών αναδύονται καινούριες, αιφνίδιες εικόνες που συχνά ανατρέπουν τα αισθητικά στεγανά, αναζητώντας, όπως εδώ, μια συνολικότερη, αυθεντικότερη, σύγχρονη εικόνα της γυναικείας ιδιοπροσωπίας. 

Οι επτά εκδοχές πάνω στη γυναικεία περσόνα των επτά νέων γυναικών – ανήσυχων εικαστικών δημιουργών, αποκτούν ιδιαίτερο ενδιαφέρον σήμερα σε μια εποχή μεγάλων ανατροπών, αποσταθεροποίησης, ανασφάλειας, σύγχυσης και ανορθολογισμού. 

Εποχή ραγδαίων αλλαγών που επιβάλλει και νέους κοινωνικούς και ιδεολογικούς επαναπροσδιορισμούς, αλλά και μαχητική στάση ζωής απέναντι στη μεροληπτικότητα, τις προκαταλήψεις, τις παγιωμένες βεβαιότητες και τις βαθιές ανισότητες του σύγχρονου κόσμου μας. 

Ο εικαστικός στοχασμός της τέχνης, οι αισθητικές της αναζητήσεις, η κατασκευή ενός «άλλου» κόσμου, που όμως είναι τόσο δικός μας και κυρίως ο βαθύτερος πόθος για αυτογνωσία, δεν κάνουν την τέχνη ένα «εξωτικό» καταφύγιο ή μια έξοδο διαφυγής, αλλά στις καλύτερες περιπτώσεις την ανήσυχη συνείδηση μιας κοινωνίας που αναζητά τις αλήθειες της σε καιρούς που οι ρόλοι και οι ταυτότητες έχουν χάσει τις σταθερές τους συντεταγμένες. 

Και οι επτά ήταν υπέροχες”.

Γιάννης Ψυχοπαίδης

7 γυναίκες

7 ταινίες

 


Οι γυναίκες έχουν την τιμητική τους στο 31ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού κινηματογράφου.

Έτσι, ανάμεσα στα άλλα αφιερώματα θα παρακολουθήσουμε και το αφιέρωμα “7 Γυναίκες, 7 ταινίες”, όπου παρουσιάζονται επτά ταινίες – ορόσημα ως προς την γυναικεία παρουσία στον κινηματογράφο

 

 

 

xrisomallousa

 

Η Χρυσομαλλούσα

Ελλάδα/Greece, 1978, έγχρ./col. 
Σκην./Dir.: Τώνης Λυκουρέσης/Tony Lykouresis | Σεν./Scr.: Τώνης Λυκουρέσης/ Tony Lykouresis, Στρατής Καρράς/Stratis Karras | Φωτ./Cin.: Ανδρέας Μπέλλης/Andreas Bellis | Μοντ./Ed.: Γιώργος Τριανταφύλλου/Giorgos Triantafyllou | Μουσ./Mus.: Ίρις Ζαχμανίδη/Iris Zachmanidi | Ηθ./Cast: Βέρα Κρούσκα/Vera Krouska, Αντώνης Κατσαρής/Antonis Katsaris, Βαγγέλης Καζάν/Vangelis Kazan, Θάνος Βελλούδιος/Thanos Velloudios, Νίκος Αλευράς/Nikos Alevras | Παρ./Prod.: Τώνης Λυκουρέσης/Tony Lykouresis | Διάρκεια/Dur.: 95’

Μια νεαρή και όμορφη γυναίκα, χήρα ενός μετανάστη στη Γερμανία, έρχεται με την κόρη της στη Ζάκυνθο, συνδέεται ερωτικά με τον προοδευτικό δάσκαλο ενός χωριού και τον βοηθά στην αναβίωση ενός λαϊκού θεατρικού δρώμενου. Μετά τις άπειρες δυσκολίες που συναντά, τις προκαταλήψεις και την τοπική μισαλλοδοξία, αναγκάζεται να εγκαταλείψει το νησί.

der blaue engel1

 

Ο γαλάζιος άγγελος

Γερμανία / Germany, 1930,  μ/α /b&w 
Σκην./Dir: Josef von Sternberg | Σεν./Scr: Carl Zuckmayer, Karl Vollmöller, Robert Liebmann, Josef von Sternberg (βασισμένο στο βιβλίο του / based on the book by Heinrich Mann) |Φωτ./Cin: Günther Rittau | Μοντ./Ed: Walter Klee, Sam Winston | Μουσ./Mus: Friedrich Hollaender | Ηθ./Cast: Emil Jannings, Marlene Dietrich, Kurt Gerron | Παρ./Prod: UFA Tonfilm, Universum Film (UFA) | Διάρκεια/ Dur: 108’

Ο Ιμμάνουελ Ρατ είναι ένας αυστηρός, παλαιών αρχών, συντηρητικός καθηγητής. Μόλις μαθαίνει ότι κάποιοι από τους μαθητές του συχνάζουν σε ένα καμπαρέ που ονομάζεται «Ο Γαλάζιος Άγγελος» αποφασίζει να τους πιάσει στα πράσα. Εκεί όμως θα συναντήσει και θα ερωτευτεί, με ολέθριες για αυτόν συνέπειες, την τραγουδίστρια του καμπαρέ.

Βασισμένο στο μυθιστόρημα του Heinrich Mann με τίτλο «Ένας αργοπορημένος έρωτας», η εμβληματική ταινία του Josef von Sternberg αποτελεί την πρώτη ομιλούσα της γερμανικής κινηματογραφίας και καταξίωσε την Marlene Dietrich στο διεθνές στερέωμα.

Persona1

 

Έρωτες χωρίς φραγμό

(Persona)

Σουηδία / Sweden, 1966,  μ/α /b&w 
Σκην./Dir- Σεν./Scr : Ingmar Bergman | Φωτ./Cin: Sven Nykvist | Μοντ./Ed: Ulla Ryghe | Μουσ./Mus: Lars Johan Werle | Ηθ./Cast: Bibi Andersson, Liv Ullmann | Παρ./Prod: American International Pictures (AIP) (English dubbed version), Aurora (original version), Svensk Filmindustri (SF)| Διάρκεια/ Dur: 85’

Η διάσημη ηθοποιός Ελίζαμπεθ Βόγκλερ καταρρέει κατά τη διάρκεια μιας θεατρικής παράστασης, όπου ερμηνεύει την Ηλέκτρα. Βυθίζεται στη σιωπή και σύντομα γίνεται κατατονική, αρνούμενη να μιλήσει ή να κινηθεί. Η νεαρή νοσοκόμα Άλμα αναλαμβάνει την φροντίδα της. Μετά την τρίμηνη νοσηλεία της σε ψυχιατρική κλινική και αφού διαπιστώνεται ότι είναι απολύτως υγιής και σωματικά και ψυχικά, η Ελίζαμπεθ μεταφέρεται με τη συνοδεία της νοσοκόμας της, Άλμα, σε ένα απομονωμένο παραθαλάσσιο σπίτι προκειμένου να αναρρώσει. Οι δύο γυναίκες γρήγορα αναπτύσσουν έναν ισχυρό δεσμό.

veronique2

Η Διπλή Ζωή της Βερόνικα

Γαλλία, Πολωνία, Νορβηγία / France, Poland, Norway, 1991, εγχρ./col.
Σκην./Dir: Krzysztof Kieslowski | Σεν./Scr: Krzysztof Kieślowski, Krzysztof Piesiewicz | Φωτ./Cin: Slawomir Idziak| Μοντ./Ed: Jacques Witta | Μουσ./Mus: Zbigniew Preisner | Ηθ./Cast: Irène Jacob, Philippe Volter, Sandrine Dumas, Aleksander Bardini | Παρ./Prod: Sidéral Productions, Canal+, Zespol Filmowy «Tor», Norsk Film | Διάρκεια/ Dur: 98′

Η Βερόνικα ζει στην Πολωνία, η Βερονίκ στο Παρίσι. Δύο γυναίκες που μοιάζουν σαν δυο σταγόνες νερό και τις συνδέει ένας δεσμός σχεδόν μεταφυσικός. Η μία αγνοεί την ύπαρξη της άλλης, ωστόσο οι ζωές τους αλληλοσυνδέονται και ακολουθούν αμήχανα μια παράλληλη πορεία. Μοιράζονται τα ίδια φυσικά και πνευματικά χαρακτηριστικά, το ίδιο πάθος για τη μουσική, ακόμα και το ίδιο πρόβλημα υγείας. Η κατάρρευση της Βερόνικα κατά τη διάρκεια ενός κονσέρτου στην Κρακοβία θα επηρεάσει ριζικά τη ζωή της Βερονίκ.

Η ταινία ήταν υποψήφια για Χρυσή Σφαίρα, ενώ στο Φεστιβάλ των Καννών το 1991 τιμήθηκε με το Βραβείο Ερμηνείας για την Irène Jacob και με το Βραβείο  FIPRESCI.

 

Orlando1

Orlando

Ηνωμένο Βασίλειο, Ρωσία, Ιταλία, Γαλλία, Ολλανδία / UK, Russia, Italy, France, Netherlands 1992,  εγχρ. /col.

Σκην./Dir: Sally Potter | Σεν./Scr: Sally Potter (βασισμένο στο βιβλίο της/ based on the book by Virginia Woolf) | Φωτ./Cin: Aleksei Rodionov | Μοντ./ Ed: Hervé Schneid | Ηθ./Cast: Tilda Swinton, Billy Zane, Lothaire Bluteau | Παρ./Prod: Adventure Pictures, Lenfilm Studio (as LENFILM), Mikado Film, Rio (co-production), Sigma Film Productions, British Screen Productions | Διάρκεια/ Dur: 94′

Ένας ευγενής ονόματι Orlando «διατάσσεται» από τη Βασίλισσα Ελισάβετ Ι να παραμείνει για πάντα νέος. Και πράγματι, ο Orlando παραμένει αναλλοίωτος στο χρόνο διανύοντας ηλικιακά διαφορετικές ιστορικές περιόδους, χωρίς την παραμικρή ένδειξη γήρατος. Ζει διαφορετικές  ζωές μέσα στους αιώνες, ερωτεύεται και αλλάζει ακόμα και φύλο.

vivre1

 

Ζούσε τη ζωή της

Γαλλία/France, 1962,  μ/α/ b&w 
Σκην./ Dir: Jean-Luc Godard | Σεν./Scr: Jean-Luc Godard, Marcel Sacotte | Φωτ./Cin: Raoul Coutard | Μοντ./ Ed: Jean-Luc Godard, Agnès Guillemot | Μουσ./Mus: Michel Legrand | Ηθ./Cast: Anna Karina, Sady Rebbot, André S. Labarthe | Παρ./Prod: Les Films de la Pléiade, Pathé Consortium Cinéma | Διάρκεια/ Dur: 80’

Η ζωή μιας όμορφης νεαρής Παριζιάνας, δοσμένη μέσα από δώδεκα σύντομα επεισόδια. Η Νανά είκοσι χρονών, ζει στο Παρίσι και ονειρεύεται να γίνει ηθοποιός. Χωρίς να καταφέρει να εκπληρώσει το όνειρό της να γίνει σταρ του σινεμά, στρέφεται στην πορνεία προκειμένου να μπορέσει να βγάλει τα προς το ζην. Θα γνωρίσει έναν προαγωγό, τον Ραούλ που θα γίνει ο προστάτης της. Όταν η Νανά θα προσπαθήσει να αλλάξει ζωή, όλα θα πάνε στραβά.

Η ταινία απέσπασε το Ειδικό Βραβείο Επιτροπής στο Φεστιβάλ της Βενετίας το 1962.

Belle-de-Jour2

 

Η ωραία της ημέρας

Γαλλία , Ιταλία /France, Italy  1967,  εγχρ /col

Σκην./Dir: Luis Buñuel | Σεν./Scr: Luis Buñuel, Jean-Claude Carrière (βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του/ based on the book by Joseph Kessel) | Φωτ./Cin: Sacha Vierny | Μοντ./Ed: Louisette Hautecoeur | Ηθ./Cast Catherine Deneuve, Jean Sorel, Michel Piccoli, Geneviève Page, Pierre Clémenti | Παρ./Prod:  Robert et Raymond Hakim, Paris Film Productions, Five Film | Διάρκεια/ Dur: 100

H Σεβερίν είναι παντρεμένη με τον νεαρό γιατρό Πιέρ. Παρότι αγαπάει τον σύζυγό της φαντασιώνεται διαρκώς ερωτικές συνευρέσεις με άγνωστους άνδρες. Όταν μαθαίνει για έναν οίκο ανοχής, όπου εργάζεται ως πόρνη πολυτελείας μία παλιά της γνώριμη, σπεύδει να τη συναντήσει. Βρίσκει διέξοδο στις ερωτικές της φαντασιώσεις εργαζόμενη στον οίκο ανοχής ως πόρνη πολυτελείας  με το ψευδώνυμο «Η Ωραία της Ημέρας» καθώς εργάζεται εκεί μόνο κατά τις μεσημβρινές ώρες. Τα πράγματα όμως θα πάρουν μια απροσδόκητη τροπή όταν ένας πελάτης της, ο Μαρσέλ, τη διεκδικεί.

Χρυσός Λέων στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 1967.