ΤΡΙΑΝΟΝ 9-14 Οκτωβρίου στις 21:00

Έξι επιπλέον παραστάσεις της σκηνικής πράξης “Με τις μέλισσες ή με τους λύκους” θα πραγματοποιηθούν στον Κινηματογράφο Τριανόν λόγω εξάντλησης των εισιτηρίων  και αυξημένου ενδιαφέροντος.

Παρασκευή 9, Σάββατο 10, Κυριακή 11, Δευτέρα 12, Τρίτη 13 & Τετάρτη 14 Οκτωβρίου

Η σκηνική πράξη «Με τις μέλισσες ή με τους λύκους», συνιστά μία καλλιτεχνική προσπάθεια απόδοσης της αγόρευσης του Θανάση Καμπαγιάννη, στην πολυσυζητημένη δίκη της Χρυσής Αυγής.

Ο Θανάσης Καμπαγιάννης, όπως και οι συντελεστές του έργου, δεν προσπαθεί μόνο να τεκμηριώσει την ενοχή της εθνικοσοσιαλιστικής οργάνωσης, και να πείσει το δικαστήριο για την παράνομη δράση της, αλλά και να φωτίσει την ύπαρξη δύο κόσμων: Από τη μία ο κόσμος της ακραίας βίας των ισχυρών, του ρατσισμού, του μίσους και από την άλλη ο κόσμος της αλληλεγγύης, του αγώνα και της συντροφικότητας.

Παράλληλα με την εξέλιξη της υπόθεσης στην πραγματική αίθουσα του δικαστηρίου, το έργο «Με τις μέλισσες ή με τους λύκους» παρουσιάζεται ως μία σκηνική ανάγνωση, με τον ήχο οργανωμένο σε μουσική, και το λόγο του Θανάση Καμπαγιάννη, μέσα από την ερμηνεία του ηθοποιού Γεράσιμου Γεννατά, να αποκαλύπτει τις φρικαλεότητες που διέπραξε η οργάνωση από την ίδρυσή της μέχρι σήμερα.

Επιπλέον δύο μουσικοί επί σκηνής, συνδιαλέγονται με τον ηθοποιό συνθέτοντας το παζλ της αφήγησης.

Το κοινό, όπως και οι δικαστές της εν εξελίξει υπόθεσης, καλούνται να διαλέξουν, με ποιους είναι; Με τις μέλισσες ή με τους λύκους; 

Η αγόρευση του Θανάση Καμπαγιάννη εκδόθηκε τον Φεβρουάριου του 2020 και κυκλοφορεί με τον τίτλο “Με τις Μέλισσες ή με τους Λύκους” από τις εκδόσεις Αντίποδες.

Συντελεστές:

  • Ερμηνεία: Γεράσιμος Γεννατάς
  • Μουσική: Παύλος Κατσιβέλης, Γιώργος Χανός
  • Σκηνοθετική επιμέλεια: Δανάη Λιοδάκη
  • Σκηνογραφική επιμέλεια: Νικόλας Κανάβαρης
  • Δραματουργική επεξεργασία: Λυδία Λιοδάκη, Δανάη Λιοδάκη
  • Φωτογραφίες: Μαριάννα Στεφανίτση
  • Διεύθυνση παραγωγής: Φοίβος Πετρόπουλος
  • Σχεδίαση αφίσας: Πέτρος Βούλγαρης

Εισιτήριο 5€

Προπώληση στα ταμεία του Τριανόν και στο viva.gr

Link προπώλησης: https://www.viva.gr/tickets/theater/trianon/me-tis-melisses-h-me-tous-lykous/

FB Event: https://fb.me/e/1xVzsjSp0

Ο κινηματογράφος Τριανόν λειτουργεί ως θερινός με αυτόματη ανοιγοκλειόμενη οροφή εξασφαλίζοντας τη διεξαγωγή της εκδήλωσης ανεξαρτήτως καιρικών συνθηκών.

Τον Οκτώβριο, στο πλαίσιο της σειράς συναυλιών Jazz Chronicles, το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΚΠΙΣΝ) φιλοξενεί στον Φάρο δύο διεθνείς jazzmen, τον Πέτρο Κλαμπάνη και τον Γιώργο Κοντραφούρη, σε μια ξεχωριστή σύμπραξη (18/10) και την Eλληνοβραζιλιάνα τραγουδοποιό και ερμηνεύτρια Κατερίνα Πολέμη σε μια ιδιαίτερη παράσταση (24/10).

Η δυνατότητα παρακολούθησης των συναυλιών, τηρώντας όλα τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας σύμφωνα με τον ΕΟΔΥ, θα δοθεί σε περιορισμένο αριθμό θεατών με την προαγορά εισιτηρίου, ενώ οι υπόλοιποι θεατές θα έχουν την επιλογή να παρακολουθήσουν τις συναυλίες διαδικτυακά στην ιστοσελίδα του ΚΠΙΣΝ www.snfcc.org, στη σελίδα του στο Facebook και στο κανάλι του στο YouTube.

Λόγω των συνεχών εξελίξεων όσον αφορά τα μέτρα για τη δημόσια υγεία, λεπτομέρειες σχετικά με την παρουσία ή τον αριθμό θεατών εντός του Φάρου θα ανακοινωθούν κοντά στην ημερομηνία της εκάστοτε εκδήλωσης στην ιστοσελίδα του ΚΠΙΣΝ snfcc.org.

Και οι δύο συναυλίες πραγματοποιούνται χάρη στη δωρεά του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ).

Πέτρος Κλαμπάνης και Γιώργος Κοντραφούρης

Κυριακή 18/10, 21.00, Φάρος

Την Κυριακή 18 Οκτωβρίου στις 21.00 ο Πέτρος Κλαμπάνης προσκαλεί τον Γιώργο Κοντραφούρη σε μια σπουδαία τζαζ σύμπραξη. Οι δύο καταξιωμένοι μουσικοί ενώνουν τις μουσικές τους ιδιοσυγκρασίες με τόπο συνάντησης τις δημιουργίες του Πέτρου Κλαμπάνη, σε ένα πρόγραμμα γεμάτο συναίσθημα, ενέργεια και εντάσεις, φτιαγμένο ειδικά για τη συναυλία στο ΚΠΙΣΝ.

Ο Κλαμπάνης και ο Κοντραφούρης είναι δύο εξαιρετικοί μουσικοί που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της σημερινής παγκόσμιας τζαζ σκηνής με διεθνείς συνεργασίες, συνεχείς live εμφανίσεις, συμμετοχές σε φεστιβάλ και κοινή διάθεση πειραματισμού.

Ο κοντραμπασίστας και συνθέτης Πέτρος Κλαμπάνης,ακολουθώντας με πάθος την αγάπη του για τη μουσική, έχει δημιουργήσει μια εξαιρετική διαδρομή από τη Ζάκυνθο στη Νέα Υόρκη με ενδιάμεσους σταθμούς την Αθήνα και το Άμστερνταμ. Αναμιγνύει με φαντασία την τζαζ παιδεία του με μεσογειακούς ήχους και την ελληνική παράδοση δημιουργώντας μια διευρυμένη πολύχρωμη μουσική παλέτα. Έχει ήδη κυκλοφορήσει τέσσερα προσωπικά άλμπουμ αποτυπώνοντας τη δημιουργική του αξία ως συνθέτης και μουσικός. To πρόσφατο, τέταρτο κατά σειρά, προσωπικό του άλμπουμ Irrationalities κυκλοφόρησε στο γερμανικό label Yellowbird με τη συμμετοχή του Πολωνού ντράμερ Bodek Janke και του Εσθονού πιανίστα Kristjan Randalu. Εμπνευσμένος από τις Αόρατες πόλεις του Italo Calvino ο Πέτρος Κλαμπάνης δημιουργεί επτά πολύχρωμες διαδρομές με αναφορές στην τζαζ, την ποπ αλλά και τη βαλκανική παράδοση μαζί με μια ξεχωριστή διασκευή στο τραγούδι «Θάλασσα Πλατιά» του Χατζιδάκι.

Ο κορυφαίος πιανίστας της τζαζ Γιώργος Κοντραφούρης διαθέτει μια ξεχωριστή θέση στη διεθνή σκηνή, από την κλασική φόρμα του πιάνο-τρίο μέχρι τις ποιητικές του εξιστορήσεις και τις απρόσμενες διασκευές του. Μέσα στη μακρόχρονη και δημιουργική καλλιτεχνική του πορεία έχει δημιουργήσει εξαιρετικά προσωπικά άλμπουμ με διαφορετικά σχήματα, ενώ παραμένει ένας από τους περιζήτητους οργανίστες της τζαζ με συμμετοχές σε διεθνείς κυκλοφορίες. Γεννημένος στην Αθήνα, είναι απόφοιτος του Εθνικού Ωδείου και της φιλανδικής μουσικής ακαδημίας Sibelius. Έχει συνεργαστεί ως πιανίστας ή οργανίστας με σπουδαίους μουσικούς από όλο τον κόσμο, ενώ διδάσκει τζαζ στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο μεταφέροντας την εμπειρία του στις νεότερες γενιές. Από τη Νέα Υόρκη και το Ελσίνκι μέχρι την Αθήνα συνδημιουργεί σε μεγάλο βαθμό τον σύγχρονο τζαζ ήχο παραμένοντας ανοιχτός σε νέες ιδέες. Μέσα στο 2020 κυκλοφόρησε με το George Kontrafouris Trio ‎το άλμπουμ ThePassing με δύο διασκευές, στην σύνθεση «Αeliana» του δασκάλου του Μάρκου Αλεξίου και την «Αιώρα» της Σαβίνας Γιαννάτου και συμμετείχε στο άλμπουμ Νostalgia ως μέλος των Flying Jazz Trio του Στέφανου Ανδρεάδη και στο ηχογραφημένο ζωντανά στο Savoy Theatre του Ελσίνκι άλμπουμ BigBrass του σαξοφωνίστα Timo Lassy.

Συντελεστές:

  • Πέτρος Κλαμπάνης: κοντραμπάσο
  • Γιώργος Κοντραφούρης: πιάνο

Κατερίνα Πολέμη

Σάββατο 24/10, 21.00, Φάρος

Το Σάββατο 24 Οκτωβρίου στις 21.00 η Eλληνοβραζιλιάνα συνθέτις και ερμηνεύτρια Κατερίνα Πολέμη έρχεται στον Φάρο για μια ιδιαίτερη συναυλία ειδικά σχεδιασμένη για το ΚΠΙΣΝ. Μαζί με τον Πέτρο Βαρθακούρη (κοντραμπάσο, κιθάρα) και τον Δημήτρη Παπαδόπουλο (τρομπέτα, φλικόρνο) επιλέγει χαρακτηριστικές στιγμές από τις βραβευμένες μουσικές της για το θέατρο και τον κινηματογράφο (Ευρυδίκη, Μεγάλη Χίμαιρα, Μικρά Αγγλία, Γιούγκερμαν, Λυσιστράτη), μαζί με επιλογές από τη δισκογραφία της και διασκευές σε αγαπημένα ελληνικά και ξένα τραγούδια.

Γεννημένη στο Λονδίνο η Κατερίνα Πολέμη συστήθηκε στο κοινό το 2011 με το ντεμπούτο άλμπουμ της SpreadtheMusicnottheName. Το άλμπουμ έλαβε εξαιρετικές κριτικές και η Πολέμη ξεκίνησε μια μεγάλη σειρά συναυλιών σε Ελλάδα, Βραζιλία και Αμερική, από μικρά τζαζ club μέχρι το Carnegie Hall στη Νέα Υόρκη και το Boston Symphony Hall στη Βοστώνη. To 2013 έκανε αίσθηση με την πρωτότυπη μουσική της για την ταινία Μικρά Αγγλία του Παντελή Βούλγαρη, ενώ έχει γράψει μουσική και για πλήθος θεατρικών παραστάσεων. Τελευταία δουλειά της, η μουσική για την παράσταση Λυσιστράτη σε σκηνοθεσία Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου που παρουσιάστηκε φέτος το καλοκαίρι στην Επίδαυρο, στο πλαίσιο του Ελληνικού Φεστιβάλ.

Με σπουδές στο περίφημο Berklee College of Music της Βοστώνης, η Κατερίνα Πολέμη έχει δημιουργήσει τον δικό της χαρακτηριστικό ήχο συνενώνοντας ιδανικά την ελληνική και τη βραζιλιάνικη παράδοση με στοιχεία της τζαζ και της neo-folk, καταλήγοντας σε ένα κολάζ ήχων από όλο τον κόσμο με αυτοσχεδιαστική διάθεση, θεατρικότητα και αυθορμητισμό.

Συντελεστές:

  • Κατερίνα Πολέμη: φωνή, κιθάρα, πιάνο, ενορχηστρώσεις
  • Πέτρος Βαρθακούρης: κοντραμπάσο, κιθάρα
  • Δημήτρης Παπαδόπουλος: τρομπέτα, φλικόρνο

Εισιτήρια €5. Προπώληση εισιτηρίων στα ταμεία της Εθνικής Λυρικής Σκηνής στο ΚΠΙΣΝ και ηλεκτρονικά στην ιστοσελίδα της ticket services.

Το Φεστιβάλ Δράμας ταξιδεύει στο Κανάλι της Βουλής και παρουσιάζει 32  κινηματογραφικά «διαμαντάκια» στη  νέα ζώνη προβολής ταινιών μικρού μήκους του σταθμού με τον τίτλο «Μικροκύματα».

Η νέα ζώνη, που εγκαινιάζεται αυτήν την Παρασκευή 9 Οκτωβρίου τα μεσάνυχτα, εντάσσεται στο νέο πρόγραμμα του Τηλεοπτικού Σταθμού της Βουλής των Ελλήνων και θα περιλαμβάνει βραβευμένες ταινίες μικρού μήκους όλων των ειδών – μυθοπλασίας, ντοκιμαντέρ και animation-  από την ελληνική και τη διεθνή κινηματογραφική παραγωγή.

Το νέο αυτό πρόγραμμα θα εγκαινιάσει αφιέρωμα σε βραβευμένες ελληνικές ταινίες του Φεστιβάλ Δρά­μας της εξαετίας 2013-2018. Το αφιέρωμα θα διαρκέσει 2,5 μηνες.

Αυτή την Παρασκευή 9 Οκτωβρίου θα προβληθούν οι ταινίες Κύβος του Αλέξαν­δρου Σκούρα (2016), Twist  του Μιχάλη Παπαντωνόπουλου (2016) και  Ο Σπόρος  της Ιφιγέ­νειας Κοτσώνη (2015).

Δείτε εδώ το τρέιλερ των Μικροκυμάτων:

Η  ελληνοαμερικανιδα που ζει στις Βρυξέλες Χριστίνα Βαντζου έκανε την μουσική επένδυση στην οπτικοακουστική παράσταση πάνω στο θρυλικό ντοκιμαντέρ-ελεγεία πάνω στο χώρο, την ύπαρξη και την μοναξια-της Σανταλ Ακερμαν, “Hotel Monterey”.
Το οπτικοακουστικό δρώμενο πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια του 8ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σύρου. 

Γ.Ρ Καλημέρα! Καταρχήν θα ήθελα να σε συγχαρώ για την χθεσινή σου μουσική εμφάνιση και για την αρμονική σχέση με την ταινία που η μουσική σου επένδυε, το “Hotel Monterey“.

Χ. Βάντζου Σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια. Χαίρομαι που σου άρεσε.

Γ.Ρ. Ήθελα ξεκινώντας την συζήτησή μας αυτή, να σε ρωτήσω, τι ήταν αυτό που σε ώθησε να συμμετάσχεις στο κινηματογραφικό φεστιβάλ της Σύρου. Έχω κι ο ίδιος σημαντική σχέση με το νησί καθώς ο πατέρας μου είχε γεννηθεί και μεγαλώσει εδώ.

Χ. Βάντζου Είναι ένα πανέμορφο νησί και είναι σίγουρα υπέροχο να έχει κάποιος τις ρίζες του από αυτή την όμορφη γωνιά του Αιγαίου. Όσον αφορά εμένα, η γνωριμία μου με το νησί ξεκίνησε μετά από κάλεσμα του Τζέικομπ (σ.δ.μ ο καλλιτεχνικός διευθυντης του Φεστιβάλ αμερικανικής καταγωγής). Μου έστειλε ένα mail όπου με ρωτούσε αν θα ήθελα να επισκεφτώ τη Σύρο και το Φεστιβάλ το οποίο “τρέχει” ήδη κάποια χρόνια τώρα. Οτι θα ήθελε να επενδύσω με την μουσική μου μία ταινία του προγράμματος και πως θα ήταν μία πολύ όμορφη εμπειρία. Ρώτησα λοιπόν τον πατέρα μου τι γνωρίζει για την Σύρο (σ.δ.μ ο πατέρας της είναι από την Ελλάδα και η ίδια μιλάει πολύ καλά ελληνικά). Εκείνος μου είπε ότι είναι ένα νησί με μεγάλη παράδοση και ιστορία στον πολιτισμο και πρόσθεσε ότι από εκεί καταγόταν ο μεγάλος τραγουδοποιός του ρεμπέτικου, Μάρκος Βαμβακάρης. Είχα δει το ντοκιμαντέρ για τον Μάρκο και με ιντρίγκαρε η ιστορία του, οπότε το ένα έφερε το άλλο…

Γ.Ρ. Είχε δίκιο ο πατέρας σου. Η Σύρος έχει μακρά ιστορία στα πολιτιστικά πράγματα. Το θέατρο Απόλλων είναι από τα πρώτα στην νεότερη Ελλάδα. Όσον αφορά τον Μάρκο, επίσης ήταν μία μνημειωδης μορφή και υπήρχε μακρινή συγγένεια από την πλευρά του πατέρα μου, αν και εκείνος προτιμούσε περισσότερο την κλασική μουσική…(γελάμε και οι δύο)

Χ. Βάντζου Με είχε γοητεύσει πολύ η περσόνα του Μάρκου. Πρέπει να άφησε ένα πολύ ισχυρό στίγμα τόσο στο νησί όσο και στα ελληνικά μουσικά πράγματα. Ρώτησα και τον ξάδερφο μου στην Ελλάδα για την Σύρο και εκείνος μου είπε: “Πήγαινε! Πήγαινε! Μην χάσεις αυτή την εμπειρία!”, οπότε νά΄μαι εδώ! Συζήτησα μετά με τον Τζέικομπ για το ποιά ταινία σκεφτόταν να κάνω τη μουσική επένδυση. Μου είπε πως ήθελε να κάνω το “Hotel Monterey“, της Σαντάλ Άκερμαν. Η Άκερμαν είναι Βελγίδα κινηματογραφική δημιουργός με διαφορετική καταγωγή η οποία μεγάλωσε στις Βρυξέλλες. Αυτή η συνθήκη μου έδωσε ακόμη μεγαλύτερη ώθηση για να δουλέψω πάνω στο έργο της καθώς εγώ είμαι αμερικανίδα, ο πατέρας μου είναι Έλληνας και ζω στις Βρυξέλλες, οπότε ένιωσα την συσχέτιση αμέσως!

Ο Τζέικομπ με βοήθησε πολύ στο να έχω τη γενική εικόνα του ξενοδοχείου, των δωματίων και των διαδρομών του, εκτός εποχής. Είναι πάρα πολύ σημαντικό για εμένα ότι εκείνος μου πρότεινε την συγκεκριμένη ταινία της Άκερμαν…

Γ.Ρ. Η ταινία είναι πάνω στον χώρο, την προσωπικότητα , το διάστημα ανάμεσά μας και τον χρόνο στην υπαρξιακή διάσταση του…

Χ. Βάντζου Ακριβώς. Πρόκειται για μία ταινία-σπουδή πάνω στην υπαρξιακή προσέγγιση αυτών των εννοιών και επίσης είναι ένα φιλμ για την διάρκεια. Είχα σπουδάσει σε σχολή καλών τεχνών στο παρελθόν και συγκεκριμένα οι σπουδές μου είχαν να κάνουν με τις οπτικές τέχνες. Δεν είχαν να κάνουν με την μουσική, η μουσική ήρθε αργότερα. Είχα ακούσει πάρα πολλά για την Σαντάλ Άκερμαν και είχα ειδικά μελετήσει και απομνημονεύσει τις σκηνές του “Hotel Monterey” ωστε να συγγράψω μία εργασία πάνω στο έργο της. Ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόμουν και αντανακλούσε το έργο της στο σύνολο του.

Γ.Ρ. Μήπως ένιωσες την πρόκληση του ατελούς και ανοικτού  πονήματος, απέναντι σε ένα ολοκληρωμένο έργο;

Χ. Βάντζου Κάπως έτσι ένιωσα πράγματι! Άρχισα επομένως και αφού είχα μία τέτοια διεργασία στο ενεργητικό μου να δουλεύω πάνω στην μουσική. Ήξερα πλέον το ξενοδοχείο -τόσο το φιλμ όσο και το ίδιο- και εσωτερικά και εξωτερικά. είναι πολλά τα χρόνια πριν, που είχα γράψει αυτή την εργασία αλλά έχω ισχυρή μνήμη! Θυμόμουν πολύ καλά τόσο την δομή του φίλμ όσο και τις παύσεις και τη διάρκεια των λήψεων.Το είχα διδαχτεί και μελετήσει ενδελεχώς! Κατά συνέπεια ήξερα ότι ήθελα ένα συνεκτικό αποτέλεσμα, που να είχε να κάνει με τον χρόνο, την φθορά, το χώρο και την διάρκεια. Η πρόθεση της Άκερμαν, ήξερα πολύ καλά, πως ήταν να εξεταστούν τα όρια ανάμεσα στο καλλιτεχνικό έργο και το κοινό. Αυτό το πλαίσιο και ειδικά η τελευταία προοπτική που ανέφερα, είναι βασικό στοιχείο της δουλειάς της. Η κάμερα είναι στατική. Σε κάνει να περιμένεις. Να περιμένεις αυτό που θα συμβεί μετά. Η αναμονή! Μετά η σκηνή κόβεται ξαφνικά! Cut! Βρίσκεσαι στο επόμενο δωμάτιο και αυτή η αναμονή πριν την μετάβαση, είναι που σου κόβει την ανάσα! Ήξερα αυτή την αίσθηση από την προηγούμενη μελέτη μου πανω στην ταινία. Ήξερα ότι υπογραμμίζει αυτά τα στοιχεία και τα ήθελα να υπάρχουν σαν αποτέλεσμα και στην δική μου δουλειά.

Γ.Ρ Η αίσθηση της μοναξιάς πλανάται πάνω από το φιλμ. Μία αίσθηση που μπορεί να διαβαστεί και από την σκοπιά της μοναξιάς αλλά και από αυτήν του μοναχικού υποκειμένου. Σε αυτές τις αισθήσεις είναι που αναδύεται η έννοια του χώρου και του χρόνου. Μία συνέχεια ανάμεσα στις διαθέσεις αυτες προβάλει εδώ…

Χ. Βάντζου Οι ανελκυστήρες με τις πόρτες τους να ανοίγουν και να κλείνουν. Μία κάθετη κίνηση πάνω -κάτω και αριστερά-δεξιά. Μπορείς πλέον να δείς τα δωμάτια του εσωτερικού του ξενοδοχείου. Ύστερα, πρός το τέλος της ταινίας, η κάμερα απομακρύνεται και βγαίνει έξω, στο φώς της ημέρας…του πρωινού. Όλο αυτο δημιουργεί ταυτοχρονως μία ενδιαφέρουσα αντίθεση.

Γ.Ρ. Θα ήθελες να μου μιλήσεις περισσότερο για αυτό; Για τη  ρυθμική κίνηση, τον χρόνο , την χρονικότητα και την αίσθηση της διανοιξης προς αυτήν;

Χ. Βάντζου Δουλεύω πάρα πολύ με τον χρόνο ως μέσο, ήδη από τα προηγούμενα χρόνια της καλλιτεχνικής μου δραστηριότητας και στο κινηματογραφικό και στο μουσικό πεδίο. Όταν σαν φοιτήτρια μελετούσα το φιλμ της Άκερμαν, αυτή κατέληγε να είναι κάτι σαν δασκάλα για εμένα. Στο “Hotel Monterey” χρησιμοποιεί πολύ εύστοχα τον χρόνο ως μέσο. Προσπαθεί να μας το θυμίζει αυτό με την κάμερα της όταν ανοιγοκλείνουν ρυθμικά οι πόρτες. Αυτό θεωρώ ότι συμβαίνει γιατί υπολογίζει την λειτουργία της χρήσης της κάμερας και της γωνίας λήψης της σε σχέση με το χρονικό αντικείμενο. το φώς έρχεται έξωθεν. Χάνεται και ύστερα επανέρχεται.

Γ.Ρ Είναι επίσης ένα πεδίο όπου τα τεχνουργήματα και η τεχνολογία γενικότερα επιδρά συγκροτητικά και διαδρά με το βλέμμα. Η κάμερα κοιτάζει μπροστά μας το πεδίο και την ίδια στιγμή είμαστε εμείς που κοιτάζουμε μέσα από την καμερα.

Χ. Βάντζου Συμφωνώ.

Γ.Ρ. Σε αυτό αναφέρεται τοιούτω τρόπω και ο Τζίγκα Βέρτωφ στον “Άνθρωπο με την κινηματογραφική κάμερα“. Η κάμερα οφθαλμός. Σύνθεση του ανθρωπινου και του τεχνικού βλέμματος. Η κάμερα στο έργο της Άκερμαν ακολουθεί τόσο την κίνηση όσο και τις επιλογές ακινησίας της σκηνοθέτιδος. Την ίδια στιγμή λιώνει ως βλέμμα…εξαφανίζεται μέσα στους ρυθμούς του χρόνου που μεταμορφώνουν τον χώρο.

Χ. Βάντζου Σωστή παρατήρηση. Αυτό δίνει την δυνατότητα ακολούθως στο κοινό να συμμετάσχει στην συγκρότηση της εμπειρίας της ταινίας. Είναι σαν να αγκαλιάζει αυτή η σχέση χώρου-εικόνας-χρόνου-ρυθμού το κοινό που παρακολουθεί όλη αυτή την ώρα από την δική του σκοπιά. Αυτό βρίσκεται την ίδια στιγμή πολύ μακριά. Κάπου εκεί έξω.

Γ.Ρ. Θα ήθελα να μου περιγράψεις πως ένιωσες το βράδυ της παρουσίασης της συναυλίας σου παράλληλα με την προβολή της ταινίας.

Χ. Βάντζου Ήταν μια μοναδική εμπειρία, να εκτελώ αυτή την μουσική ανάμεσα στα ερείπια των παλαιών πλοίων, με τον άνεμο να συμπληρώνει με τον ήχο του το τοπίο και απέναντι να φαίνονται οι δύο λόφοι της Ερμούπολης με τις αντίστοιχες εκκλησίες. Μου αρέσει να ενσωματώνω ήχους του περιβάλλοντος στην μουσική μου και να βρίσκομαι μέσα σε αυτούς την ίδια στιγμή. Κάπως έτσι είναι και με την ταινία της Άκκερμαν. Μεγάλα εικοσάλεπτα πλάνα, cut και μετά πλάνα άλλης διάρκειας, cut και υστερα η κάμερα κινείται προς την οροφή… τα κοφτά μουσικά περάσματα γίνονται ένα με το κινηματογραφικό περιβάλλον. Με την ατμόσφαιρα των εικόνων.

Γ.Ρ. Συνδύασες τόσα διαφορετικά στοιχεία στην μουσική σου. Ιllbient, νέα κλασική μουσική και κατέληξες στον νεορομαντισμό. Αυτή η ρομαντική διάθεση είναι το συναισθηματικό πλαίσιο και η δήλωση σου ταυτοχρόνως για την ταινία. Υπάρχει -και μέσα στην ταινία- μία στατική αίσθηση του παρελθόντος. Θέσεις, σώματα και αντικείμενα παρελαύνουν μέσα στην χρονικότητα, κινούμενα διαρκώς προς τη μνήμη του παρελθόντος αλλά και την απώλειά του. Μία μελαγχολική διάθεση. Ένα ρομαντικό spleen. Πόσο συνειδητή ήταν η επιλογή σου να κατευθυνθείς, στο κλείσιμο της παρουσίασής σου, πρός αυτή την ψυχική διάθεση;

Χ. Βάντζου Ήταν απόλυτα συνειδητή. Θα ήθελα να προσθέσω ότι υπάρχει ταυτοχρόνως και ένα προοδευτικό αίσθημα ανακούφισης καθως η καμερα -αλλά και υποδορίως η ίδια η μουσική- μας κατευθύνει προς την οροφή. Προς την ταράτσα. Μοιάζει σαν έξοδος προς το Φως.Ταιριάζει τέλεια έτσι με το φινάλε της μουσικής.Το αίσθημα της απελευθέρωσης μέσα στην μελωδία, μετά την τόση έλλειψη μελωδίας. Αυτό ταιριάζει με την εξέλιξη των σκηνών σύμφωνα με την κινηματογράφησή τους. Καθώς είχε απορροφηθεί νωρίτερα στους μεμονωμένους ρυθμικούς ήχους, η χωρίς μελωδία ατμόσφαιρα του ξενοδοχείου, η ίδια η μελωδία μπορεί να εξελιχθεί και να δωσει τον τονο, χρησιμοποιώντας μόνο ένα απλό πιάνο και μία τραγουδίστρια της όπερας. Ήταν σημαντικό εκείνη την στιγμή να εισαγάγω μία φωνή όπερας η οποία όμως δεν τραγουδάει όπερα! Το να είναι εκεί αυτή, ήταν αισθητικά σημαντικό για εμένα.

Γ.Ρ. Η ταινία της Άκκερμαν συγκροτεί στη θέασή της μία φαινομενολογία της μνήμης, της φθορας και της απόσυρσης στην μοναξιά. Επίσης συνιστά μία στάση απέναντι στον χρόνο και το πέρασμα του με αφορμή το ξενοδοχείο. Σαν όλη η ύπαρξη να είναι χαμένη μέσα στην ξενότητα και εμείς να είμαστε οι επισκέπτες του ξενοδοχείου..

Χ. Βάντζου Συμφωνώ! θα ηθελα να προσθέσω ότι την ίδια στιγμή αυτό για εμένα ήταν και μία λυτρωτική αλλά και αναστοχαστική εμπειρία πάνω στο παρελθόν. Αυτό που ανέφερες προηγουμένως για την οικογένεια σου και την Σύρο…η δική μου οικογένεια… είμαι μια αμερικανίδα με ρίζες στην Ελλάδα και συνεχώς αναμετριέμαι με τις διαθέσεις αυτής της σχέσης. Έτσι αναμετριόμαστε στα σώματα και στον νού μας με την ροη του χρονου και του παρελθόντος μας. Ίχνη που μας ανακατευθύνουν πρός το μέλλον. 

Κάπως έτσι μπορούμε να δούμε και την ίδια την φάση της πανδημίας, με όλη αυτή την δυσκολία στις μετακινήσεις (ο πατέρας της παρότι θα ήθελε να επισκεφτεί πολύ το φεστιβάλ, δεν κατάφερε να έρθει από την Νέα Υόρκη λόγω των ταξιδιωτικών περιορισμών). Είναι ένα σύγχρονο Συμβάν, αλλά μέσα από την ενταση του μας κάνει να στρεφόμαστε και να αναπολούμε το παρελθόν καθώς ζούμε σε όλη την έκτασή του αυτή την εμπειρία του παρόντος. Μέσα από την τέχνη μου -της Άκκερμαν, την δική μου μου- ρίχνουμε οπτικοακουστικές ματιές στο παρελθόν, ενώ αναρωτιόμαστε για το μέλλον και μιλούμε για το τώρα.

Γ. Ρ.  Η κίνηση μοιάζει να έχει παγώσει, σαν στατικό πλάνο μιας ταινίας. Την ίδια στιγμή ο κινηματογραφικός χρόνος μας εισαγάγει σε επίπεδα που αυτή η στατικότητα της πραγματικής ζωής μας, τα αποκρύπτει. Μοιάζει οι τέχνες να κινούνται προς την αντίθετη κατεύθυνση. Μέσα από την τεχνική διαμεσολάβηση, τα Νέα Μέσα μας φέρνουν σε μία εμπειρία που υπερβαίνει αυτή την βιωμένη από εμάς ύπαρξη ως παύση. 

Χ.Βάντζου Κοιτάζουμε το παρελθόν αλλά όλο αυτό είναι σαν διάλειμμα καθώς τόσες δραστηριότητες όπως σωστά επισημάνατε, δεν συμβαίνουν την ίδια στιγμή. Η τεχνολογία επιταχύνεται αντιστρόφως, ενώ ο νους καλείται να προσαρμοστεί στην επιτάχυνση αυτή. Η πραγματικότητα μοιάζει να έχει προσωρινά στατικοποιηθεί, ενώ η τεχνολογία επιταχύνεται μεσα στην δική της ιδιάζουσα κινηση. Μέσα σε αυτή την αντιφατική σχέση, το βλέμμα μας στρέφεται με απορία, ενώ όλο το είναι μας ωθείται προς αυτή την εκδοχή προόδου. Η κινηματογραφική κάμερα είναι κομμάτι της ίδιας διαδικασίας αλλά είναι ανάμεσα στους δυο κόσμους, του ανθρώπου και των μηχανών, και κινείται ως διαμεσολαβητής με το δικό της τρόπο. Όπως έλεγα και πριν για το “Hotel Monterey”, αυτή μας αφηγείται με τις δικές τις ιδιαιτερότητες την ιστορία. Με cut  και με κοντινά πλάνα, με μακρινά πλάνα και πλάνα σεκάνς, την ιστορία ενός χώρου, των στιγμών, των επισκεπτών του, του κοινού που τους παρακολουθεί στις δύο διαστάσεις του φιλμ και της απόστασης αλλά και της ταυτόχρονης σύμμειξης όλων αυτών των πλευρών.

Γ.Ρ. Πως δούλεψες πάνω στο έργο;

Χ.Βάντζου Είχα ξεκινήσει να δουλεύω από τον Φεβρουάριο, στο στούντιο και αλλού. Χρησιμοποίησα προ-ηχογραφημένους ήχους, βιολί, synths μέσα από την οπτική του πλησιάσματος και μιας τελικής δικής μου προσφοράς πάνω στην εικόνα. Όλα τα μουσικά όργανα και οι ήχοι ήταν απολύτως σύμφωνοι με το όραμα που είχα για αυτό το project.

Γ.Ρ. Έχεις και κάποια άλλη δουλειά στα σκαριά; Κινηματογραφική η μουσική

Χ.Βάντζου  Έχω ναι! Ετοιμάζω στα πλαίσια μιας σειράς κυκλοφοριών που στηριζόταν στην αριθμητική ακολουθία 1,2,3…το έργο 5. στην Kranky. Αυτό δουλεύω τώρα, και μάλιστα σκέφτομαι να δουλέψω κι άλλο την ιδέα τώρα που θα πάω στο Κουφονησι!

Επίσης έχω  ξεκινήσει συνεργασία με τον Σκότ Κόφι, έναν ηθοποιό αλλά και σκηνοθέτη που έχει συνεργαστεί πολλές φορές με τον David Lynch. Έχει μία ταινία στα σκαριά για την οποία έχει βρεί και παραγωγό, ενώ το σενάριο είναι πάρα πολύ συνεκτικό. Δυστυχώς με την πανδημία υπάρχουν αυτή τη στιγμή καθυστερήσεις, αλλά βρίσκω το πλάνο αυτό δουλειάς πολύ γοητευτικό.

Γ.Ρ Μου μίλησες αρκετά για την σχέση με την εικόνα της μουσικής σου, μέσα από το παράδειγμα της δουλειάς σου στο “Hotel Monterey”. Τι συνιστά όμως ο ίδιος ο ήχος για εσένα. Και ως τονικότητα και ως ατονικότητα; Πως συν-παράγει την εικόνα γενικά σε τέχνες όπως το σινεμά;

Χ.Βάντζου Θα σου αναφέρω το παράδειγμα της “Αποκάλυψης τώρα” που χωρίς να είναι μία από τις πιο αγαπημένες μου δουλειές, εκεί η χρήση  του ήχου είναι μνημειώδης (Της αντιπροτείνω να δει και τις δύο redux  εκδοχές αυτού του φιλμ, θεωρώντας ότι η γνώμη της θα αλλάξει, καθώς για εμένα η “Αποκάλυψη…” παραμένει μία από τις σημαντικότερες κινηματογραφικές εμπειρίες για κάποιον)! Στην μουσική η διαρκής αντίστιξη ανάμεσα στην σιωπή και τον ήχο, ωθεί στο να εκδιπλωθεί συγκροτητικά η φαντασία του ακροατή και στην κινηματογραφική περίπτωση θεατή. Υπάρχει ένας διαρκής διάλογος ανάμεσα σε αυτά τα ξεχωριστά σημεία της εμπειρίας και εγώ επιδιώκω να το φέρνω το ένα απέναντι στο άλλο συχνά. Μου αρέσει να απορροφώνται τα πάντα στους ήχους και της μουσικής σύνθεσης αλλά και τις αναταράξεις που φέρνουν οι ανάλογοι του εξωτερικού περιβάλλοντος!

Γ.Ρ Πού νιώθεις Χριστίνα εσύ να βρίσκεσαι μέσα σε αυτή την ατέρμονη ροή ήχων και εικόνων που ο χρόνος φέρνει σε όλους μας;

Χ.Βάντζου Όμορφη ερώτηση. Είναι μια ερώτηση όχι μόνο για εμένα αλλά και  για το σύνολο της γενιάς μου! Αυτή αναζητά διαρκώς την εμπειρία ενός τώρα, το οποίο όμως μοιάζει επίσης διαρκώς να της διαφεύγει. Έτσι στρέφει το βλέμμα της προς το παρελθόν και τις περιοδολογήσεις του, τις μνήμες και τις κομβικές στιγμες του. Μέσα από τα θραύσματα των στιγμών και των εικόνων του, όπως τα κινηματογραφικά περάσματα στην ταινία της Άκκερμαν, επιχειρεί εντέλει να βρει  τις διεξόδους, προς μία Έξοδο όπου αυτό το “παρόν” θα συγκροτηθεί.

Γ.Ρ. Κλείνοντας θα ήθελα να σε ρωτήσω την κλασσική για τις συνεντεύξεις μου ερώτηση τις τελευταίες τρεις δεκαετίες. Τι πιστεύεις Χριστίνα για την Αγάπη;

Χ.Βάντζου Πιστεύω πως είναι το μέγιστο γεγονός που μπορεί και μας ενοποιεί όλους όταν το διαπιστώνουμε!

Στις 16 Οκτωβρίου ανοίγει η αυλαία του 11ου Φεστιβάλ Πρωτοποριακού ΚΙνηματογράφου και μάλιστα διαδικτυακά. Το Φεστιβάλ που μας προτείνει νέες και σπάνιες ταινίες της παγκόσμιας πρωτοπορίας είναι φέτος δωρεάν και διαθέσιμο online.

Το 11ο ΦΠΚΑ θα παρουσιάσει σε πρώτη πανελλαδική προβολή τη νέα ταινία του Λαβ Ντίαζ Γένος Παν (Lahi, Hayop και στα αγγλικά Genus Pan). Η ταινία απέσπασε το βραβείο σκηνοθεσίας στο τμήμα «Ορίζοντες» στο Φεστιβάλ της Βενετίας. Ο σπουδαίος δημιουργός από τις Φιλιππίνες, συμμετέχει στο Διεθνές Διαγωνιστικό Πρόγραμμα της 11ης διοργάνωσης της Ταινιοθήκης, το οποίο περιλαμβάνει εννέα ταινίες σκηνοθετών οι οποίοι πειραματίζονται με νέες μορφές αφήγησης.

Genus Pan

Το 11ο ΦΠΚΑ ONLINE EDITION θα διεξαχθεί στις 16-26 Οκτωβρίου 2020 μέσω του Festival Scope, στη διεύθυνση online.tainiothiki.gr φιλοδοξώντας να αναδείξει ό, τι πιο φρέσκο και ρηξικέλευθο συμβαίνει στον παγκόσμιο κινηματογράφο. Η πλατφόρμα θα ανοίξει στις 16 Οκτωβρίου.

Το φετινό, εξαιρετικά πλούσιο πρόγραμμα του 11ου ΦΠΚΑ-ONLINE EDITION, περιλαμβάνει 150 ταινίες.

 

Η Διεθνής Αμνηστία δημοσίευσε την έκθεση «Ανάνηψη Τώρα: Το ελληνικό σύστημα υγείας μετά από μια δεκαετία λιτότητας», έπειτα από διετή έρευνα πάνω στο Εθνικό Σύστημα Υγείας στην Ελλάδα και την πρόσβαση σε υγειονομική περίθαλψη εστιάζοντας στις πιο ευάλωτες κατηγορίες του πληθυσμού.  Η έκθεση αναδεικνύει τον αντίκτυπο που είχαν τα χρόνια της λιτότητας σε ένα σύστημα υγείας που έτσι κι αλλιώς είχε προβλήματα και καταλήγει σε ανησυχητικά συμπεράσματα σχετικά με την αποτελεσματικότητα του συστήματος υγείας έτσι όπως έχει διαμορφωθεί στις μέρες μας, ειδικά τώρα που η πανδημία του κορονοϊού μας χτυπά την πόρτα.

Σύμφωνα με την έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας, χιλιάδες συμπολίτες μας με χαμηλά εισοδήματα, άτομα με αναπηρίες, ηλικιωμένοι/ες, άτομα με προβλήματα ψυχικής υγείας και πρόσφυγες υπέστησαν το μεγαλυτερο βαρος των πολιτικών λιτότητας. Πολλοί/ες εξ αυτών ακόμα και σήμερα δυσκολεύονται να διασφαλίσουν τα φάρμακά τους ή ιατρικές υπηρεσίες λόγω του υψηλού κόστους. Οι μεγάλοι χρόνοι αναμονής για να δεί κάποιος/α γιατρούς ή να κάνει εξετάσεις είναι μέρος της καθημερινότητας για πολλους Έλληνες.



Στην έκκλησή της προς τον Έληνα Πρωθυπουργό η διεθνής οργάνωση ζητά:

-Να διασφαλίσει την πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, χωρίς διακρίσεις και χωρίς οικονομικούς φραγμούς, σε όλα τα άτομα – συμπεριλαμβανομένης της πρόληψης, εξετάσεων, αγωγής και οποιωνδήποτε μελλοντικών εμβολίων και θεραπειών για τον κορονοϊό.

-Να λάβει υπόψη τις ανάγκες συγκεκριμένων ομάδων κατά τον σχεδιασμό της ανταπόκρισης στην πανδημία, συμπεριλαμβανομένων ανθρώπων που είναι άστεγοι/ες, ανθρώπων με χαμηλότερα εισοδήματα ή εργαζόμενων με ελαστικές σχέσεις εργασίας, πρόσφυγων, φυλακισμένων και ηλικιωμένων ανθρώπων.

-Να διασφαλίσει την πρόσληψη εργαζομένων στην υγεία, έτσι ώστε να υπάρχει ανταπόκριση στην ζήτηση υπηρεσιών υγείας, και την πρόσβαση τους σε επαρκή και ποιοτικό εξοπλισμό προσωπικής προστασίας, πληροφόρηση, εκπαίδευση και ψυχοκοινωνική υποστήριξη.

Μπορείτε να βρείτε και να υπογράψετε την έκκληση εδώ

Επίσης εδώ μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη την έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας.

Καθημερινή ενημέρωση για την εξέλιξη της πανδημίας στην Ελλάδα. Επικαιροποιημένα στατιστικά στοιχεία για τα κρούσματα, τους θανάτους, τους νοσηλευόμενους σε ΜΕΘ.

Τελευταία ενημέρωση: 04/05/20

Κρούσματα – Συνολικός αριθμός κρουσμάτων από το πρώτο κρούσμα: 2632

Νέα κρουσματα σε ημερήσια βάση: 6

Θάνατοι: συνολικός αριθμός θανάτων από την αρχή της πανδημίας στη χώρα: 146




Θάνατοι: Ημερήσιος αριθμός θανάτων: 2

Διασωληνομένοι σε ΜΕΘ: 37

Τώρα που μένουμε μέσα έχουμε την ευκαιρία να ξεκινήσουμε κάποια καινούρια σειρά ή να δούμε τα υπόλοιπα επεισόδια της σειράς που βλέπαμε. Από τις πολλές επιλογές σειρών που υπάρχουν ξεχωρίσαμε δύο: το Τσερνόμπιλ και το Χαλιφάτο. Είναι και οι δύο σύντομες σειρές που καταπιάνονται με δύσκολα θέματα, στην πρώτη περίπτωση με το πυρηνικό ατύχημα στο Τσερνόμπιλ το 1986 και στη δεύτερη με την “οικειοθελή” μετακίνηση γυναικών από τις δυτικές χώρες στα εδάφη του Χαλιφάτου.

Τσερνόμπιλ

Το Τσερόμπιλ είναι μια μίνι-σειρά παραγωγής HBO και Sky-UK. Παρουσιάζει σε πέντε επεισόδια δραματοποιημένα τα γεγονότα που προηγήθηκαν του πυρηνικού ατυχήματος αλλά κυρίως τις προσπάθειες αντιμετώπισής του. Δίνει βάρος στις ατομικές ιστορίες των πρωταγωνιστών αλλά και στις προσπάθειες και τη θυσία ανώνυμων ανθρώπων που κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν μια αδιανόητη απειλή πολύ συχνά χωρίς καν να το γνωρίζουν. Ακόμη κι αν ήταν μια σειρά επιστημονικής φαντασίας κι αν το Τσερνόμπιλ δεν ήταν αληθινό, η σειρά θα καθήλωνε με την ατμόσφαιρά της και τον λιτό ρυθμό της. Πρόκειται όμως δυστυχώς για μια πολύ πραγματική τραγωδία, γεγονός που μας έκανε να παρακολουθήσουμε τη σειρά με κομμένη την ανάσα. Ειδικά σε συνθήκες πανδημίας και καραντίνας, το Τσενόμπιλ μας επιτρέπει να δούμε τα πράγματα ακόμη πιο συνολικά, να αναλογιστούμε πόσο αλληλοσυνδεδεμένοι είμαστε αλλά και πόσο εύθραυστοι.

Χαλιφάτο

Το Χαλιφάτο διηγείται μια άλλη πολύ υπαρκτή ιστορία: αυτή των γυναικών, συνήθως μικρών κοριτσιών, που φεύγουν από χώρες της Δύσης με υποσχέσεις για μια ονειρεμένη ζωή και προσγειώνονται στη σκληρή πραγματικότητα της σύγχρονης Συρίας. Η σειρά, που είναι διαθέσιμη στο Netflix, παρακολουθεί ταυτόχρονα μια παρέα νεαρών κοριτσιών από μουσουλμανικές οικογένειες στη Στοκχόλμη και μια νεαρή, την Περβίν, που έφυγε από τη Σουηδία για να πάει στη Ράκα. Ακολουθώντας αντίστροφες πορείες, οι νεαρές θα προσπαθήσουν να πάνε στο Χαλιφάτο ενώ η Περβίν προσπαθεί απεγνωσμένα να φύγει από αυτό. Συνδετικός κρίκος ανάμεσα στις παράλληλες ιστορίες είναι ο ανώνυμος “Ταξιδιώτης”, ένας πράκτορας του Ισλαμικού Κράτους στη Σουηδία, αλλά και μια Σουηδή αστυνομικός που προσπαθεί να βοηθήσει τα κορίτσια.

Σύμφωνα με τις τελευταίες ανακοινώσεις η χρήση μάσκας από την Δευτερα 4 Μαϊου είναι υποχρεωτική για το κοινό στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, στα ταξί, στα ασανσέρ και σε δομές υγείας όπως νοσοκομεία και διαγνωστικά κέντρα. Παράλληλα υπάρχει ισχυρή σύσταση για χρήση της μάσκας από το κοινό και σε όλους τους κλειστούς χώρους που επισκέπτονται, όπως π.χ. καταστήματα, κομμωτήρια κλπ.



Υποχρεωτική είναι η χρήση μάσκας από εργαζομένους σε κουρεία, κομμωτήρια, κέντρα αισθητικής και λοιπές υπηρεσίες που προϋποθέτουν σωματική επαφή αλλά και από εργαζομένους σε σούπερ μάρκετ και καταστήματα τροφίμων που χειρίζονται μη τυποποιημένα τρόφιμα.