Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου

ΑΘΗΝΑ 20 ΕΩΣ 28 ΜΑΡΤΙΟΥ 2018

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: 29 ΜΑΡΤΙΟΥ ΕΩΣ 4 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2018

ΔΑΝΑΟΣ – AΣΤΟΡ – AUDITORIUM THEO ANGELOPOULOS ΓΑΛΛΙΚΟΥ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟΥ ΠΑΥΛΟΣ ΖΑΝΝΑΣ

Το Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου, που ξεκίνησε ένα φθινόπωρο του 2000 και στα επόμενα χρόνια καθιερώθηκε ως το ανοιξιάτικο κινηματογραφικό γεγονός της Αθήνας, γιορτάζει τα 19α γενέθλιά του!

19 διοργανώσεις που μέχρι σήμερα έχουν δώσει την ευκαιρία στους Έλληνες σινεφίλ να ανακαλύψουν το καλύτερο πρόσωπο του γαλλικού και γαλλόφωνου κινηματογράφου, καθώς και τους κύριους δημιουργούς του.  Το φεστιβάλ διαφοροποιείται, ανανεώνεται, και ωθεί όλους τους κλάδους και τους φορείς τους σε μια συνεχή αλληλεπίδραση! Σας προσκαλούμε φέτος να το απολαύσετε, να αναζωογονηθείτε και να επωφεληθείτε από την επαφή με τις διαφορετικές κουλτούρες, τα θέματα και τις συναντήσεις, για εννέα ημέρες στην Αθήνα και επτά στην Θεσσαλονίκη!

 

Τα βραβεία

Θα απονεμηθούν και φέτος δύο βραβεία στις ταινίες που συμμετέχουν στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου της Ελλάδας:

 

  • Το Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής, το οποίο απονέμεται από την κριτική επιτροπή του φεστιβάλ και αποτελεί μια προσφορά της NOVA και του ΟΠΑΝΔΑ. Οι φορείς αυτός υποστηρίζουν ως χορηγοί επικοινωνίας την προώθηση της ταινίας όταν αυτή προβληθεί στις ελληνικές αίθουσες.
  • Το Βραβείο Κοινού, το οποίο απονέμεται κατόπιν ψηφοφορίας των θεατών κατά την έξοδό τους από τις προβολές των ταινιών που συμμετέχουν στο διαγωνιστικό τμήμα. Το Βραβείο Κοινού, προσφορά της μπίρας Fischer, απονέμεται στον διανομέα της βραβευμένης ταινίας στην Ελλάδα για την προώθησή της κατά την προβολή της στις ελληνικές αίθουσες.

Γενική είσοδος στο Auditorium του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών: 5 €

Τιμές εισιτηρίων στους κινηματογράφους ΔΑΝΑΟΣ, ΑΣΤΟΡ

 Γενική είσοδος :6 €. (μειωμένο : 5  €)

Τον ρυθμό στην 19η διοργάνωση του Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου, δίνουν το γκλάμουρ, η κομψότητα και η αισθητική, έννοιες συνδεδεμένες τόσο με τον κινηματογράφο όσο και με τη θεματική μας ενότητα αφιερωμένη στη μόδα.

Η μόδα, η πολυτέλεια, η ομορφιά, μας συνοδεύουν καθ’ όλη τη διάρκεια του φεστιβάλ, καθώς αναδύονται από διάφορες πτυχές του προγράμματος της φετινής διοργάνωσης. Με την έναρξη των προβολών, και συγκεκριμένα στις 21 Μαρτίου, ένα εξαιρετικό masterclass δίνει το πρώτο στίγμα. Ο Γενικός Γραμματέας του Μουσείου Christian Dior, Philippe Le Moult και ο Dominique Adt, σκηνοθέτης του ντοκιμαντέρ Christian Dior, l’élégance du paradis perdu, το οποίο θα προβληθεί στο πλαίσιο της συνάντησης αυτής, θα συζητήσουν για τη σχέση του οίκου Dior με την 7η τέχνη και για το πώς γυρίστηκε η ταινία στα παρασκήνια αυτού του μεγάλου οίκου υψηλής ραπτικής.

Το θέμα της μόδας αντικατοπτρίζεται και στην οπτική ταυτότητα της φετινής διοργάνωσης, δημιουργία των Typical Organization for standards and Order. Ξεκινώντας από την ιδέα του «catwalk», της πασαρέλας, στο πίσω πλάνο, οι δημιουργοί ξεδιπλώνουν την κίνηση ενός αιλουροειδούς σε 19 αστραφτερά φωτογραφήματα.

Τον ρυθμό στην 19η διοργάνωση του Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου, δίνουν το γκλάμουρ, η κομψότητα και η αισθητική, έννοιες συνδεδεμένες τόσο με τον κινηματογράφο όσο και με τη θεματική μας ενότητα αφιερωμένη στη μόδα.

Η μόδα, η πολυτέλεια, η ομορφιά, μας συνοδεύουν καθ’ όλη τη διάρκεια του φεστιβάλ, καθώς αναδύονται από διάφορες πτυχές του προγράμματος της φετινής διοργάνωσης. Με την έναρξη των προβολών, και συγκεκριμένα στις 21 Μαρτίου, ένα εξαιρετικό masterclass δίνει το πρώτο στίγμα. Ο Γενικός Γραμματέας του Μουσείου Christian Dior, Philippe Le Moult και ο Dominique Adt, σκηνοθέτης του ντοκιμαντέρ Christian Dior, l’élégance du paradis perdu, το οποίο θα προβληθεί στο πλαίσιο της συνάντησης αυτής, θα συζητήσουν για τη σχέση του οίκου Dior με την 7η τέχνη και για το πώς γυρίστηκε η ταινία στα παρασκήνια αυτού του μεγάλου οίκου υψηλής ραπτικής.

Το θέμα της μόδας αντικατοπτρίζεται και στην οπτική ταυτότητα της φετινής διοργάνωσης, δημιουργία των Typical Organization for standards and Order. Ξεκινώντας από την ιδέα του «catwalk», της πασαρέλας, στο πίσω πλάνο, οι δημιουργοί ξεδιπλώνουν την κίνηση ενός αιλουροειδούς σε 19 αστραφτερά φωτογραφήματα.

 

 

Οι ενότητες του 19ου Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου

 

ΕΠIΣΗΜΗ ΕΠΙΛΟΓΗ | ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

 

Aurore | 50 φορές άνοιξη – Blandine Lenoir

Brillantissime | Ωραίο μου διαζύγιο – Michèle Laroque

Fleuve noir | Μαύρος φάκελος – Érick Zonka

Gauguin-Voyage de Tahiti | Γκογκέν – Στην Ταϊτη – Édouard Deluc

Jeune femme | Μια νέα γυναίκα – Léonor Seraille

La douleur | Η οδύνη – Emmanuel Finkiel

La promesse de l’aube | Η υπόσχεση της αυγής – Éric Barbier

Le Brio – Yvan Attal

Le fils de Jean | Οικογενειακός φίλος – Philippe Lioret

Otez-moi d’un doute | Για καλό και για κακό – Carine Tardieu

 

ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΓΑΛΛΟΦΩΝΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

 

Avant la fin de l’été | Πριν το τέλος του καλοκαιριού –  Maryam Goormaghtigh

Barefoot | Ξυπόλυτος στα θερισμένα σταχοχώραφα – Jan Sverak

C’est tout pour moi | ‘Ολα δικά μου – Nawell Madani

Crash test Aglaé | Μετώπικη σύγκρουση – Éric Gravel

Diane a les épaules | Στηρίξου πάνω μου – Fabien Gorgeart

Drôles de petites bêtes | Αστεία τερατάκια – Arnaud Bouron & Antoon Krings

Egon Schiele | Egon schiele, ο θάνατος και η κοπέλα – Dieter Berner

Hochelaga, terre des âmes | Hochelaga, γή των πνευμάτων – François Girard

Kiss & Cry | Φιλί και δάκρυ – Lila Pinell & Chloé Mahieu

La belle & la belle | Καλλονές – Sophie Fillières

La mélodie | Η μελωδία – Rachid Hami

Laissez bronzer les cadavres | Αφήστε τα πτώματα να μαυρίσουν στον ήλιο

Ηélène Cattet & Bruno Forzani

Le collier rouge | Το κόκκινο περιδέραιο – Jean Becker

Les têtes de l’emploi | Κεφαλοκυνηγοί – Alexandre Charlot & Franck Magnier

Lhajjates | Σεβάσμιες – Mohamed Achaour

M – Sara Forestier

Nos patriotes | Σύντροφοι – Gabriel Le Bomin

Prendre le large | Απόδημη – Gaël Morel

Seuls | Μόνοι – David Moreau

Tous les rêves du monde | Ζήσε το όνειρό σου – Laurence Ferreira Barbosa

Tueurs | Δολοφόνοι – François Troukens & Jean-François Hensgens

Une part d’ombre | Κρυμμένα μυστικά – Samuel Tilman

Une saison en France | Καινούργια ζωή – Mahamat-Saleh Haroun

Une vie ailleurs | Η ζωή αλλού – Olivier Peyon

To ΦΚΘ συναντά το CineDoc

“Δεσπόζουσα θέση κατέχει το αφιέρωμα στο 1968 με επιλογές που τονίζουν τόσο την δυναμική της μνήμης όσο και την εν συνόλω πραγματικότητα αυτής της ιδιαίτερης χρονιάς που σηματοδοτεί το αποκορύφωμα μιας ευρύτατης πολιτικής και πολιτιστικής επανάστασης που άλλαξε σαν σεισμός μεγάλων διαστάσεων την κοσμοεικόνα της εποχής.”

Ανταπόκριση από το 20ο Φεστιβάλ Ντοκυμανταίρ Θεσσαλονίκης

Του Γ. Ραουζαίου

Άκρως ενδιαφέρον όπως πάντα το φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης συμπληρώνει φέτος τα 20 χρόνια παρουσίας, με σειρά εκλεκτών καλεσμένων αλλά και ένα  σύνολο ταινιών από. τις καλύτερες επιλογές τεκμηρίωσης της προηγούμενης χρονιάς αλλά και άλλων ετών.

Δεσπόζουσα θέση κατέχει το αφιέρωμα στο 1968 με επιλογές που τονίζουν τόσο την δυναμική της μνήμης όσο και την εν συνόλω πραγματικότητα αυτής της ιδιαίτερης χρονιάς που σηματοδοτεί το αποκορύφωμα μιας ευρύτατης πολιτικής και πολιτιστικής επανάστασης που άλλαξε σαν σεισμός μεγάλων διαστάσεων την κοσμοεικόνα της εποχής. Σε αυτό το πλαίσιο ξεχωρίζουμε ταινίες όπως το “δεν ξεχνάμε δεν συγχωρούμε” του Ρίτσαρντ Ντίντο με θέμα την εξέγερση των φοιτητών στο Μεξικό που οδήγησε το 1968 σε μια φοβερή αιματηρή καταστολή, καθώς και τα “Καλοκαίρι στην Ναρίτα”  του Σίνζουκε Ογκάουα όπου οι κάτοικοι ενός ιαπωνικού χωρίου συγκρούονται με τις δυνάμεις του κράτους, απέναντι στην κατασκευή ενός αεροδρομίου, σύγκρουση που καταλήγει σε ένοπλη αντιπαράθεση δυνάμεων όπως οι “ταξιαρχίες νέων” με την αστυνομία, συγκρούσεις οι οποίες αποτελούν προέκταση  της δράσης του εξαιρετικά ριζοσπαστικού κομματιού της ιαπωνικής κοινωνίας που προερχόταν από τις κινητοποιήσεις των φοιτητών και που ένα κομμάτι αργότερα θα οδηγήσει στην δημιουργία του ιαπωνικού ερυθρού απελευθερωτικού στρατού, και ¨”αμερικανική επανάσταση 2″ του Χάουαρντ Άλκ, με την κινηματογράφηση της προσπάθειας για σύμμειξη του λευκού και του μαύρου κομματιού του αμερικανικού movement απέναντι στον τεχνοβιομηχανικό σύμπλεγμα , δεσπόζον στη συγκεκριμένη κοινωνία ως δυναμική βάση της λήψης πολιτικών αποφάσεων ιδιαίτερα εκείνη την περίοδο με τον πόλεμο του Βιετνάμ να μένεται. 

 

Άλλες ενδιαφέρουσες ταινίες εκτός από το πολυαναμενόμενο σήμερα “Golden Dawn Girls” με θέμα τρεις γυναίκες που προέρχονται από  τον σκληρό πυρήνα του ελληνικού νεοναζιστικού κόμματος, είναι και το “Walthaim Waltz” με αναφορά στον υποψήφιο για πρόεδρο της Αυστρίας το 1986 Κούρτ Βάλτχαιμ, με ναζιστικό και αντισημιτικό παρελθόν, ενώ στην εξαιρετική δουλειά τους για την περίοδο 1941-1944, “Οι παρτιζάνοι των Αθηνών”, η Γιάννης Ξυδάς και Ξενοφώντας Βαρδαρός, αποτυπώνουν με μορφή συγκλονιστικής μαρτυρίας, της αποκλειστικές συνεντεύξεις αγωνιστών της ΕΠΟΝ, του ΕΛΑΣ Αθηνών και της ΟΠΛΑ, ανδρών και γυναικών που δημιούργησαν σε μια από τις πλέον 

 

SUBHEADING

 

δύσκολες συνθήκες της ελληνικής και της παγκόσμιας ιστορίας, ένα δίκτυο μάχης και αγώνα σε όλα τα επίπεδα απέναντι τόσο στους ξένους κατακτητές όσο και ενάντια στον Γερμανοιταλικό Ναζισμο-Φασισμό και τους ντόπιους συνεργάτες τους.
Θα ήθελα να συνεχίσω για λίγο ακόμα στον χώρο του πολιτικού ντοκιμαντέρ αναφερόμενο στο πόνημα της Α.Βαρντά για την ιστορία και την συγκρότηση των Μαύρων πανθήρων, καθώς και το “Angkar” της Νιρι Αντελίν Χέι που ανατέμνει μια βάρβαρη και αποτρόπαια στιγμή στην ιστορία της Καμπότζης, δηλαδή την περίοδο της κατάληψης της εξουσίας απο τους ερυθρούς Χμέρ και τον Πόλ Ποτ με την  δολοφονία με τον χειρότερο και πλέον βάναυσο τρόπο 3.000.000 Καμποτζιανών, σε αγροτικά στρατόπεδα αναμόρφωσης-θανάτου. Άνγκαρ ήταν το αρχαίο όνομα που επέλεξε το Κ.Κ.Καμπότζης για να αναδείξει την ιδιαίτερη σύνδεση με την παράδοση που η “νέα” κοινωνία που οικοδομούσε θα είχε ως κινητήριο μοχλό. Φυσικά μια τέτοια ιδεολογική φενάκη που θα έκανε τον Κ.Μαρξ να αυτοκτονήσει στο σπίτι του στο Λονδίνο εάν προέβλεπε πως θα χρησιμοποιούσαν κάποιοι την θεωρία του, δεν μπορούσε παρά να οδηγήσει σε εκατόμβες θυμάτων στο όνομα της “σιδηράς ιστορικής αναγκαιότητας”. Στην ταινία ο πατέρας της σκηνοθέτιδος συναντιέται μετά απο δεκαετίες με άτομα που άνηκαν στην Άνγκαρ-Κ.Κ.Κ, σε μια  επώδυνη αναψηλάφιση μνήμης .
Πολύ ενδιαφέροντα είναι και τα τμήματα του φεστιβάλ με ταινίες V.R (ήδη στο αθηναικό Afrofuturism της Στέγης, είχαμε ένα πρώτο αφιέρωμα σε αυτό το νέο είδος οπτικής εμπειρίας και όχι μόνον), όπως και τα αφιερώματα  στην μεγάλη δημιουργό Αμνιές Βαρντά, στον τεχνολογικό φουτουρισμό του τμήματος Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος και ταινίες πάνω στο Trans και Post Humanism όπως το Cyborγ μέσα μας του Ράλφ Ντουράντ Τόραντ, την Βερενά Παραβέλ και τον Λουσιάν Καστέλ Τέιλορ, καθώς και η θεματική των μουσικών ντιοκιμαντέρ με το αντίστοιχο για την Σόουλ και τον Ρουίτσι Σακαμότο αλλά και την βιογραφία-αναφορά στην Μαριάν Φέηθφουλ, να κυριαρχούν. Το διάρκειας 135λεπτών ντοκιμαντέρ για τον Κλάπτον θα μπορούσε να είναι στην πρώτη τριάδα αν η προσέγγιση του δεν παρέμενε, παρά τον όγκο των πληροφοριών και του υλικού, αρκετά συμβατική για την απρουσίαση μιας προλιφικής προσωπικότητας του Ροκ.

.

 

 

 

Αφιέρωμα

Πατώντας γκάζι με τον Νίκολας Γουίντινγκ Ρεφν

Η Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης διοργανώνει αφιέρωμα «Πατώντας γκάζι με τον Νίκολας Γουίντινγκ Ρεφν».
Από την Κυριακή 11 έως την Τρίτη 13 Φεβρουαρίου 2018 θα προβληθούν τρία χαρακτηριστικά φιλμ του Νίκολας Γουίντινγκ Ρεφν: η βιογραφία Bronson, το νεονουάρ θρίλερ Drive και το ψυχολογικό θρίλερ The Neon Demon. Πρωταγωνιστούν, αντίστοιχα, οι Τομ Χάρντι, Ράιαν Γκόσλινγκ και Ελ Φάνινγκ. 
Η προβολή θα γίνει στην αίθουσα Σταύρος Τορνές (Αποθήκη 1, Λιμάνι Θεσσαλονίκης)
Περισσότερα: https://www.facebook.com/filmfestival.gr

 

Meteors, του Γκιουρτζάν Κελτέκ

Το Φεστιβάλ επιλέγει φέτος τι​ς​ ταινίες του Διαγωνιστικού με πυξίδα το διάσημο βιβλίο ​”​Ζωή, οδηγίες χρήσεως” του Ζορζ Περέκ. Ένα βιβλίο ποταμός το οποίο αντιμετωπίζει τη ζωή σαν ένα παζλ που δεν μπορεί να ολοκληρωθεί ποτέ.

20o

Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης

Το επετειακό 20ό Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης επιλέγει φέτος τις 10 ταινίες του Διεθνούς Διαγωνιστικού Τμήματος με πυξίδα το διάσημο βιβλίο “Ζωή, οδηγίες χρήσεως” του Ζορζ Περέκ. Ένα βιβλίο ποταμός, 600 σελίδων, 2.000 χαρακτήρων και εκατοντάδων ιστοριών, το οποίο αντιμετωπίζει τη ζωή σαν ένα παζλ που δεν μπορεί να ολοκληρωθεί ποτέ. Ο Περέκ προ(σ)καλεί τον αναγνώστη σε ένα διανοητικό παιχνίδι που ακροβατεί πάνω σε έννοιες όπως είναι ο χρόνος, η ματαιότητα, η μνήμη, η ευτυχία, η ζωή και ο θάνατος. Ο συγγραφέας μοιάζει να κοιτά μέσα από άπειρες κλειδαρότρυπες τις ιστορίες των ανθρώπων που έζησαν σε μια τεράστια πολυκατοικία, στη διάρκεια εκατό χρόνων – κι όλα αυτά, σε μία χρονική στιγμή, σαν φωτογραφία που παγώνει το χρόνο. Ο Περέκ παίζει με το ίδιο το παιχνίδι της ζωής. Δεν είναι τυχαίο πως ήταν εκλεκτό
μέλος του OuLiPo, του πιο συναρπαστικού και -στην κυριολεξία- ψυχαγωγικού λογοτεχνικού κινήματος του 20 ού αιώνα.

 Η φιλοσοφία του OuLiPo εμπλέκει την έννοια του παιχνιδιού, κλείνοντας το μάτι σε όσα συμβολίζει η λέξη, αλλά και σε όσους της έδωσαν διαφορετικές διαστάσεις σε όλη
την ιστορία της τέχνης. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι ο τρόπος επιλογής των ταινιών που διαγωνίζονται σε ένα φεστιβάλ είναι ένα παιχνίδι αυτοπεριορισμών, το οποίο τελικά δεν μας περιορίζει, αλλά μας απελευθερώνει, διότι μας επιτρέπει να ορίσουμε εμείς τους κανόνες του. Ο Ρεϊμόν Κενώ, από τους ιδρυτές του OuLiPo, είχε γράψει ότι τα μέλη του OuLiPo «είναι σαν τα ποντίκια που φτιάχνουν μόνα τους τον λαβύρινθο
από τον οποίο πρέπει να βγουν». Αναζητώντας κι εμείς την έξοδο από τον λαβύρινθο που φτιάχνουμε, χρησιμοποιήσαμε ως πυξίδα επιλογής το βιβλίο του Περέκ.

Οι ταινίες του Διεθνούς  Διαγωνιστικού:
Las cinephilas

της Μαρία Άλβαρες (Αργεντινή)

Meteors

του Γκιουρτζάν Κελτέκ (Ολλανδία-Τουρκία)

Awaken

του Τζιαγουέι Νινγκ (Κίνα)

Angkar

της Νίρι Αντελίν Χάι (Γαλλία)

Hotel Jugoslavija

του Νικολά Βανιέρ (Ελβετία)

The Distant Barking of Dogs

του Σιμόν Λέρεν Βίλμοντ (Δανία)

Baronesa

της Ζουλιάνα Αντούνες (Βραζιλία)

All that Passes by a Window that Doesn’t Open

του Μάρτιν ΝτιΤσίκο (ΗΠΑ-Κατάρ)

Tο Hellas Filmbox Berlin 2018 σηκώνει αυλαία, την Τετάρτη 24 Ιανουαρίου 2018 στις 19.00 με ένα πολύπλευρο καλλιτεχνικό event που, πέρα από την προβολή short ταινιών και αποσπασμάτων, θα περιλαμβάνει μικρές ομιλίες, διαδραστικές παρουσιάσεις από τους προγραμματιστές και τους καλεσμένους, μουσικά δρώμενα, performances και σκετς.

Πριν από την έναρξη, στον ίδιο χώρο του Urban Spree θα γίνουν και τα εγκαίνια της ομαδικής εικαστικής έκθεσης 13 Ελληνων καλλιτεχνών που ζουν και εργάζονται μόνιμα στο Βερολίνο, από τον γνωστό δημοσιογράφο και συγγραφέα Gernot Wolfram. Οι καλλιτέχνες είναι οι Χρήστος Μπουρονίκος, Δινύσης Καβαλλιεράτος, Αlexander Di Vassos, Δημήτρης Τζαμουράνης, Διαμαντής Σωτηρόπουλος, Κώστας Σταμούλης, Φίλιππος Καβακάς, The Krank, Abetz & Drescher, Αχιλλέας Γκατσόπουλος, Λία Καζάκου και Σήφης Λυκάκης. Η έκθεση περιλαμβάνει φωτογραφία, γλυπτά, ζωγραφική, video art και video installations. Οι επισκέπτες θα έχουν πρόσβαση στο Greek Market με ελληνικά προϊόντα, Food truck και Café Shop.

To opening event θα περιλαμβάνει μικρές παρουσιάσεις των προγραμμάτων από τους προγραμματιστές Ιωάννα Κρυωνά, Δημήτρη Αργυρίου,Γιάννα Σαρρή, Sandra von Ruffin, Αστέρη Κούτουλα και μικρές συζητήσεις τους με κάποιον από τους καλεσμένους που συμμετέχουν στα προγράμματα. Οι μικρές αυτές διαδράσεις θα λειτουργούν σαν teasers για τις εκδηλώσεις που πρόκειται να ακολουθήσουν τις επόμενες μέρες, ενώ ένα θέμα που θα αναδύεται είναι οι ελληνογερμανικές σχέσεις.  Ακόμη, θα υπάρξουν ολιγολεπτες προβολές, τοποθετήσεις από σκηνοθέτες, ηθοποιούς και καλλιτέχνες. Παρόντες θα είναι, μεταξύ πολλών άλλων, οι Αλέξανδρος Βούλγαρης, Vicky Leandros, Γιάννης Σακαρίδης, Elisa Simantke, Andre Hennicke, Friedrich Lichtenstein, Okkan Bayülgen, εκπρόσωποι της ελληνικής Πρεσβείας στο Βερολίνο και της τοπικής Αυτοδιοίκησης του κρατιδίου του Βερολίνου.

Μετά την ολοκλήρωση του εναρκτήριου event θα γίνει συναυλία από το γκρουπ των  Gagjo Dilo. Οι Gadjo Dilo έγιναν γνωστοί συνδυάζοντας την ελληνική μουσική των 50’s και 60’s με αυτή του θρυλικού Ρομά swing κιθαρίστα Django Reinhardt. Συνδυάζοντας με μοναδικό τρόπο αυτές τις δύο μουσικές επιρροές, πειραματίζονται σε ποικίλλα jazz ακούσματα και συνθέτουν τις δικές τους μουσικές δημιουργώντας ένα εντελώς δικό τους μουσικό genre, το Manouche de Grec. Tα live τους είναι διάσημα και αναδίδουν ένα άρωμα της παλαιάς Ελλάδας συνδυασμένο με την παράδοση της gypsy jazz, ενώ παράλληλα ακολουθούν τα αμερικάνικα jazz standard ερμηνεύοντας συχνά γαλλικά τραγούδια του Μεσοπολέμου. Προσκαλούν το κοινό πάντα να χορέψει και να τραγουδήσει. Το δεύτερο στούντιο άλμπουμ τους έχει τον τίτλο «Manouche De Grec Vol II» και περιλαμβάνει το διάσημο κομμάτι «Που’σαι Θανάση;» που τραγουδούν παρέα μετον Tonino Carotone.