Jeffrey Tambor in The Death of Stalin (2017)

Jason Isaacs and Andrea Riseborough in The Death of Stalin (2017)

The Death of Stalin (2017)

The Death of Stalin (2017)

Ο θάνατος του Στάλιν

Σκηνοθεσία  Αρμάντο Ιανούτσι  

Με τους:  Στιβ Μπουσέμι ,  Σάιμον Ράσελ Μπιλ ,  Όλγα Κουριλένκο ,  Τζέφρι Τάμπορ 

Η ταινία περιγράφει τις ημέρες που ακολούθησαν τον θάνατο του Στάλιν και το χάος που προκλήθηκε με την είδηση του θανάτου του. Καύρο χιούμορ και δράμα ακροβατούν συνεχώς σε τεντωμένο σκοινί συνεχίζοντας την παλιά καλή παράδοση της βρεταννικής πολιτικής κωμωδίας- αλληγορίας(“το ποντίκι που βρυχάται”). Ο Στάλιν στο αποκορύφωμα της τυραννικής του εξουσίας και ενώ ετοιμάζεται να εξαπολύσει ένα κύμα τρόμου φοβερότερο κι απο της περιόδου 36-38, πεθαίνει ξαφνικά, και πάνω απο το πτώμα του οι σύντροφοι του προσπαθούν να κανονίσουν μέσα απο κωμικοτραγικές εικόνες ποιός θα τον διαδεχτεί. Οι ίντριγκες, η ραδιουργία και οι πολιτικές δολοφονίες θα είναι η κατάληξη αυτής της διαδικασίας διαδοχής, σηματοδοτώντας, μαζί με τη διάνοιξη μιας νέας εποχής μέσα απο το 20ο συνέδριο του ΚΚΣΕ που θα ακολουθήσει και την “αποσταλινοποίηση”, την εμφάνιση πλεόν στο ανοικτό πολιτικό πεδίο όλων εκείνων των στοιχείων αλλά και της ιδιαίτερης ψυχολογικής στάσης που είχε καταλήξει να οδηγήσει στην απόλυτη διαστροφή των αρχικών ελευθεριακών κομμουνιστικών προταγμάτων της ρωσικής Επανάστασης. Καταπληκτικός στην ταινία ο Τζέησον Αισακς στον ρόλο του Στρατάρχη Ζούκωφ, αλλά και ο Στήβ Μπουσέμι στον ρόλο του Χρουστσώφ!

 

 

H Αόρατη Κλωστή (Phantom Thread)

Κριτική από τον Γ. Ραουζαίο

 

Το ότι η  Αόρατη Κλωστή (Phantom Thread)  είναι μία απο τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς δίπλα στο  Τετράγωνο (The Square)  του Ρ. Έστλγουντ και τις  Τρεις Πινακίδες Έξω από το Έμπινγκ, στο Μιζούρι (Three Billboards Outside Ebbing, Missouri) είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός.

Ο Πολ Τόμας Άντερσον, ο μεγάλος δημιουργός των “Boogie Nights”, “Magnolia” και “The Master”, επανέρχεται εδώ με μια πολύ ιδιαίτερη ματιά πάνω στην ιστορία αγάπης. 

Ανιχνεύοντας την σκοτεινή πλευρά του Ρομαντισμού αλλά και το πνεύμα που βρίσκεται επί της ουσίας πίσω από την αέναη σχέση και πάλη του αρσενικού και του θηλυκού (στην ευρύτερη διάστασή τους και όχι απλώς βιολογικά – φυσικά), μας δίνει το πορτραίτο ενός αξιόλογου σχεδιαστή μόδας με σοβαρές εμμονές και τάσεις ελέγχου του περιβάλλοντός του και μιας ατίθασης νεαρής ύπαρξης η οποία τον γοητεύει αλλά και τον εκνευρίζει και τρομοκρατεί ταυτόχρονα.

Δεν πρέπει να σταθούμε μόνον στο ρεαλιστικό υπόβαθρο της ιστορίας που εκτυλίσσεται στην δεκαετία του ’50 στην Βρετανία αλλά πολύ περισσότερο να δούμε τις διαστέλλουσες πρακτικές της έκφανσης του έρωτα ως σχέσης ακόμα φτάνοντας μέχρι το τώρα.

Ο Άντερσον χρησιμοποιεί τις εξαιρετικές ερμηνείες των κεντρικών αλλά και των περιφερειακών χαρακτήρων (όπως για παράδειγμα της οικονόμου, υποδιευθύντριας του οίκου μόδας και μητρικής φιγούρας ή του νεαρού αριστοκράτη γιατρού ερωτικού αντίμαχου), δίπλα στις ιδιαίτερες γωνίες της κάμερας ή τις διαφοροποιήσεις της ηχητικής μπάντας ανάλογα με τις ψυχικές διακυμάνσεις του κεντρικού χαρακτήρα, ώστε να καταδείξει ένα περιβάλλον το οποίο ποτέ δεν είναι απόλυτα αντικειμενικό ή εξωτερικό και ποτέ απόλυτα εσωτερικό και ψυχολογικό , φλερτάροντας με έναν ουσιαστικά μεταφυσικό υπαρξισμό της διαφυλικής παρουσίας.

Ο εσωτερικός ρυθμός της ταινίας πότε επιταχύνεται και πότε επιβραδύνεται ακριβώς στα όρια της αμφισημίας που εγκολπώνει η – στα όρια – σχέση και ένταση ανάμεσα στο χαρακτήρα του άντρα και της γυναίκας μετατρέποντάς τους σε διαχρονικά σύμβολα ενός αυθεντικού Ρομαντισμού σαν αυτόν που κρύβεται όχι στα μελοδραματικά βιβλιαράκια μαζικής κατανάλωσης αλλά σε πονήματα όπως ο ποιητικός Μάνφρεντ του Μπάιρον.

Εν τέλει, όπως στην συνέντευξη τύπου που έδωσε ο πρωταγωνιστής Ντανιέλ Ντέι Λούις όταν απάντησε σε ερώτηση που του έθεσα πάνω στα όρια αυτής της ρομαντικής σχέσης και στην πρόκληση που έβαλε ο ίδιος τον εαυτό του μελετώντας και ενσαρκώνοντας τον περίπλοκο χαρακτήρα του σχεδιαστή μόδας, ο δημοφιλής πρωταγωνιστής και κάτοχος τριών Όσκαρ συμφώνησε απολύτως πως το κεντρικό θέμα αυτής της ταινίας είναι η Αγάπη και ο Έρωτας που ξεπερνά τις κατηγοριοποιήσεις, έτσι και η ίδια η δομή αλλά και η φαινομενολογία της ταινίας μας υποβάλλει ακριβώς αυτό, αναδεικνύοντας τον Άντερσον σε έναν πρώτης τάξεως εικονοκλάστη δημιουργό που δεν αναγνωρίζει όρια στο πόσο θα χρησιμοποιήσει τις εικόνες του για να προσφέρει στο κοινό τα κεντρικά νοήματά του.

Ολόκληρη η απάντηση του Ντάνιελ Ντέι Λιούις στην ερώτησή μας:

 

Γιάννης Ραουζαίος.:

Πώς πιστεύετε ότι προβάλλεται η Αγάπη-Έρωτας σε αυτή την συνεχώς στα όρια σχέση του Μόδιστρου και της φίλης του ταινία, όντας έχοντας ενσαρκώσει τόσους ρόλους;

Ντάνιελ Ντέι Λιούις.:

Μα ακριβώς αυτό είναι το θέμα όλης της ταινίας! Έχετε δίκιο. Αυτό είναι όλο το κεντρικό ζήτημα που επιχειρείται να αναδειχθεί. Η Αγάπη είναι ο απόλυτος λόγος για τον οποίο διαδραματίζονται όλα όσα συμβαίνουν στην πλοκή του έργου.

Ο χαρακτήρας είναι γοητευμένος από αυτό το κορίτσι αλλά θέλει να την εντάξει με τον αποκλειστικά δικό του τρόπο μέσα στον κόσμο του ακριβώς έτσι όπως το έχει συνηθίσει στα πάντα έως τότε, ενώ αυτή καθώς τον ερωτεύεται παθιασμένα από την αρχή, την ίδια στιγμή είναι πάρα πολύ πεισματάρα για να δεχτεί απλώς αυτό που της δίνεται αλλά αντίθετα θέλει να επιτύχει να τον “ανοίξει” με έναν τρόπο που θα τους επιτρέψει και θα της επιτρέψει , να γίνουν ένα επί της ουσίας.

Σε αυτό τον στόχο είναι απόλυτα διατεθειμένη να χρησιμοποιήσει κάθε μέσο και γι’ αυτό η ταινία είναι στην πραγματικότητα μια βαθιά, απόλυτη ιστορία Αγάπης, πάρα πολύ Ρομαντική… στο τέλος και όταν πλέον αυτός συνειδητοποιεί πέρα από καθορισμούς και τα στενά πλαίσια της δικής του ιδιαίτερης ματιάς τι είναι αυτό που του προσφέρεται από εκείνην, νοιώθει πλέον γαλήνη και ευδαιμονία!

Την αποδέχεται και της δίνεται πλήρως! Είναι σαν να της λέει “δεν με νοιάζει τι κάνεις ή ακόμα και εάν με δηλητηριάζεις αλλά αυτό που μου προσφέρεις είναι κάτι μοναδικό! Σου είμαι ευγνώμων για αυτό και ευχαριστώ το Θεό που έγινα αποδέκτης αυτής της πλήρους έκφρασης του πάθους και της αγάπης σου προς εμένα. Αυτό που μου προσφέρεις τελικά είναι πάρα πολύ σπάνιο να προσφερθεί σε κάποιον, σε αποδέχομαι πλήρως και σε θα σε λατρεύω για πάντα!”. Η Αγάπη είναι ένα ανυπέρβλητο γεγονός και υπάρχει παντού σαν παρουσία και όχι μόνον στην ταινία αυτή.

Αυτή η σχέση όμως, σε αυτή την ταινία, γίνεται ένα ουσιαστικό μεταφορικό όχημα της αίσθησης στην ζωή και στα πράγματα. Μια ταινία για μια μεγάλη ιστορία Αγάπης!