Τιμές εισιτηρίων :
early-bird : €16 (SOLD OUT!)
pre-sale : €18
box-office : €20
ΣΗΜΕΙΑ ΠΡΟΠΩΛΗΣΗΣ :
Rhythm Records
Εμμανουήλ Μπενάκη 74, Εξάρχεια
τηλ. 210 384 1550

Metal Era
Εμμανουήλ Μπενάκη 22, Εξάρχεια
τηλ. 2103304133

Sound Effect Records
Σπύρου Τρικούπη 50 & Καλλιδρομίου, Εξάρχεια
τηλ. 210 825 9883

και μέσω viva.gr :
– Online στο : https://www.viva.gr/tick…/music/kyttaro-live/grails-us-live/
– Τηλεφωνικά στο 11 876 
– Σε φυσικά σημεία : Σύνταγμα (περίπτερο), Τεχνόπολη, καταστήματα Seven SpotsReload StoresMedia Markt Greece και Βιβλιοπωλεία Ευριπίδης – Evripidis Bookstores
– Στο Αθηνόραμα

Kyttaro Live Stage

GRAILS (US) live

Οι μαγευτικοί Grails επιστρέφουν στην Ελλάδα μετά από 8 ολόκληρα χρόνια! Το ορχηστρικό σχήμα από το Portland του Oregon δημιουργήθηκε το 1999 με το όνομα Laurel Canyon από τον κιθαρίστα Alex John Hall, τον ντράμερ Emil Amos (ο οποίος έδειξε την αξία του και στους Om, όπως και τους Holy Sons) και τον δεύτερο κιθαρίστα Paul Spitz. Στη συνέχεια στο συγκρότημα μπήκαν οι Timothy Horner (βιολί) και Bill Slater (πιάνο/μπάσο) ώστε να ηχογραφηθεί το πρώτο του ΕΡ. Σύντομα κυκλοφόρησαν δύο αυτοχρηματοδοτούμενα ΕΡ το 2000 και το 2001, όπου και ο Paul Spitz έφυγε από την Αμερική για να εγκατασταθεί στην Τουρκία και ο Zak Riles πήρε τη θέση του, κυρίως στις ακουστικές κιθάρες. Το μεγάλο βήμα για το συγκρότημα έγινε το 2002, όπου ο Hall έστειλε ένα promo CD στην εταιρεία Neurot Recordings (των μεγάλων Neurosis), η οποία στήριξε το συγκρότημα πιστεύοντας στις δυνατότητές τους.

Το 2003 και πριν κυκλοφορήσει το παρθενικό τους άλμπουμ (”Τhe Burden Of Hope”), μετονομάζονται σε Grails, ένα όνομα που τους ακολουθεί για 15 χρόνια κι έχει γίνει συνώνυμο της ποιότητας και της ξεχωριστής ηχητικής τους ταυτότητας. Για να καταλάβει το κοινό περί τίνος πρόκειται, οι Grails αλλάζουν συχνά όργανα επί σκηνής αυτοσχεδιάζοντας και τζαμάροντας πάνω στο υλικό τους, ένα υλικό χωρίς λέξεις και στίχους αλλά με πολλά νοήματα κρυμμένα στη μαγευτική ατμόσφαιρα που δημιουργούν. Στη συνέχεια κυκλοφόρησε το ”Redlight” το 2004, με τα δύο αυτά άλμπουμ να προέρχονται από μία κοινή σειρά ηχογραφήσεων. Το EP ”Interpretations” την ίδια χρονιά στο τέλος της περιοδείας τους στην Ευρώπη, σήμανε την αλλαγή τους σε πιο ψυχεδελικές φόρμες. Ακολούθησε η φυγή του Timothy Horner το 2006 και η κυκλοφορία στην Important Records των ”Black Tar Prophecies Vol 1,2&3”. Mε την κυκλοφορία του ”Burning Off Impurities” το 2007 και πρώτη τους για την Temporary Important Records, το σχήμα παρέμεινε κουαρτέτο και συχνά διαλέγουν έξτρα μουσικούς για την όποια περιοδεία πραγματοποιούν, ώστε ειδικά ο Emil Amos να μπορεί να παίζει και κιθάρα και τύμπανα, αλλάζοντας από όργανο σε όργανο με χαρακτηριστική ευκολία και το ίδιο κορυφαία απόδοση εξίσου.

Οι Grails παλιότερα περιόδευαν μόνο στην Ευρώπη, αλλά έχουν συγκεντρωθεί τα τελευταία χρόνια στο να περιοδεύουν στην ανατολική ακτή των Ηνωμένων Πολιτειών, ενώ ακόμα και στην πατρίδα τους το Portland οι εμφανίσεις τους είναι σπάνιες, γι’αυτό και το επερχόμενό τους σόου εκεί στις 25 του Φλεβάρη ήδη έχει γίνει SOLD OUT ! Οι άνθρωποι πίσω από τους Grails έχουν εκφράσει τις μουσικές τους ανησυχίες και με άλλα αξιομνημόνευτα συγκροτήματα, ο Hall έχει παίξει στους Harvestman του Steve Von Till (Neurosis), ο Αmos πλην των προαναφερθέντων έχει κάνει παραγωγές στους Yellow Swans και κυκλοφορεί τα προσωπικά του άλμπουμ σαν Holy Sons, ενώ ο Riles έχει περιοδεύσει ως δεύτερος κιθαρίστας με τον Matthew Ward, έναν αξιολογότατο folk/blues κιθαρίστα και συνθέτη επίσης από το Portland.

Το 2008 ο Emil Amos ανέλαβε το σκαμνάκι πίσω από τα τύμπανα των Om, μπαίνοντας στην ουσία στα παπούτσια του θρυλικού ντράμερ (και πρώην Sleep) Chris Hakius, κατάφερε με επιτυχία να ανταπεξέλθει και φέτος κλείνει 10 χρόνια κοινής παρουσίας με τον Al Cisneros. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε και το ”Take Refuge In Clean Living”, ενώ στην κυριολεξία ακούραστοι, κυκλοφόρησαν την ίδια χρονιά και το ”Doomsdayer’s Holiday”, το πρώτο τους στην Temporary Residence Limited. Δίσκος που είχε καθολική αποδοχή και με τους Grails να γίνονται εξώφυλλο στο Αγγλικό Rock-A-Rolla. Οι Grails πλέον ήταν κάτι περισσότερο απλά από ”η μπάντα του ντράμερ των Om”, και το 2009 τους βρήκε να κυκλοφορούν το DVD ”Acid Rain”. Η σειρά ”Black Tar Prophecies” που έχει φτάσει τις 6 κυκλοφορίες είναι χαρακτηριστική του απλώματος του ήχου τους και έχει επανακυκλοφορήσει σε βινύλιο (τα 3 πρώτα μέρη) από την Important Records, η οποία κυκλοφόρησε και το Vol. 4 της σειράς σαν ΕΡ βινυλίου.

Το επόμενο άλμπουμ ”Deep Politics” κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2011 και έγινε αμέσως κλασσικό, ενώ θεωρείται και η στιγμή που πραγματικά βρήκαν τον δικό τους ήχο. Το 2012 κυκλοφόρησαν ένα split με τους Pharaoh Overlord στην Kemado Records, με την πλευρά των Grails να αποτελεί στην ουσία το ”Βlack Tar Prophecies Vol. 5”. Πήρε στους Grails 6 oλόκληρα χρόνια να επιστρέψουν με το έβδομο ολοκληρωμένο τους άλμπουμ το Φεβρουάριο του 2017. Το ”Chalice Hymnal” που κλείνει ένα χρόνο σε λίγο καιρό, δείχνει το τι επιρροές έχουν, μέχρι κι από ψυχεδελικούς ήχους με έντονη σινεματική ατμόσφαιρα. Θα μπορούσαν κάλλιστα να είχαν διαλέξει τον ίδιο δρόμο με τα προηγούμενά τους άλμπουμ, αλλά πήραν το ρίσκο και βγάλανε τον μέχρι στιγμής διαφορετικότερο δίσκο τους, ο οποίος σε ταξιδεύει και σου ανοίγει το μυαλό σε νέους ήχους, αρκετά μακριά από την συνηθισμένη τους βαρύτητα. Στο ”Chalice Hymnal” οι Grails επιβεβαίωσαν ότι κανείς δεν ηχεί όπως αυτοί και οι ίδιοι αντίθετα ηχούν περισσότερο από ποτέ ως ο πραγματικός τους εαυτός.

Οι Grails έρχονται στην Ελλάδα για δεύτερη φορά, το κενό των 8 ετών είναι τεράστιο και με μεγάλη όρεξη, έρχονται να αποδείξουν για ποιους λόγους θεωρούνται ακόμα καλύτεροι ζωντανά απ’ ό,τι στο στούντιο. Το Ελληνικό κοινό μπορεί να αισθάνεται προνομιούχο που θα δει ένα συγκρότημα που περιοδεύει σπάνια και πλέον ακόμα πιο επιλεκτικά εκτός Αμερικής.

Στις 3 του Μάη, όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο Κύτταρο, προσέλθετε προετοιμασμένοι, διότι ίσως να σας πάρει καιρό να συνέλθετε!

Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου

ΑΘΗΝΑ 20 ΕΩΣ 28 ΜΑΡΤΙΟΥ 2018

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: 29 ΜΑΡΤΙΟΥ ΕΩΣ 4 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2018

ΔΑΝΑΟΣ – AΣΤΟΡ – AUDITORIUM THEO ANGELOPOULOS ΓΑΛΛΙΚΟΥ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟΥ ΠΑΥΛΟΣ ΖΑΝΝΑΣ

Το Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου, που ξεκίνησε ένα φθινόπωρο του 2000 και στα επόμενα χρόνια καθιερώθηκε ως το ανοιξιάτικο κινηματογραφικό γεγονός της Αθήνας, γιορτάζει τα 19α γενέθλιά του!

19 διοργανώσεις που μέχρι σήμερα έχουν δώσει την ευκαιρία στους Έλληνες σινεφίλ να ανακαλύψουν το καλύτερο πρόσωπο του γαλλικού και γαλλόφωνου κινηματογράφου, καθώς και τους κύριους δημιουργούς του.  Το φεστιβάλ διαφοροποιείται, ανανεώνεται, και ωθεί όλους τους κλάδους και τους φορείς τους σε μια συνεχή αλληλεπίδραση! Σας προσκαλούμε φέτος να το απολαύσετε, να αναζωογονηθείτε και να επωφεληθείτε από την επαφή με τις διαφορετικές κουλτούρες, τα θέματα και τις συναντήσεις, για εννέα ημέρες στην Αθήνα και επτά στην Θεσσαλονίκη!

 

Τα βραβεία

Θα απονεμηθούν και φέτος δύο βραβεία στις ταινίες που συμμετέχουν στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου της Ελλάδας:

 

  • Το Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής, το οποίο απονέμεται από την κριτική επιτροπή του φεστιβάλ και αποτελεί μια προσφορά της NOVA και του ΟΠΑΝΔΑ. Οι φορείς αυτός υποστηρίζουν ως χορηγοί επικοινωνίας την προώθηση της ταινίας όταν αυτή προβληθεί στις ελληνικές αίθουσες.
  • Το Βραβείο Κοινού, το οποίο απονέμεται κατόπιν ψηφοφορίας των θεατών κατά την έξοδό τους από τις προβολές των ταινιών που συμμετέχουν στο διαγωνιστικό τμήμα. Το Βραβείο Κοινού, προσφορά της μπίρας Fischer, απονέμεται στον διανομέα της βραβευμένης ταινίας στην Ελλάδα για την προώθησή της κατά την προβολή της στις ελληνικές αίθουσες.

Γενική είσοδος στο Auditorium του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών: 5 €

Τιμές εισιτηρίων στους κινηματογράφους ΔΑΝΑΟΣ, ΑΣΤΟΡ

 Γενική είσοδος :6 €. (μειωμένο : 5  €)

Τον ρυθμό στην 19η διοργάνωση του Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου, δίνουν το γκλάμουρ, η κομψότητα και η αισθητική, έννοιες συνδεδεμένες τόσο με τον κινηματογράφο όσο και με τη θεματική μας ενότητα αφιερωμένη στη μόδα.

Η μόδα, η πολυτέλεια, η ομορφιά, μας συνοδεύουν καθ’ όλη τη διάρκεια του φεστιβάλ, καθώς αναδύονται από διάφορες πτυχές του προγράμματος της φετινής διοργάνωσης. Με την έναρξη των προβολών, και συγκεκριμένα στις 21 Μαρτίου, ένα εξαιρετικό masterclass δίνει το πρώτο στίγμα. Ο Γενικός Γραμματέας του Μουσείου Christian Dior, Philippe Le Moult και ο Dominique Adt, σκηνοθέτης του ντοκιμαντέρ Christian Dior, l’élégance du paradis perdu, το οποίο θα προβληθεί στο πλαίσιο της συνάντησης αυτής, θα συζητήσουν για τη σχέση του οίκου Dior με την 7η τέχνη και για το πώς γυρίστηκε η ταινία στα παρασκήνια αυτού του μεγάλου οίκου υψηλής ραπτικής.

Το θέμα της μόδας αντικατοπτρίζεται και στην οπτική ταυτότητα της φετινής διοργάνωσης, δημιουργία των Typical Organization for standards and Order. Ξεκινώντας από την ιδέα του «catwalk», της πασαρέλας, στο πίσω πλάνο, οι δημιουργοί ξεδιπλώνουν την κίνηση ενός αιλουροειδούς σε 19 αστραφτερά φωτογραφήματα.

Τον ρυθμό στην 19η διοργάνωση του Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου, δίνουν το γκλάμουρ, η κομψότητα και η αισθητική, έννοιες συνδεδεμένες τόσο με τον κινηματογράφο όσο και με τη θεματική μας ενότητα αφιερωμένη στη μόδα.

Η μόδα, η πολυτέλεια, η ομορφιά, μας συνοδεύουν καθ’ όλη τη διάρκεια του φεστιβάλ, καθώς αναδύονται από διάφορες πτυχές του προγράμματος της φετινής διοργάνωσης. Με την έναρξη των προβολών, και συγκεκριμένα στις 21 Μαρτίου, ένα εξαιρετικό masterclass δίνει το πρώτο στίγμα. Ο Γενικός Γραμματέας του Μουσείου Christian Dior, Philippe Le Moult και ο Dominique Adt, σκηνοθέτης του ντοκιμαντέρ Christian Dior, l’élégance du paradis perdu, το οποίο θα προβληθεί στο πλαίσιο της συνάντησης αυτής, θα συζητήσουν για τη σχέση του οίκου Dior με την 7η τέχνη και για το πώς γυρίστηκε η ταινία στα παρασκήνια αυτού του μεγάλου οίκου υψηλής ραπτικής.

Το θέμα της μόδας αντικατοπτρίζεται και στην οπτική ταυτότητα της φετινής διοργάνωσης, δημιουργία των Typical Organization for standards and Order. Ξεκινώντας από την ιδέα του «catwalk», της πασαρέλας, στο πίσω πλάνο, οι δημιουργοί ξεδιπλώνουν την κίνηση ενός αιλουροειδούς σε 19 αστραφτερά φωτογραφήματα.

 

 

Οι ενότητες του 19ου Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου

 

ΕΠIΣΗΜΗ ΕΠΙΛΟΓΗ | ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

 

Aurore | 50 φορές άνοιξη – Blandine Lenoir

Brillantissime | Ωραίο μου διαζύγιο – Michèle Laroque

Fleuve noir | Μαύρος φάκελος – Érick Zonka

Gauguin-Voyage de Tahiti | Γκογκέν – Στην Ταϊτη – Édouard Deluc

Jeune femme | Μια νέα γυναίκα – Léonor Seraille

La douleur | Η οδύνη – Emmanuel Finkiel

La promesse de l’aube | Η υπόσχεση της αυγής – Éric Barbier

Le Brio – Yvan Attal

Le fils de Jean | Οικογενειακός φίλος – Philippe Lioret

Otez-moi d’un doute | Για καλό και για κακό – Carine Tardieu

 

ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΓΑΛΛΟΦΩΝΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

 

Avant la fin de l’été | Πριν το τέλος του καλοκαιριού –  Maryam Goormaghtigh

Barefoot | Ξυπόλυτος στα θερισμένα σταχοχώραφα – Jan Sverak

C’est tout pour moi | ‘Ολα δικά μου – Nawell Madani

Crash test Aglaé | Μετώπικη σύγκρουση – Éric Gravel

Diane a les épaules | Στηρίξου πάνω μου – Fabien Gorgeart

Drôles de petites bêtes | Αστεία τερατάκια – Arnaud Bouron & Antoon Krings

Egon Schiele | Egon schiele, ο θάνατος και η κοπέλα – Dieter Berner

Hochelaga, terre des âmes | Hochelaga, γή των πνευμάτων – François Girard

Kiss & Cry | Φιλί και δάκρυ – Lila Pinell & Chloé Mahieu

La belle & la belle | Καλλονές – Sophie Fillières

La mélodie | Η μελωδία – Rachid Hami

Laissez bronzer les cadavres | Αφήστε τα πτώματα να μαυρίσουν στον ήλιο

Ηélène Cattet & Bruno Forzani

Le collier rouge | Το κόκκινο περιδέραιο – Jean Becker

Les têtes de l’emploi | Κεφαλοκυνηγοί – Alexandre Charlot & Franck Magnier

Lhajjates | Σεβάσμιες – Mohamed Achaour

M – Sara Forestier

Nos patriotes | Σύντροφοι – Gabriel Le Bomin

Prendre le large | Απόδημη – Gaël Morel

Seuls | Μόνοι – David Moreau

Tous les rêves du monde | Ζήσε το όνειρό σου – Laurence Ferreira Barbosa

Tueurs | Δολοφόνοι – François Troukens & Jean-François Hensgens

Une part d’ombre | Κρυμμένα μυστικά – Samuel Tilman

Une saison en France | Καινούργια ζωή – Mahamat-Saleh Haroun

Une vie ailleurs | Η ζωή αλλού – Olivier Peyon

 

Γιούβαλ Νώε Χαράρι

Homo Deus

Μετάφραση Μιχάλης Λαλιώτης 
Εκδόσεις Αλεξάνδρεια

Από την παρουσίαση του βιβλίου: 

Μπορεί η νεωτερική εποχή να κατάργησε το Θεό και να έβαλε στη θέση του τον άνθρωπο («πρέπει να σκεφτόμαστε για λογαριασμό μας», «οι ψηφοφόροι ξέρουν καλύτερα», «ο πελάτης έχει πάντα δίκιο», «η ομορφιά είναι υποκειμενική»…), μπορεί τον προηγούμενο αιώνα η ανθρωπότητα να έθεσε υπό έλεγχο το λιμό, τις επιδημίες και τον πόλεμο` σήμερα όμως, που έχει βαλθεί να νικήσει τα γηρατειά και το θάνατο και να βρει το κλειδί της ευτυχίας, νέες θεϊκές δυνάμεις δημιουργίας και καταστροφής παίρνουν τη σκυτάλη. Όσο αποκωδικοποιούμε τη δομή του εγκεφάλου και τον γενετικό μας κώδικα χάρη στη βιοτεχνολογία, την τεχνητή νοημοσύνη και τη επεξεργασία Μεγάλων Δεδομένων, η αυθεντία θα περνάει σε εξωτερικούς αλγόριθμους και οι περισσότεροι άνθρωποι θα γίνονται οικονομικά και πολιτικά ανίσχυροι. Όταν το έξυπνο κινητό μου θα με γνωρίζει καλύτερα απ’ ό,τι εγώ ο ίδιος και ο Μεγάλος Αδελφός θα μπορεί να παίρνει τις καλύτερες αποφάσεις για λογαριασμό μου, οι δημοκρατικές εκλογές, η ελεύθερη αγορά, οι ίδιοι οι άνθρωποι θα είναι εξίσου παρωχημένοι με τα πέτρινα μαχαίρια και τις κασέτες ήχου.

Αν ο 19ος αιώνας, με τη Βιομηχανική Επανάσταση, έφερε την εργατική τάξη, ο 21ος θα δημιουργήσει μια νέα τεράστια τάξη άχρηστων ανθρώπων. Καθώς, μετά από 50.000 χρόνια, ο Χόμο σάπιενς (έμφρων άνθρωπος) θα δώσει τη θέση του στον Χόμο ντέους (άνθρωπο-θεό), ο κόσμος θα αποκτήσει νέους αφέντες και δούλους.

Στο Sapiens, ο Γιούβαλ Νώε Χαράρι μας έδειξε πώς το ανθρώπινο είδος έφτασε να κυριαρχεί στον πλανήτη. Τώρα, στο Homo Deus, με το συνδυασμό επιστήμης, ιστορίας, φιλοσοφίας και πολλών άλλων επιστημονικών κλάδων που τον χαρακτηρίζει, εξετάζει το μέλλον μας παρουσιάζοντας μια εικόνα του αύριο που αρχικά μοιάζει ακατανόητη, αλλά μετά από λίγο γίνεται αναντίρρητη: σύντομα η ανθρωπότητα δεν πρόκειται να χάσει μόνο την κυριαρχία της, μα και το ίδιο το νόημά της.

Τι πρέπει να κάνουμε, λοιπόν; Καταρχήν, μπορούμε να κάνουμε τις επιλογές του σήμερα βλέποντας καθαρά πού μας οδηγούν. Δεν μπορούμε να σταματήσουμε την πορεία της ιστορίας, μπορούμε όμως να επηρεάσουμε την κατεύθυνσή της. Οι προβλέψεις του μέλλοντος θεωρούν συνήθως δεδομένο ότι το αύριο θα μοιάζει κατά βάθος με το σήμερα – θα διαθέτουμε εκπληκτικά νέα τεχνολογικά επιτεύγματα, αλλά οι παλιές ανθρωπιστικές αξίες, όπως η ελευθερία και η ισότητα, θα συνεχίζουν να μας καθοδηγούν. Ο Χαράρι γκρεμίζει αυτές τις υποθέσεις και μας αποκαλύπτει ένα τεράστιο φάσμα εναλλακτικών δυνατοτήτων, με προκλητικά επιχειρήματα σε κάθε σελίδα:

  • Μετά από τέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια οργανικής ζωής, αρχίζει η εποχή της ανόργανης.
  • Τα κύρια προϊόντα της οικονομίας του 21ου αιώνα δεν θα είναι υφάσματα, οχήματα και όπλα, αλλά σώματα, εγκέφαλοι και διάνοιες.
  • Οι πιο ισχυρές θρησκείες δεν θα γεννιούνται πια στη Μέση Ανατολή αλλά στη Σίλικον Βάλεϊ.
  • Η δημοκρατία και η ελεύθερη αγορά θα καταρρεύσουν όταν η Google και το Facebook θα μας γνωρίζουν καλύτερα απ’ ό,τι γνωρίζουμε τον εαυτό μας
  • H εξουσία θα περάσει από τα μεμονωμένα άτομα στους δικτυωμένους αλγόριθμους.
  • Οι άνθρωποι δεν θα πολεμήσουν με τις μηχανές· αντίθετα, θα συγχωνευτούν μ’ αυτές.
  • Η βιομηχανική επανάσταση δημιούργησε την εργατική τάξη, η επόμενη επανάσταση θα δημιουργήσει την άχρηστη τάξη.
  • Το χάσμα ανάμεσα σε κείνους που θα μπουν στον καινούργιο κόσμο και κείνους που θα μείνουν πίσω θα είναι μεγαλύτερο από το χάσμα ανάμεσα στους Σάπιενς και τους Νεάντερταλ.
  • Ο τρόπος με τον οποίο μεταχειριζόμαστε τα ζώα δείχνει πώς οι τεχνολογικά αναβαθμισμένοι άνθρωποι θα μεταχειρίζονται εμάς τους υπόλοιπους.

Αυτή είναι η μορφή του καινούργιου κόσμου και το χάσμα ανάμεσα σε εκείνους που θα μπουν σε αυτόν και εκείνους που θα μείνουν πίσω θα είναι μεγαλύτερο από το χάσμα ανάμεσα στις βιομηχανικές αυτοκρατορίες και τις αγροτικές φυλές, μεγαλύτερο ακόμα κι απ’ αυτό ανάμεσα στους σάπιενς και τους Νεάντερταλ.

“Όπως ο πρόδρομός του, με τις εκατομμύρια πωλήσεις, το Homo Deus έχει ένα παγκόσμιο ακροατήριο. Αναλαμβάνοντας από κει όπου σταμάτησε το Sapiens, κοιτάζει μπροστά, εκεί όπου μας οδηγούν η ιστορία, η ηθική και οι γιγαντιαίες επενδύσεις στη βιοτεχνολογία”

Sunday Times Culture 

 

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ: 
ΚΩΛΕΤΤΗ 31, 10677 ΑΘΗΝΑ
ΤΗΛ: 210-3806305 
 

Του Κλεάνθη Γρίβα από τις εκδόσεις Ιανός

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις IANOS το βιβλίο του Κλεάνθη Γρίβα με τίτλο «Κάνναβη. Μαριχουάνα | Χασίς».

Κάνναβη. Μαριχουάνα | Χασίς

Σε αυτό το βιβλίο, ο Κλεάνθης Γρίβας, με όπλο το πάθος του για την ελευθερία του ατόμου, θίγει με αιχμηρό τρόπο ένα μείζον θέμα της σύγχρονης κοινωνίας, το πρόβλημα των «ναρκωτικών». Χρησιμοποιώντας τις ευρύτατες γνώσεις του, αναλύει τη χρησιμότητα της «παρεξηγημένης» κάνναβης στην καθημερινή ζωή του ανθρώπου και επιχειρηματολογεί, διαφωτίζοντας το θέμα από όλες τις πλευρές του: την ιατρική-φαρμακολογική, την ιστορική και κοινωνική, την πολιτική και πολιτισμική, την οικονομική και ιδεολογική, τη φιλοσοφική και ηθική πλευρά του.

Από την εισαγωγή:

Για ολόκληρες χιλιετίες η κάνναβη έπαιζε καθοριστικό ρόλο στην επιβίωση του ανθρώπου ως πηγή ενέργειας, διατροφής και ένδυσης, καθώς και ως θεραπευτικό και ευ­φορικό μέσο. Αλλά εδώ και εξήντα χρόνια τέθηκε υπό κα­θεστώς διωγμού ως απειλή για την ύπαρξή του.

Μέχρι το 1937, η ανθρωπότητα χρησιμοποιούσε την κάν­ναβη για την κάλυψη πολλών αναγκών της καθημερινής ζωής. Μετά το 1937, ιδιοτελείς αυτόκλητοι «προστάτες» της κοινωνίας από τα ναρκωτικά την ανήγαγαν σε «έσχατο κακό» και επέβαλαν την απαγόρευση της καλλιέργειάς της και τη δίωξη των χρηστών της.

Πώς κατέστη δυνατό, μέσα σε ελάχιστα χρόνια, να με­ταμορφωθεί από ευλογία σε κατάρα ένα φυτό που μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα αποτελούσε μια από τις μεγαλύ­τερες γεωργικές καλλιέργειες στον πλανήτη και σημαντική πρώτη ύλη για την παγκόσμια παραγωγή των μέσων ικα­νοποίησης πολλών αναγκών της καθημερινής ζωής; Αυτό το κρίσιμο ερώτημα απαιτεί μιαν απάντηση, η οποία δεν είναι δυνατό να εμποδίζεται επ’ άπειρον από τα συνδυασμένα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα που βρίσκονται πίσω από την απαγόρευση της κάνναβης και τον διωγμό των χρηστών της.

Κλεάνθης Γρίβας

Ο συγγραφέας, Κλεάνθης Γρίβας

Ο συγγραφέας 

Ο Κλεάνθης Γρίβας (1944) είναι ψυχίατρος-νευρολόγος, διδάκτωρ Ψυ­χιατρικής της Ιατρικής Σχολής του Α.Π.Θ. Σπούδασε Ιατρική και Κοι­νωνιολογία και είναι συνεργάτης πολλών περιοδικών και εφημερίδων, μεταξύ των οποίων και η Ελευθεροτυπία (μέχρι τις 4.2.2002). Υπήρξε συντάκτης της «Έκθεσης για τα Ναρκωτικά» της Ειδικής Επι­τροπής του Ιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης (1986).

Λίνα Σόρογκα


Λίνα Σόρογκα

Η Λίνα Σόρογκα, επικοινωνιολόγος και συγγραφέας, γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε Επικοινωνία και Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης. Εργάστηκε στο Μανχάταν σε εμπορικά και γυναικεία περιοδικά (Middle East Business, Prestige κ.ά.) και στην ΕΡΤ ως δημοσιογράφος – υπεύθυνη για την επιμέλεια και παρουσίαση του δελτίου ειδήσεων στα αγγλικά στην ΕΡΤ2 («News in Brief») και επικεφαλής της Υποδιεύθυνσης Μάρκετινγκ και Έρευνας Αγοράς για την ΕΡΤ (τηλεόραση – ραδιόφωνο), με ειδίκευση στον τομέα μελετών και ανάλυσης τηλεοπτικής συμπεριφοράς του κοινού. Ως μέλος της επιτροπής ερευνητών των δημόσιων ραδιοτηλεοπτικών σταθμών στην Ευρώπη (GEAR – Group of European Audience Researchers), συμμετείχε ως ομιλήτρια σε διεθνή συνέδρια επικοινωνίας στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Από το 2007 εργάζεται στον Δήμο Κηφισιάς ως εκλεγμένο μέλος του Δ.Σ. ΚΕΜΜΕ (Κέντρο Έρευνας και Μελέτης της Μικρασιατικής Ερυθραίας), με αντικείμενο την παρουσίαση βιβλίων λογοτεχνίας. Έχει συγγράψει τα βιβλία Μαυσωλείο παιχνιδιών (διηγήματα – εκδόσεις Πλέθρον, 2012) και Αφουγκράσου το κοινό, η τέχνη μιας ουσιαστικής επικοινωνίας – Οδηγός στρατηγικής για τη δημόσια τηλεόραση (εκδόσεις Παπαζήση, 2010), το οποίο διδάχθηκε στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, στο τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ. Έχει μεταφράσει βιβλία, ενώ άρθρα και διηγήματά της έχουν δημοσιευθεί σε εφημερίδες (Η Καθημερινή, Το Βήμα, Έθνος) και λογοτεχνικά περιοδικά (Δέκατα, Poetix, Diastiho.gr, Fractal κ.ά.).

Χρυσά Λούπινα

Ιανουάριος 2001. O Δημοσθένης Δοξαράς, καταξιωμένος πια συγγραφέας, βρίσκεται στην Πράγα, προσκεκλημένος του Εθνικού Θεάτρου για την πρεμιέρα του έργου του. Στο τέλος της θριαμβευτικής βραδιάς επιστρέφει στο ξενοδοχείο, όπου λίγο αργότερα, μέσα στην παγωμένη νύχτα, αρχίζει να ξετυλίγεται σαν φιλμ το παρελθόν: τα παιδικά του χρόνια στο χωριό, η θηριωδία του πολέμου, η μεταπολεμική πρωτεύουσα, ο συμβατικός του γάμος αλλά και οι φλογεροί έρωτες, η καταφυγή στη Μασσαλία την εποχή της δικτατορίας. Μια ζωή σαν μυθοπλασία, όπου η αναγνώριση αλλά και η μοναχικότητα είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, του πάθους του για τη γραφή. Μια ζωή ταγμένη στο ίδιο πάντα όραμα. 

Ένα κοινωνικό δράμα και ταυτόχρονα ένα κοσμοπολίτικο μυθιστόρημα, όπου ο μύθος μπλέκεται με την ιστορία, το φανταστικό συνομιλεί με το πραγματικό, από τη Μάνη της δεκαετίας του ’40 μέχρι τη σύγχρονη Αθήνα.

 

Ο Αδαής και ο Παράφρων στο θέατρο Πορεία.

Η μεγάλη θεατρική επιτυχία που ξεκίνησε την πορεία της στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, συνεχίστηκε στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, επανέρχεται για έναν τρίτο κύκλο παραστάσεων στο θέατρο Πορεία.

Ο Αδαής και ο Παράφρων

Του Τόμας Μπέρνχαρντ σε σκηνοθεσία Γιάννου Περλέγκα

Μια μεγάλη ντίβα της όπερας πρόκειται να τραγουδήσει στον «Μαγικό Αυλό» του Μότσαρτ για διακοσιοστή εικοστή δεύτερη φορά. Εξαντλημένη από την πειθαρχία που έχει επιβάλλει στον εαυτό της και από την επαναλαμβανόμενη έκθεσή της στην κρίση του κοινού,  αποφασίζει να ματαιώσει τις προγραμματισμένες εμφανίσεις της και να αποσυρθεί με τον τυφλό πατέρα της στην εξοχή. Εκείνος όμως, αλκοολικός και φιλοχρήματος, έχει εναποθέσει όλη του τη ζωή στην τραγουδιστική καριέρα της κόρης του. Ανάμεσά τους βρίσκεται ένας γιατρός, «δόκτωρ» Ιατροδικαστικής, παθιασμένος με την ανθρώπινη ανατομία, αλλά αδιάφορος για την ανθρώπινη ύπαρξη.

Πώς επιδρά η τελειομανία, η στείρα εξειδίκευση, η υπέρμετρη συγκέντρωση, ο αυστηρός αυτοπεριορισμός πάνω στον καλλιτέχνη;

Η τέχνη, η επιστήμη, ακόμη και η σχέση γονιού και παιδιού, αποδεικνύονται ανεπαρκείς και καταστροφικές για την πλήρωση των ανθρώπινων αναγκών. Ο Μπέρνχαρντ μετατρέπει την ιατρική σε επιστήμη της αποσύνθεσης και τη μουσική σε τέχνη της αποπροσωποποίησης και της καταστροφής. Ο μεγάλος Αυστριακός συγγραφέας επιστρατεύει το γκροτέσκο και «χολερικό»  χιούμορ του για να υπογραμμίσει το υπαρξιακό άγχος των ηρώων του. Μια άγρια κωμωδία για την τραγωδία της τέχνης, της επιστήμης και της γονεϊκής χειραγώγησης.

Thomas Bernhard, Der Ignorant und der Wahnsinnige, in: ders., Werke Band 15 © Suhrkamp Verlag Frankfurt am Main 2004

Διάρκεια: 180 λεπτά, με διάλειμμα.

Τιμές Εισιτηρίων: κανονικό 16 ευρώ, senior (άνω των 65): 14 ευρώ, φοιτητικό, νεανικό (κάτω των 22), ανέργων: 12 ευρώ.

 

H παράσταση “Ο αδαής και ο παράφρων” αποτελεί παραγωγή της Πειραματικής Σκηνής του ΕΘ και πρωτοπαρουσιάστηκε εκεί την περίοδο 2015-2016.

 

Εθνικό θέατρο, Πειραματική Σκηνή από 12 Φεβρουαρίου έως 6 Μαρτίου 2016.

Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης από 8 έως 24 Σεπτεμβρίου 2016.

Θέατρο Αυλαία, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Δημητρίων Θεσσαλονίκης 1, 2 & 3 Οκτωβρίου 2016.

Θέατρο Πορεία από 16 Ιανουαρίου 2018

 

Βραβεία:

Βραβείο μετάφρασης της Ένωσης Κριτικών Θεάτρου και Μουσικής 2016 στον Γιώργο Δεπάστα

Βραβείο Μελίνα Μερκούρη 2017 στην Ανθή Ευστρατιάδου

 

Trailer:

 

Baby, στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης.

“A blockquote highlights important information, which may or may not be an actual quote. It uses distinct styling to set it apart from other content on the page.”

BABY

Του Christopher Durang σε σκηνοθεσία: Αναστασίας Κουμίδου

Παρασκευή 02 Μαρτίου 2018 έως Κυριακή 25 Μαρτίου 2018, 21:00 στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης

Η Έλεν και ο Τζον Ντίνγκλμπερι, ένα νεαρό ζευγάρι, φέρνουν το μωρό τους από την κλινική και αποφασίζουν το φύλο του εν μέσω διαπληκτισμών και αυθαίρετων θεωριών. Μεγαλώνουν το παιδί τους, με το όνομα Νταίζη, με θηλυκά πρότυπα μέσα σε ένα κλίμα ανωριμότητας, διαστρέβλωσης, εσωτερικών και εξωτερικών κινδύνων. Αυτό το γεγονός οδηγεί σε ένα καταιγισμό από προβληματικές συμπεριφορές και κακοποιήσεις που οδηγούν το παιδί Νταίζη σε κατάθλιψη και αυτοκτονικές τάσεις. Ο οικογενειακός, κοινωνικός, εκπαιδευτικός κύκλος του παιδιού Νταίζη λειτουργεί διαρκώς και απροκάλυπτα καταστροφικά για την εξέλιξη της προσωπικότητάς του. Όταν το ίδιο το παιδί αποφασίζει κατά τη διάρκεια της ενηλικίωσης του ότι είναι ένα αμφισεξουαλικό αγόρι, μέσα από μία σειρά κωμικά μεγαλοφυών σκηνών, η ιστορία της επιβίωσης του παιδιού Νταίζη και της προσπάθειας του να βιώσει το φύλο του συνεχίζεται, ασχέτως με την συνεχή επιμονή των γονιών του στο αντίθετο.

 

Το έργο BABY with the bathwater” γράφτηκε από τον Αμερικανό συγγραφέα  Christopher Durang to 1982. Πρόκειται για μια κωμωδία στα πρότυπα των κωμωδιών του Mel Brooks, που αν και παρουσιάστηκε 36 χρόνια πριν, πραγματεύεται με πολύ επίκαιρο τρόπο το θέμα του αυτοπροσδιορισμού της ταυτότητας του φύλου. Η παράσταση που θα παρουσιαστεί στο Μαύρο Κουτί (Black Box) του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης έχει μεταφραστεί από τον Χρήστο Παρίδη ο οποίος έκανε μια επίκαιρη απόδοση του έργου με σύγχρονα στοιχεία, έχει «ντυθεί» από τα έξυπνα και με χιούμορ σκηνικά του εικαστικού Άγγελου Παπαδημητρίου, και έχει πλαισιωθεί μουσικά από τους ευρηματικούς Burger Project ενώ ο σχεδιασμός φωτισμών είναι της Στέλλας Κάλτσου.

Ταυτότητα της παράστασης

Συγγραφή: Christopher Durang

Απόδοση: Χρήστος Παρίδης

Σκηνοθεσία: Αναστασία Κουμίδου

Βοηθός Σκηνοθέτη: Μαρία Απατσίδου

Εικαστική επιμέλεια: Άγγελος Παπαδημητρίου

Σχεδιασμός Φωτισμών: Στέλλα Κάλτσου

Μουσική: The Burger Project

Κίνηση – Χορογραφίες: Στεφανί Τσάκωνα

Φωτογραφίες: Δημήτρης Τρανός / Aris Hathaway

Παραγωγή: Red Moonlight Productions

 

Παίζουν οι ηθοποιοί:

Αθηνά Αλεξοπούλου

Χάρης Μπόσσινας

Ντέπυ Πάγκα

Μαργαρίτα Παπαγιάννη

Γιώργος Σουλεϊμάν

Εύα Φρακτοπούλου

Στο ρόλο του ψυχιάτρου ακούγεται η Φωνή του Άγγελου Παπαδημητρίου

 

Γενική Είσοδος: δέκα (10,00) ευρώ.

 

Η αγριόπαπια

του Χένρικ Ίψεν σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τάρλοου

 

Ο Γκραίγκερς γυρίζει στην πατρίδα του έπειτα από χρόνια απουσίας σ’ ένα ερημικό μέρος, όπου ανέπτυξε τη φιλοσοφία του για τη ζωή, την οποία αποκαλεί «επιταγή του ιδεώδους» και συνοψίζεται στον αγώνα για επίτευξη της αλήθειας με κάθε θυσία. Επιστρέφοντας ξανασυναντά τον παιδικό του φίλο Γιάλμαρ Έκνταλ, ο οποίος ζει σε μία πλάνη ως προς την οικογενειακή του γαλήνη, τη συζυγική του ευτυχία και το μέγεθος της προσωπικότητάς του. Ο Γκραίγκερς τον θεωρεί τότε ιδανικό παραλήπτη για την «επιταγή» του και επιχειρεί να οδηγήσει την οικογένεια Έκνταλ στη συνειδητοποίηση της ψευδαίσθησής της και να «σώσει» με κάθε κόστος την αγριόπαπια από τον βυθό.

Η αλήθεια πρέπει να αποκαλύπτεται, όποιο κι αν είναι το κόστος, διότι μόνο τότε μπορεί κανείς να γίνει κοινωνός της ιδεώδους ζωής, υποστηρίζει ο Γκραίγκερς κατά την αντιπαράθεσή του με τον Ρέλινγκ πάνω στη μοίρα του Γιάλμαρ. Το ζωτικό ψεύδος είναι η θεραπεία διά πάσαν νόσον, αντιτείνει ο πνευματικός του αντίπαλος. Ο Χένρικ Ίψεν, ένας από τους μεγαλύτερους στοχαστές κι επαναστάτες του παγκόσμιου θεάτρου, για άλλη μια φορά αποκαθηλώνει πρότυπα γράφοντας την Αγριόπαπια, μια ποιητική και γεμάτη συμβολισμούς τραγικωμωδία για τα ζωτικά ψεύδη και τις μετα-αρετές μας, που διαδραματίζεται μέσα στο χάσμα δύο οικογενειών.

“Ο Χένρικ Ίψεν, ένας από τους μεγαλύτερους στοχαστές κι επαναστάτες του παγκόσμιου θεάτρου, για άλλη μια φορά αποκαθηλώνει πρότυπα γράφοντας την Αγριόπαπια, μια ποιητική και γεμάτη συμβολισμούς τραγικωμωδία για τα ζωτικά ψεύδη και τις μετα-αρετές μας, που διαδραματίζεται μέσα στο χάσμα δύο οικογενειών.”

Ο σκηνοθέτης της παράστασης, Δημήτρης Τάρλοου, σημειώνει: «Σε μια χώρα όπου η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας τρέφεται από τα ζωτικά της ψεύδη, ιδεολογικά και ιστορικά, σε μια χώρα που κανείς δεν θέλει να κοιτάζει τον εαυτό του στον καθρέφτη, σ’ έναν τόπο που έχει εξορίσει ό,τι αληθινό και ουσιώδες, που έχει μετατρέψει τη φύση σε τσιμέντο, εκεί μας μεταφέρει η Αγριόπαπια. Στην πατρίδα των παθιασμένων αγωνιστών με τις φουσκωμένες τσέπες, εκείνων που εξαιτίας των δικών τους τραυμάτων, συμπλεγμάτων και ανεπαρκειών δεν διστάζουν να καταστρέψουν τα πάντα γύρω τους, σ’ έναν τόπο αυταπάτης, ντρόγκας και ακραίου συμφέροντος. Σε μια χώρα με θύματα παιδιά και εφήβους που σαν τις κυνηγημένες από τις άθλιες καραμπίνες αγριόπαπιες, χώνουν το κεφάλι μέσα στην λάσπη του βυθού και μένουν για πάντα εκεί. Ακίνητα και σιωπηλά.»

Διάρκεια: 180 λεπτά, με διάλειμμα

 

Τιμές Εισιτηρίων: Τετάρτη γενική είσοδος (λαϊκή) 15 ευρώ, Παρασκευή έως Κυριακή: κανονικό 20 ευρώ, senior (άνω των 65): 17ευρώ, φοιτητικό, νεανικό (κάτω των 22), ανέργων, ΑμεΑ: 14 ευρώ.

Κάθε Παρασκευή με αγγλικούς υπέρτιτλους (προτεινόμενες θέσεις: κεντρικό & δεξί διάζωμα (όπως φαίνονται στην οθόνη), σειρές: Α, Β, Γ, Δ).

Κατά την διάρκεια της παράστασης ακούγονται ήχοι πυροβολισμών.

Θέατρο Πορεία

Τρικόρφων 3-5, Αθήνα 10433, Πλατεία Βικτωρίας
210 8210991, 210 8210082

Trailer:

To ΦΚΘ συναντά το CineDoc

“Δεσπόζουσα θέση κατέχει το αφιέρωμα στο 1968 με επιλογές που τονίζουν τόσο την δυναμική της μνήμης όσο και την εν συνόλω πραγματικότητα αυτής της ιδιαίτερης χρονιάς που σηματοδοτεί το αποκορύφωμα μιας ευρύτατης πολιτικής και πολιτιστικής επανάστασης που άλλαξε σαν σεισμός μεγάλων διαστάσεων την κοσμοεικόνα της εποχής.”

Ανταπόκριση από το 20ο Φεστιβάλ Ντοκυμανταίρ Θεσσαλονίκης

Του Γ. Ραουζαίου

Άκρως ενδιαφέρον όπως πάντα το φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης συμπληρώνει φέτος τα 20 χρόνια παρουσίας, με σειρά εκλεκτών καλεσμένων αλλά και ένα  σύνολο ταινιών από. τις καλύτερες επιλογές τεκμηρίωσης της προηγούμενης χρονιάς αλλά και άλλων ετών.

Δεσπόζουσα θέση κατέχει το αφιέρωμα στο 1968 με επιλογές που τονίζουν τόσο την δυναμική της μνήμης όσο και την εν συνόλω πραγματικότητα αυτής της ιδιαίτερης χρονιάς που σηματοδοτεί το αποκορύφωμα μιας ευρύτατης πολιτικής και πολιτιστικής επανάστασης που άλλαξε σαν σεισμός μεγάλων διαστάσεων την κοσμοεικόνα της εποχής. Σε αυτό το πλαίσιο ξεχωρίζουμε ταινίες όπως το “δεν ξεχνάμε δεν συγχωρούμε” του Ρίτσαρντ Ντίντο με θέμα την εξέγερση των φοιτητών στο Μεξικό που οδήγησε το 1968 σε μια φοβερή αιματηρή καταστολή, καθώς και τα “Καλοκαίρι στην Ναρίτα”  του Σίνζουκε Ογκάουα όπου οι κάτοικοι ενός ιαπωνικού χωρίου συγκρούονται με τις δυνάμεις του κράτους, απέναντι στην κατασκευή ενός αεροδρομίου, σύγκρουση που καταλήγει σε ένοπλη αντιπαράθεση δυνάμεων όπως οι “ταξιαρχίες νέων” με την αστυνομία, συγκρούσεις οι οποίες αποτελούν προέκταση  της δράσης του εξαιρετικά ριζοσπαστικού κομματιού της ιαπωνικής κοινωνίας που προερχόταν από τις κινητοποιήσεις των φοιτητών και που ένα κομμάτι αργότερα θα οδηγήσει στην δημιουργία του ιαπωνικού ερυθρού απελευθερωτικού στρατού, και ¨”αμερικανική επανάσταση 2″ του Χάουαρντ Άλκ, με την κινηματογράφηση της προσπάθειας για σύμμειξη του λευκού και του μαύρου κομματιού του αμερικανικού movement απέναντι στον τεχνοβιομηχανικό σύμπλεγμα , δεσπόζον στη συγκεκριμένη κοινωνία ως δυναμική βάση της λήψης πολιτικών αποφάσεων ιδιαίτερα εκείνη την περίοδο με τον πόλεμο του Βιετνάμ να μένεται. 

 

Άλλες ενδιαφέρουσες ταινίες εκτός από το πολυαναμενόμενο σήμερα “Golden Dawn Girls” με θέμα τρεις γυναίκες που προέρχονται από  τον σκληρό πυρήνα του ελληνικού νεοναζιστικού κόμματος, είναι και το “Walthaim Waltz” με αναφορά στον υποψήφιο για πρόεδρο της Αυστρίας το 1986 Κούρτ Βάλτχαιμ, με ναζιστικό και αντισημιτικό παρελθόν, ενώ στην εξαιρετική δουλειά τους για την περίοδο 1941-1944, “Οι παρτιζάνοι των Αθηνών”, η Γιάννης Ξυδάς και Ξενοφώντας Βαρδαρός, αποτυπώνουν με μορφή συγκλονιστικής μαρτυρίας, της αποκλειστικές συνεντεύξεις αγωνιστών της ΕΠΟΝ, του ΕΛΑΣ Αθηνών και της ΟΠΛΑ, ανδρών και γυναικών που δημιούργησαν σε μια από τις πλέον 

 

SUBHEADING

 

δύσκολες συνθήκες της ελληνικής και της παγκόσμιας ιστορίας, ένα δίκτυο μάχης και αγώνα σε όλα τα επίπεδα απέναντι τόσο στους ξένους κατακτητές όσο και ενάντια στον Γερμανοιταλικό Ναζισμο-Φασισμό και τους ντόπιους συνεργάτες τους.
Θα ήθελα να συνεχίσω για λίγο ακόμα στον χώρο του πολιτικού ντοκιμαντέρ αναφερόμενο στο πόνημα της Α.Βαρντά για την ιστορία και την συγκρότηση των Μαύρων πανθήρων, καθώς και το “Angkar” της Νιρι Αντελίν Χέι που ανατέμνει μια βάρβαρη και αποτρόπαια στιγμή στην ιστορία της Καμπότζης, δηλαδή την περίοδο της κατάληψης της εξουσίας απο τους ερυθρούς Χμέρ και τον Πόλ Ποτ με την  δολοφονία με τον χειρότερο και πλέον βάναυσο τρόπο 3.000.000 Καμποτζιανών, σε αγροτικά στρατόπεδα αναμόρφωσης-θανάτου. Άνγκαρ ήταν το αρχαίο όνομα που επέλεξε το Κ.Κ.Καμπότζης για να αναδείξει την ιδιαίτερη σύνδεση με την παράδοση που η “νέα” κοινωνία που οικοδομούσε θα είχε ως κινητήριο μοχλό. Φυσικά μια τέτοια ιδεολογική φενάκη που θα έκανε τον Κ.Μαρξ να αυτοκτονήσει στο σπίτι του στο Λονδίνο εάν προέβλεπε πως θα χρησιμοποιούσαν κάποιοι την θεωρία του, δεν μπορούσε παρά να οδηγήσει σε εκατόμβες θυμάτων στο όνομα της “σιδηράς ιστορικής αναγκαιότητας”. Στην ταινία ο πατέρας της σκηνοθέτιδος συναντιέται μετά απο δεκαετίες με άτομα που άνηκαν στην Άνγκαρ-Κ.Κ.Κ, σε μια  επώδυνη αναψηλάφιση μνήμης .
Πολύ ενδιαφέροντα είναι και τα τμήματα του φεστιβάλ με ταινίες V.R (ήδη στο αθηναικό Afrofuturism της Στέγης, είχαμε ένα πρώτο αφιέρωμα σε αυτό το νέο είδος οπτικής εμπειρίας και όχι μόνον), όπως και τα αφιερώματα  στην μεγάλη δημιουργό Αμνιές Βαρντά, στον τεχνολογικό φουτουρισμό του τμήματος Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος και ταινίες πάνω στο Trans και Post Humanism όπως το Cyborγ μέσα μας του Ράλφ Ντουράντ Τόραντ, την Βερενά Παραβέλ και τον Λουσιάν Καστέλ Τέιλορ, καθώς και η θεματική των μουσικών ντιοκιμαντέρ με το αντίστοιχο για την Σόουλ και τον Ρουίτσι Σακαμότο αλλά και την βιογραφία-αναφορά στην Μαριάν Φέηθφουλ, να κυριαρχούν. Το διάρκειας 135λεπτών ντοκιμαντέρ για τον Κλάπτον θα μπορούσε να είναι στην πρώτη τριάδα αν η προσέγγιση του δεν παρέμενε, παρά τον όγκο των πληροφοριών και του υλικού, αρκετά συμβατική για την απρουσίαση μιας προλιφικής προσωπικότητας του Ροκ.

.

 

Δραματική

Σκηνοθεσία:  Brady Corbet 

Ηθοποιοί:   Bérénice Bejo,  Liam Cunningham,  Stacy Martin 

Υπόθεση:

Πρόκειται για την ιστορία ενός μικρού αμερικανού που μεγαλώνει στη Γαλλία στις αρχές του 20ου αιώνα. Ο πατέρας του είναι ένας αμερικανός αξιωματούχος που εργάζεται στην ομάδα σύνταξης της Συνθήκης των Βερσαλλιών. Μέσα από την ταινία βλέπουμε πώς μεγαλώνει και αποκρυσταλλώνει τις ιδέες του ένας από τους μεγάλους δικτάτορες του 20ου αιώνα. 

 

The Childhood of a Leader (2015)