Ζακ Ρανσιέρ

Δυσφορία στην Αισθητική

[…]Αλλά η «αυτονομία» της τέχνης δεν είναι πια η σκηνή μιας αντίφασης η οποία καταθέτει μαρτυρία για μια αλλοτρίωση που πρέπει να εξαλειφθεί. Εκείνο που παράγει ο καλλιτέχνης δεν είναι πια το παιχνίδι μιας αντίφασης. Είναι η εγγραφή ενός σοκ. Αυτό που παρουσιάζει το σοκ εξακολουθεί να είναι μια αλλοτρίωση, όμως μια αλλοτρίωση ανυπέρβλητη. Ο double bind δεν ανήκει πια στο έργο. Είναι το σημάδι μιας συνθήκης, της συνθήκης του όντος που είναι υποταγμένο στην αισθητή συνθήκη: είτε υποταγή στο αισθητό που μας ασκεί βία είτε απουσία αισθητού, δηλαδή θάνατος. Αν η τέχνη οφείλει να διαχωριστεί από το εμπόριο, είναι απλώς για να αντιπαραθέσει στις προσφορές και στις υποσχέσεις της εμπορευματικής κατανάλωσης αυτή την πρωταρχική «δυστυχία» του πνεύματος που καθυποτάσσεται στο νόμο του Άλλου. Είναι για να δώσει μαρτυρία για μια αλλοτρίωση που δεν αφήνει περιθώρια να μειωθεί, μια αλλοτρίωση σε σχέση με την οποία κάθε θέληση για χειραφέτηση γίνεται το δέλεαρ της θέλησης για κυριαρχία που μας αποσπά από τον ύπνο της καταναλωτικής ζωής μόνο και μόνο για να μας προβάλει στις μοιραίες ουτοπίες του ολοκληρωτισμού.

Έτσι, η τέχνη εξακολουθεί να είναι εγκλωβισμένη στο μεταπολιτικό σενάριο. Όμως το νόημα αυτού του σεναρίου έχει αντιστραφεί εξ ολοκλήρου. Η τέχνη δεν φέρει πια υπόσχεση. Ονομάζεται ακόμα αντίσταση, σε ανάμνηση του Αντόρνο. Όμως και η «αντίσταση» έχει πάρει εντελώς νέα σημασία. Δεν είναι τίποτε άλλο από την ανάμνηση του «Πράγματος», την επ’ αόριστον επανεγγραφή, στις γραμμές της γραφής, στις πινελιές της ζωγραφικής ή στις μουσικές χροιές, της υποταγής στο νόμο του Άλλου. Είτε η υπακοή στο νόμο του Άλλου που μας ασκεί βία είτε η ενδοτικότητα απέναντι στο νόμο του εαυτού που μας οδηγεί στην υποδούλωση της εμπορευματικής κουλτούρας. Είτε ο νόμος του Μωυσή είτε ο νόμος των McDonald’s, αυτή είναι η τελευταία λέξη που η αισθητική του υψηλού εισφέρει στην αισθητική μεταπολιτική. Δεν είναι σίγουρο ότι αυτός ο νέος νόμος του Μωυσή αντιτίθεται στ’ αλήθεια στο νόμο των McDonald’s. Είναι βέβαιο, απεναντίας, ότι εκπληρώνει την καταστολή της αισθητικής και μαζί της πολιτικής προς όφελος αυτού του ενός και μοναδικού νόμου ο οποίος παίρνει σήμερα το όνομα της ηθικής.

 

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εκκρεμές.

 

“A blockquote highlights important information, which may or may not be an actual quote.”

 

Άστεγοι και Κοινωνικός Αποκλεισμός στην Ελλάδα της Κρίσης

Άστεγοι και Κοινωνικός Αποκλεισμός στην Ελλάδα της Κρίσης, Εκδόσεις Τόπος.

.

Παπαδοπούλου Δέσποινα,  Κουραχάνης Νίκος 

SUBHEADING

Άστεγοι και Κοινωνικός Αποκλεισμός στην Ελλάδα της Κρίσης

Το βιβλίο πραγματεύεται τις διαδικασίες κοινωνικού αποκλεισμού που αποτυπώνονται στις ζωές των εξαθλιωμένων, και τους τρόπους με τους οποίους οι κοινωνικές πολιτικές επιχειρούν να τις διαχειριστούν. Ζωές οι οποίες δεν καταφέρνουν να απολαύσουν την πολιτισμένη διαβίωση που ευαγγελίστηκαν οι θεμελιωτές της νεωτερικότητας, του αστικού πολιτισμού και κυρίως της μεταπολεμικής συναίνεσης. Ζωές που μετατρέπονται σε αόρατες από τον κυρίαρχο περί ευημερίας λόγο. Ωστόσο υπάρχουν. Και όσο υπάρχουν, υπενθυμίζουν τις αποτυχίες των σύγχρονων καπιταλιστικών δημοκρατιών να εκπληρώσουν θεμελιώδεις προϋποθέσεις του κοινωνικού συμβολαίου που συνυπέγραψαν.

Ο πολλαπλασιασμός αυτών των ζωών στα χρόνια της κρίσης υπερτονίζει τις επιπτώσεις των πολιτικών λιτότητας στη συρρίκνωση του κράτους ευημερίας και την κοινωνική θέση των πολιτών. Θέση η οποία δεν διέπεται πλέον από ισότητα ευκαιριών, πρόσβασης και προοπτικών αναδιανομής πόρων για την άμβλυνση της κοινωνικής ανισότητας. Οι ‘γυμνές ζωές’ πολλαπλασιάζονται και ο πολλαπλασιασμός τους υποδηλώνει ότι η ‘νέα’ κοινωνική πολιτική που κυοφορείται δεν στοχεύει στη διαφύλαξη του μεγαλύτερου ιδεολογικοπολιτικού επιτεύγματος των αστικών δημοκρατιών, την κοινωνική ιδιότητα του πολίτη, αλλά, αντίθετα, στην οριακή διαχείριση της ανθρώπινης επιβίωσης.

 

Δείτε την παρουσίαση του βιβλίου στο Polis Art Cafe’ στο Polis Art Café (18/01/18)

 

 

 

ΑΠΟ "ΑΓΑΠΗ" ΚΑΙ "ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ" // ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΗ Ε

Από “αγάπη” και “αλληλεγγύη”, Εκδόσεις Αλεξάνδρεια

Κ. Ροζάκου

Από “αγάπη” και “αλληλεγγύη”Εθελοντική εργασία με πρόσφυγες στην Αθήνα του πρώιμου 21ου αιώνα

Ένα βιβλίο για τον εθελοντισμό και τον εθελοντή ως ηθικό πολίτη. Οι κρατικές και ευρωπαϊκές πολιτικές γύρω από τον εθελοντισμό στις αρχές του 21ου αιώνα, συμβάλλουν στην ενίσχυση ενός μοντέλου κοινωνικότητας στον δημόσιο χώρο, μιας “κοινωνικότητας πολιτών”. Ωστόσο τα σχέδια για την προώθηση του εθελοντισμού είχαν μικρή απήχηση στην Ελλάδα. Βασισμένη σε συμμετοχική παρατήρηση σε δύο οργανώσεις, τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό και την Εθελοντική Εργασία Αθήνας, η παρούσα εθνογραφική μελέτη προτείνει μια εναλλακτική ερμηνεία για την “ατροφικότητα” του εθελοντισμού.
Το βιβλίο επεξεργάζεται δύο διαφορετικά μοντέλα για τον εθελοντισμό: τον “ανθρωπιστικό” και τον “μαχόμενο”. Πολύ πριν από την “έκρηξη της αλληλεγγύης” στην Ελλάδα στον καιρό της “προσφυγικής κρίσης”, το βιβλίο επικεντρώνεται στους εθελοντές και τους ακτιβιστές που βοηθούν πρόσφυγες.

Η “αγάπη”, η “αλληλεγγύη” και η “φιλοξενία” είναι τα κύρια ιδιώματα που συγκροτούν τη δημόσια δράση και τις σχέσεις των εθελοντριών και των ακτιβιστών με τους πρόσφυγες τους οποίους συνδράμουν. Αυτές οι έννοιες βρίσκονται άλλοτε σε αντιστοιχία και άλλοτε σε σύγκρουση με την ηθική υποκειμενικότητα του εθελοντή που προωθείται εκείνη την εποχή. Στο βιβλίο παρατίθενται τα διαφορετικά οράματα που συνθέτουν οι εθελόντριες και οι ακτιβιστές για μια κοινωνία “αγάπης” και “αλληλεγγύης”. (Από την παρουσίαση της έκδοσης).

 

 

Neel Rønholt in Thorn (2017)

Αγκάθι

Σκηνοθεσία: Gavriil Tzafkas 

Με τους:   Jens Sætter-Lassen ,  Neel Rønholt ,  Olaf Johannessen 

Ένα νιόπαντρο ζευγάρι βρίσκεται σε μια αγροικία στο δάσος για την πρώτη νύχτα του γάμου. Όμως η βραδιά εκτυλίσεται με τρόπο απρόσμενο και τα μυστικά απειλούν να διαλύσουν μια σχέση που μόλις ξεκινάει. 

 

Jeffrey Tambor in The Death of Stalin (2017)

Jason Isaacs and Andrea Riseborough in The Death of Stalin (2017)

The Death of Stalin (2017)

The Death of Stalin (2017)

Ο θάνατος του Στάλιν

Σκηνοθεσία  Αρμάντο Ιανούτσι  

Με τους:  Στιβ Μπουσέμι ,  Σάιμον Ράσελ Μπιλ ,  Όλγα Κουριλένκο ,  Τζέφρι Τάμπορ 

Η ταινία περιγράφει τις ημέρες που ακολούθησαν τον θάνατο του Στάλιν και το χάος που προκλήθηκε με την είδηση του θανάτου του. Καύρο χιούμορ και δράμα ακροβατούν συνεχώς σε τεντωμένο σκοινί συνεχίζοντας την παλιά καλή παράδοση της βρεταννικής πολιτικής κωμωδίας- αλληγορίας(“το ποντίκι που βρυχάται”). Ο Στάλιν στο αποκορύφωμα της τυραννικής του εξουσίας και ενώ ετοιμάζεται να εξαπολύσει ένα κύμα τρόμου φοβερότερο κι απο της περιόδου 36-38, πεθαίνει ξαφνικά, και πάνω απο το πτώμα του οι σύντροφοι του προσπαθούν να κανονίσουν μέσα απο κωμικοτραγικές εικόνες ποιός θα τον διαδεχτεί. Οι ίντριγκες, η ραδιουργία και οι πολιτικές δολοφονίες θα είναι η κατάληξη αυτής της διαδικασίας διαδοχής, σηματοδοτώντας, μαζί με τη διάνοιξη μιας νέας εποχής μέσα απο το 20ο συνέδριο του ΚΚΣΕ που θα ακολουθήσει και την “αποσταλινοποίηση”, την εμφάνιση πλεόν στο ανοικτό πολιτικό πεδίο όλων εκείνων των στοιχείων αλλά και της ιδιαίτερης ψυχολογικής στάσης που είχε καταλήξει να οδηγήσει στην απόλυτη διαστροφή των αρχικών ελευθεριακών κομμουνιστικών προταγμάτων της ρωσικής Επανάστασης. Καταπληκτικός στην ταινία ο Τζέησον Αισακς στον ρόλο του Στρατάρχη Ζούκωφ, αλλά και ο Στήβ Μπουσέμι στον ρόλο του Χρουστσώφ!

 

 

Η μεγάλη κακιά αλεπού και άλλες ιστορίες


Σκηνοθεσία:  Patrick Imbert,  Benjamin Renner 

Με τους   Kamel Abdessadok ,  Jules Bienvenu ,  Guillaume Bouchède 

Στην εξοχή δεν είναι όλα ήσυχα και ήρεμα όπως μοιάζουν. Ειδικά σε αυτό το δάσος όπου η αλεπού νομίζει πως είναι κότα και η πάπια είναι πεπεισμένη πως είναι ο Αγιος Βασίλης! Προσοχή λοιπόν! 

 

 

 

Konstadinos Aspiotis in Do It Yourself (2017)

Ελληνική ταινία

Do It Yourself

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Τσιλιφώνης  

Με τους:  Κωνσταντίνο Ασπιώτη ,  Μάκη Παπαδημητρίου ,  Χρήστο Λούλη ,  Μυρτώ Αλικάκη 

Ένας μικροαπατεώνας συμφωνεί να πρωταγωνιστήσει σε ένα βίντεο το οποίο θα χρησιμοποιηθεί για να αθωωθεί ένας διεφθαρμένος επιχειρηματίας. Συνηδειτοποιεί όμως πως οι μπράβοι του επιχειρηματία έχουν σκοπό να τον σκοτώσουν και έτσι ξεκινά μια περιπέτεια απόδρασης από το στούντιο πορνοταινιών στο οποίο βρίσκεται. 

 

 

 

Resan till Fjäderkungens Rike (2014)

Beyond Beyond

Επιχείρηση μαμά

Τι συμβαίνει όταν ένας λαγός ζητά το αδύνατο; Ένα νεαρό λαγουδάκι τα βάζει με τις πιο ισχυρές δυνάμεις και μαθαίνει την ζωή και τους κανόνες της σε μια καταπληκτική περιπέτεια ενηλικίωσης. 

 

 

 

Lior Ashkenazi in Foxtrot (2017)

Foxtrot (2017)

Foxtrot (2017)

Heading Level 3

Σκηνοθεσία: Samuel Maoz 

Με τους: Lior Ashkenazi,  Sarah Adler , Yonaton Shiray

Όταν μαθαίνουν πως ο γιος τους σκοτώθηκε στο μέτωπο, ο Μίκαελ και η Ντάφνα έρχονται αντιμέτωποι με τους χειρότερους εφιάλτες τους. Η οικογένεια, που έχει ήδη τα δικά της προβλήματα, πρέπει να αντιμετωπίσει τις διαδικασίες του ισραηλινού στρατού προκειμένου να μάθει τι συνέβη στο παιδί τους. Μια πολιτική αλληγορία που σχολιάζει τις διαστάσεις των σχέσεων ανάμεσα στους απλούς πολίτες και ένα μιλιταριστικό σύστημα και τους μηχανισμούς του. Παράλληλα πρόκειται για ένα σχόλιο στα συναισθήματα των ανθρώπων απέναντι σε μία συνεχή κατάσταση πολέμου. Η αραβο-ισραηλινή διαμάχη περιγράφεται με ζοφερά χρώματα αγγίζοντας τα όρια του τραγικού. 

 

 

 

Από τον Γ. Ραουζαίο

Συνέντευξη με τους Desperate Journalist

 

Σχηματιστήκατε το 2012. Πόσος καιρός πιστεύετε πως έχει περάσει, μέσα από την προσωπική σας αντίληψη για αυτόν, από τις πρώτες ημέρες των Journalist;

Λοιπόν, πρώτη φορά βρεθήκαμε μαζί σε μια πρόβα το 2012. Η πρώτη μας συναυλία ήταν τον Φεβρουάριο του 2013…Πάντοτε προσανατολιζόμαστε στο επόμενο πράγμα που είναι να κάνουμε μαζί, είτε είναι συναυλία είτε είναι κάποιο νέο υλικό. Φαίνεται σαν να είμαστε μαζί περισσότερο χρόνο, επειδή ήδη ήμασταν φίλοι όταν σχηματιστήκαμε.

Πώς ήταν οι αντιδράσεις του κοινού σας όσο περιοδεύατε με το πρώτο σας άλμπουμ;

Είχαμε πάντοτε θετικές αντιδράσεις στα live μας. Νομίζω ότι το να κάνουμε ένα live είναι για εμάς αυτό μέσω του οποίου εκφραζόμαστε στον μέγιστο βαθμό. Θα ευχόμουν όμως να ήταν το κοινό λιγότερο στατικό και να κουνιόταν περισσότερο!

Τι ήταν το Punk για εσάς;

Λατρεύω το Punk rock των 70΄s και “τρέχω” και ένα club  στο Λονδίνο που λέγεται “Μια κάποια αλλόκοτη αμαρτία”! Εκεί παίζεται αρκετό από αυτό το υλικό. Υπάρχει επίσης πολλή και καλή σύγχρονη μουσική punk τόσο από σύνολα επηρεασμένα από το riot-grrrl ρεύμα όσο και από την πιο μελωδική power pop άποψη.

Όλο αυτό είναι για εσάς κάτι σαν ένα δυνατό ηλεκτρικό ρέυμα που δονεί με μεγάλη ένταση τη ραχοκοκκαλιά σας ή έχει να κάνει με μια πιο νεοϋορκέζικου στύλ DIY άποψη;

Το να διαφωνεί κάποιος για τον ορισμό του τι είναι punk και τι δεν είναι θα φάνταζε ανόητο, παρόλ’ αυτά αρκετοί το κάνουν! Πιθανόν θα συμφωνούσα με τον Don Letts, ότι το Punk είναι πιο πολύ μια στάση ζωής.

Απ’ όσο γνωρίζω σας αρέσουν οι Cure. Πόσο πολύ πιστεύετε έχουν τα πράγματα αλλάξει από τα μεγαλειώδη και μυστηριώδη χρόνια του New Wave και του Post Punk των αρχών της δεκαετίας του 80;

Πράγματι, όλοι αγαπούμε τους Cure και ειδικά ο drummer μας ο Gaz. Μια εμφανής αλλαγή από εκείνες τις ημέρες είναι πως δεν υπάρχουν χρήματα για τα συγκροτήματα που προσαντολίζονται σε αυτόν τον ήχο…Τότε τα τσάρτς ήταν γεμάτα από εξαιρετικά συγκροτήματα. Και σήμερα υπάρχουν πολλά τέτοια, όμως πρέπει να ψάξεις λίγο περισσότερο για να τα βρεις.

Ποια θα λέγατε πως είναι η λέξη-κλειδί που ορίζει τις μουσικές σας δραστηριότητες;

Στις αρχές προσπαθούσαμε να αφαιρέσουμε ό,τι ήταν περιττό όταν φτιάχναμε τα κομμάτια μας και να τα κάνουμε όσο πιο δεμένα και δομημένα γινόταν. Αυτή την στιγμή ρωτάμε τους εαυτούς μας “πόσο πιο πέρα από την κορύφωση είναι αυτό;” ή “είναι αρκετό αυτό που πετύχαμε ώστε να αγγίζει την κορυφή;”. Πρόκειται για μια φίνα, λεπτή ισορροπία, όπως θα έλεγαν και οι Spinal Tap.

Πιστεύετε πως είστε πιο ώριμοι στο δεύτερο άλμπουμ σας Grow Up;

Ναι, το Grow Up είναι πιο ώριμο έργο από το πρώτο άλμπουμ μας και επίσης είναι πιο συνεκτικό. Όμως ο τίτλος του Grow Up [Ωρίμασε!] έχει παρθεί από ένα αστείο και επομένως θεωρουμε ότι δεν έχουμε εγκαταλείψει ακόμα την αίσθηση του χιούμορ μας…

Προτιμάτε να παίζετε σε club ή να μοιράζεστε την ακαταμάχητη εμπειρία ενός Rock Festival;

Τα μεγάλα Φεστιβάλ ειναι μεν συναρπαστικά αλλά εν δυνάμει την ίδια στιγμή μπορούν να σπάσουν σε μια μπάντα τα νεύρα, γιατί δεν έχεις χρόνο για sound check και είσαι μακριά σε απόσταση από το κοινό. Νομίζω πως λειτουργούμε καλύτερα σε ένα μικρό rock club γεμάτο ανθρώπους. Όσο υπάρχει χώρος για να χοροπηδάει ο Rob γύρω-γύρω όλα είναι καλά!

Ποιες άλλες μουσικές σκηνές εκτός από το Rock σας ενδιαφέρουν αυτή την περίοδο;

Δεν θεωρούμε τους εαυτούς μας Rock and Roll. Προσωπικά είμαι το πιο Rock and Roll άτομο του group και αυτό όχι γιατί σπάω δωμάτια ξενοδοχείων αλλά για τις μουσικές μου προτιμήσεις. Μας αρέσουν πολλά πράγματα στη μουσική. Ορίστε μια λίστα στο spotify με μουσική που μας ενδιαφέρει.

Και τέλος μια ερώτηση με την οποία κλείνω πάντα τις συνεντεύξεις μου. Τι πιστεύετε για την αγάπη; 

Tι πιστεύουμε για την Αγάπη…; Χμμμμ…δεν νομίζω πως εάν την βρεί κανείς μπορεί να την χάσει!